Ik ben de moeder van een moeilijk kind.

door | jan 10, 2019 | Opvoeden, Persoonlijk | 2 reacties

moeilijk kind

Ik heb een moeilijk kind. Een kind wat anders is dan de anderen, niet binnen de gestelde kaders past en niet braaf de trucjes levert die per leeftijd verwacht worden. Dat is heel zwaar. Een groot deel van mijn chronische stress klachten komt van het hebben van een moeilijk kind. Overigens niet door dat kind zelf hoor, het is zijn omgeving die het zo moeilijk maakt.

De kaders worden smaller.

Toen ik op de basisschool zat kon ik niet bij een raam zitten. Dan raakte ik afgeleid en deed ik mijn werk niet. Ook had ik wat moeite met de rest van de kinderen, ik was te anders. Toen was dat geen probleem. Ik was gewoon een dromer en de docenten deden wat extra hun best om het schoolwerk zo te kaderen dat het interessant voor me was.

Een van mijn kinderen is, net als ik, een dromer en een rebel. Nu heet dat ADHD. Heb ik op zich geen moeite mee hoor. Je mag het noemen zo je wilt en eerlijk gezegd heeft het mij ook geholpen. Ik snap nu beter waarom ik soms overprikkeld raak. Punt is dat de kaders van wat normaal is smaller en smaller worden en hij er ruim buiten valt.

Thuis is er niet veel aan de hand. Ik ken mijn kind, weet waar ik hem een beetje moet helpen en waar hij van opbloeit. Het is pas als de buitenwereld zijn oordeel mag vellen dat de problemen beginnen.

Het oordeel.

Mijn kind wordt hard veroordeeld en ik ook. Dat is iets wat ik niet zag aankomen, dat moeders van een moeilijk kind vrij spel zijn. Iedereen mag jouw opvoedkunsten en plein public in twijfel trekken, de aanname is dat je iets verkeerd doet of toch op z’n minst bijgestuurd dient te worden. Vaders overigens niet. Die worden de hemel in geprezen omdat het ze lukt om af en toe een overleg bij te wonen. Wat overigens stiekem ook geen compliment is maar een belediging naar de betrokkenheid van vaders.

Laatst heb ik een keer het lef gehad om te suggereren dat de prestaties van mijn moeilijke kind mogelijk gehinderd worden door de onbewuste negatieve verwachtingen van zijn docenten en begeleiders. Een stelling die overigens stevig ondersteund wordt door wetenschappelijk onderzoek.

Ik werd getrakteerd op een aantal flink verontwaardigde gezichten en een boze afwijzing. Waarna men wel het lef had om aan mij te vragen of mijn kind niet teveel aan mij gehecht was. Wellicht was dat de oorzaak van het probleem?

Moeders van een moeilijk kind, een kind wat buiten de kaders valt, zijn bij voorbaat veroordeeld. Alles dienen we op tafel te leggen bij bekenden en vreemden om er op afgerekend te worden. Het kan namelijk nooit zo zijn dat het meer ligt aan de kaders die we stellen of de onrealistische verwachtingen die we hebben.

De ouder als de echte expert.

Zodra je een moeilijk kind hebt krijg je te maken met experts. Mensen die doorgeleerd hebben in een of ander pedagogisch vakgebied. In theorie is dat heel prettig. In theorie zijn dat mensen die de op jouw situatie toepasbare delen van hun kennis aan jou overdragen, zodat jij jouw kind beter kan helpen. Tot zover de theorie.

Het probleem is namelijk dat er een expertise over het hoofd wordt gezien, die van de betrokken ouder. Waar je als pedagoog misschien wel duizenden studie uren hebt gespendeerd aan het leren over kinderen in zijn algemeenheid zit de gemiddelde betrokken ouder daar in het eerste levensjaar van hun kind ruim overheen waar het hun kroost betreft. Beter gezegd, de expert weet van gemiddelde kinderen maar de ouders weten meer van hun eigen kind.

Helaas worden ouders meestal behandeld als naïeve, simpele geesten die nog net geschikt zijn om er naast te zitten als er huiswerk gemaakt dient te worden.

Niemand kent mijn kind beter dan ik. Advies is fijn, er zijn zat trucjes waar ik nog niet van gehoord heb, zat stukjes kennis die bij mij ontbreken, maar alleen ik weet echt hoe dat toepasbaar is op mijn moeilijke kind.

Lief moeilijk kind.

Ik wil nu even tegen jou praten, want liefje, op een dag zal je dit wel lezen en weten dat het over jou gaat. Eigenlijk gaat het zelfs over meer dan alleen jij, dit gaat over alle geweldige dromers die ooit als moeilijk zijn aangemerkt.

Lieve dromer, ik hou van je maar dat weet je allang. Het spijt me dat ik je niet altijd kon beschermen tegen de oordelen die je over je heen kreeg. Ze zijn niet meer waard dan het papier waarop ze stonden of de adem waarmee ze zijn uitgesproken.

Deze wereld heeft al genoeg mensen die een toets kunnen maken, al genoeg mensen om rapporten te schrijven. Wat we nodig hebben zijn mensen zoals jij, de dromers. Je was nooit moeilijk, niet voor mij. Het waren altijd de anderen die moeilijk deden.

De wereld is nu van jou, voor jou. Het is aan de dromers om er iets mooiers van te maken dan wij deden.

Verder lezen?

Veilige vs onveilige hechting, oftewel, het afhankelijke kind.

Wanneer ouderschap te zwaar wordt.

print

2 Reacties

  1. Wendy Hoos

    Mooi geschreven, en hoewel ik nog geen kinderen heb voel ik als onbegrepen Add-kind helemaal mee. En ik schrik er nog steeds van hoeveel oordelen mensen soms kunnen hebben. Ik ben ervan overtuigd dat jij weet hoe jouw kind ‘werkt’ en in elkaar zit. Dat is ervaring als zijn moeder en je eigen ervaring van vroeger. En daarom kun jij hem ook helpen om zich niet een ‘moeilijk’ kind te laten voelen, er is niks mis met hem! En jij kun het ook teruggeven aan leraren en deskundigen dat zij hun verantwoordelijkheid moeten nemen en niet alles op jouw lieve dromer kunnen afschuiven.
    Ik hoop dat ik net zo’n sterke moeder met mijn eigen ideeën en aanpak mag zijn als jij. Heb echt veel bewondering hoe je dingen aanpakt en een mening hebt en je uitspreekt.. ook al weet je dat jouw mening anders is dan die van veel andere mensen. Ik vind het nog weleens lastig om voor mijn eigen standpunten op te komen. Kan nog veel van je leren! xxx

    Antwoord
  2. E

    Heeft hij er zelf veel last van? En merk je dat zijn karakter verandert of dat zijn ‘geest gedood wordt’ door school?
    Ik maak me zorgen om mijn creatieve en zelfstandige drukke kind dat binnenkort naar school moet…
    Thuisonderwijs overwegen we maar is door de omstandigheden waarschijnlijk geen optie daarnaast vind ik dat ook een grote stap.

    Antwoord

Trackbacks/Pingbacks

  1. Transgender bij de scouting deel 2 - Rainbow in my sky - […] ze wat te zeggen hebben over andere kinderen die een beetje anders zijn dan anders. Dolle moeder schreef er…

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Boekentip

Onderwerpen

Select oktober 2021Select oktober 2021

Het Archief

Saunaweken bij Ticketveiling.nl