Het verhaal van een naaimachine en impostor syndrome.

You may also like...

2 reacties

  1. Sylvia Dym schreef:

    Mooi en teder en teer en zacht en ook wel heel grappig en een piepkleinbeetje droevig verhaal net twee hillarische fotos die het zonder woorden zeggen

  2. Nou ik denk dat ik maar met je mee doe. Ik voel mij regelmatig die imposter. Geen opleiding, pas net begonnen, soms doe ik dingen maar op goed geluk en op de een of andere manier komt er dan maar wat moois uit. Maar dat komt niet door mij. Geen idee waardoor een foto mooi uit komt, maar ik was het niet (*).
    Terwijl ik toch uren heb gestudeerd op internet en boeken, uren heb lopen prutsen en uitproberen. Dat ik geen leraar had, maakt dat die uren van studeren minder echt? Als ik mij goed voel niet, dan maakt het mij alleen maar sterker want ik heb de moeilijke weg bewandeld, ik had niemand die mij vertelde hoe het moest, ik moedt het allemaal zelf uitzoeken. Maar als ik mij slecht voel en het gevoel heb dat ik iedereen voor de gek hou en doodsbang ben dat ze dat door hebben, dan denk nee je bent gewoon een prutser die zichzelf in een beknellende situatie heeft gebluft.

    Want…. Andere zijn beter dus ik ben niets waard. Ik heb geen diploma dus geen profesioneel en toch noem ik mij zo (!?)
    Als ik zenuwachtig en moe ben dan denk ik niet meer na. Hoe kan ik dan met zekerheid mijn werk goed uitvoeren. Kwestie van tijd dat ik een jeer thuis kom en de gehele reportage is mislukt. Of nog erger, tijdens het werk ergens geen antwoord op te hebben en voor een hele groep mensen moeten toegeven dat ik er niets van kan.

    Toevallig voelde ik mijzelf deze week weer heel slecht over mijzelf. Dus je artikel kwam als geroepen.
    Dankjewel 😘

    Ps. Ik vind je prachtig, je foto’s zijn prachtig en je blogs zijn helemaal het einde ❤❤

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *