Het verschil tussen een gezonde hechting en helikopter ouders.

door | mei 26, 2018 | Opvoeden | 2 reacties

Kort geleden schreef ik dit stuk. TL;DR versie; een kind kan niet te gehecht zijn aan een ouder. Dat kan ook niet. Daar blijf ik achter staan. Wel kreeg ik een stukje goede feedback: Hoe zit dat dan bij helikopter ouders? Daar wil ik vandaag nog even op in gaan.

 

Wat is een helikopter ouder?

Eerst maar even de termen duidelijk maken. Een helikopter ouder is een over beschermende ouder. Zo iemand die een kind constant voor gevaar wil behoeden en dat zo heftig doet dat het lijdend voorwerp geen normale zelfstandigheid kan ontwikkelen. Die kinderen krijgen een constante negatieve boodschap mee, namelijk dat ze het zelf niet kunnen. Zo worden ze afhankelijk van de ouder en in die zin dus inderdaad ‘te gehecht’.

Helikopter ouderschap komt uit de VS waar het soms belachelijke vormen aanneemt. Helaas waait het gestaag hierheen en zien we in het nuchtere Nederland ook steeds meer helikopters vliegen. Ik heb het resultaat ooit van dichtbij mogen meemaken….niet mooi. Een kind totaal afhankelijk, ook in volwassenheid, en de ander totaal verbitterd.

 

Verstoorde zelfstandigheid verstoort de hechting.

Ik zei het al in mijn eerdere stukje: hechting en zelfstandigheid zijn twee uit elkaar voortvloeiende processen. Je kan de hechting nog zo mooi doen, als het proces van zelfstandigheid verstoord wordt, verstoort men daarmee ook de hechting. Die is dan niet meer gezond.

Daarom blijf ik zeggen dat bij een gezond proces een kind nooit te gehecht kan zijn. Ook niet als dat kind toevallig een beetje verlegen is en aan de ouder hangt.

 

Wat is dan het verschil?

Eigenlijk kan ik heel kort zijn in het verschil. Het zit in passiviteit. Zie je, ik vind opvoeden een in essentie passieve taak. Niet meteen boos worden, ik bedoel niet dat het lui, makkelijk of niets doen is. Integendeel! Het punt is dat opvoeden niet van de ouder uit komt, maar van het kind.

Ouders horen eigenlijk passief te zijn naar hun kinderen. Het enige wat je doet is er zijn en reageren op de signalen van je kind. Die signalen zijn er te over en daar heb je het druk mee, maar het initiatief komt niet van jou!

Je voedt je kind bij hongersignalen, troost bij pijn signalen, wikkelt in bij kou signalen enz, enz. Ja, ik weet dat er uitzonderingen zijn, maar bij een ouder-kind relatie die vanaf het begin ongestoord was en waarbij het kind fysiek en mentaal gezond is, kan de ouder volledig de behoeften van het kind volgen.

Helikopters doen dat niet. Die leggen, met alle goede intenties, hun wil op. Uit liefde, onzekerheid, angst of een gevoel van plicht proberen ze behoeften te vervullen voor het kind die aangeeft. Behoeften die er wellicht helemaal niet zijn. Zo leert het kind af om op de eigen, interne, signalen te vertrouwen, de ouder doet dat immers ook niet. Het gevolg is afhankelijkheid.

 

Grenzen aangeven als ouder.

Ik wil wel even een belangrijk punt maken. Die passiviteit waar ik het over heb is iets anders dan grenzeloosheid. Je mag, nee je moet, als ouder ook grenzen aangeven. Niet alleen naar je kinderen toe (liefje, misschien is het niet handig om op de snelweg te steppen) maar vooral ook naar jezelf.

Dit is makkelijker uit te leggen met een voorbeeld. Neem nu de Peuter. Ze mag heel erg graag bij mij aan de borst drinken. Als ik haar behoefte volg zou ze elk half uur aangekoppeld liggen. Ik snap best waarom ze dat zou willen en ik snap zelfs waarom het goed voor haar is. Toch besluit ik dat ze meer gebaat is bij een moeder die niet volledig is doorgedraaid, dus beperken we de borst momenten tot een paar keer per dag.

De behoeften van je kind volgen is niet slaafs alles doen wat je kind voorstelt. Jij bent de volwassene en hebt de taak om de basisbehoefte (ik heb honger) te onderscheiden van de uitingsvorm (ik wil snoep) en daar richting aan te geven (hier is een appel). Waarbij je dan ook nog even op je eigen grenzen moet letten dus. (Ik zei toch al dat passief hier niet lui betekent.)

 

“Een kind kan niet te gehecht zijn, mits de ouders uitgaan van de behoeften van dat kind.”

 

Kleine herziening.

Uiteindelijk ga ik dan toch mijn eerdere bewering een klein beetje herzien. Een kind kan niet te gehecht zijn, mits de ouders uitgaan van de behoeften van dat kind.

Eigenlijk weten kinderen heel goed wat ze doen. Ze doorlopen een proces wat, mits ongestoord en passief gesteund, een zelfstandige en liefdevolle volwassene oplevert. Het is de taak van de oudere generatie om vertrouwen te hebben in dat proces. Oordelen en twijfel zaaien helpt daar niet bij. Interesse en oprechte steun wel.

 

Verder lezen?

Wie heeft er een hechtingsprobleem?

Kusje er op!

Zoete kinderen.

print

2 Reacties

  1. Gonneke van Veldhuizen-Staas

    Wat een fijn stuk! Dank je wel voor het delen van jouw inzichten en van je groeiende inzichten. Behalve een lans breken voor een kindgerichte opvoeding, laat je hiermee ook goed zien dat je een opvatting kunt aanpassen en bijstellen, ook als ouder. Dat je daar eerder een betere ouder van wordt dan een slechtere.

    Antwoord
  2. Danielle

    Heel interessant! Zelf ben ik ook vaak in twijfel en soms struggel ik met de gedachte of ik niet te overbeschermend ben en mijn kleintje hierdoor een stukje zelfstandige groei/ ontwikkeling ontneem. Of ja zelf in twijfel of kokt dit door reacties van… Maar dan denk ik nehhh mijn kleine man is pas 14 maanden, heeft mama nog heel hard nodig dus kom maar lekker de hele dag bij me. Daarbij zie ik hem wanneer we ergens zijn, ook gewoon lekker bij mij weg kruipen en dan af en toe even omkijken of mama er nog is en dan gaat hij verder. Dat is al een signaal voor mij dat het allemaal wel goed zit.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik lees:

KokenKoken

Onderwerpen

SelectSelect

Het Archief

SpeelgoedSpeelgoed