Vijf dingen die je een ouder kado kan doen in plaats van badschuim.

Ouders. Een eeuwig vermoeide groep mensen. Het opvoeden van kinderen is nooit bedoeld om maar met twee mensen te doen, je hebt er echt een dorp voor nodig. Toch zijn er eindeloos veel gezinnen waar twee en soms zelfs maar één volwassene dapper doorploeteren.

Op moederdag, vaderdag en verjaardagen nemen deze helden met een dankbaar gezicht wat kadotjes in ontvangst. Een lekker geurtje, bubbels voor het bad en soms zelfs een mooi sieraad. Dat zijn echt wel prima dingen om te geven hoor. Uiteindelijk gaat het om de gedachte die er achter zit. Maar vandaag wil ik eens wat andere suggesties doen. Hier is een lijst van vijf dingen die veruit de meeste ouders van jonge kinderen stiekem veel liever hebben dan een Fa douche pakket.

1, Een maaltijd waarbij je niet hoeft op te staan.

Kinderen hebben een ingebouwde sensor voor ouders die even gaan zitten, zeker als er eten in het spel is. Al zijn ze nog zo zoet boven met de lego aan het bouwen, de seconde dat je met je thee en boterham in een stoel ploft, staan ze voor je neus. Uiteraard met een grote variatie aan verzoeken waar je onmiddellijk aan moet voldoen.

De avondmaaltijd zou in theorie beter moeten zijn. We zitten immers nu allemaal aan tafel met hetzelfde doel. De realiteit is echter anders. Er moet van alles gesneden worden, uit de koelkast gepakt en er zijn discussies die juist dan op ruzie uitlopen. Als er een jong kind in het spel is zit er meestal een volwassene met de kleine spruit op schoot, om graaivingers heen wanhopig aan het proberen wat voedsel in haar mond te krijgen.

Nodig deze mensen eens uit (ja, het hele gezin, dat overleef je wel). En spreek van te voren af dat jij degene bent die opstaat. Of beter nog, kom bij ze langs, geef de ouders een bon voor een restaurant en doe een heldhaftige poging om de kinderen een gezonde maaltijd te laten eten.

2, Een weekend rust en uitslapen.

Het was toevallig laatst vrijdag en ik had een gesprek met de docent van mijn zoon. Aan het einde verzuchtte ze blij dat het nu wel lekker weekend was. Dat was even schakelen. Deze geweldige vrouw verdient uiteraard twee dagen rust, maar het concept is mij nu al zo lang vreemd dat ik even moest denken om haar te begrijpen.

Weekend is voor ouders vooral een tijd van tekenfilms en kinderen die koekjes willen. Het voordeel is dat je niemand naar school hoeft te brengen. (Tenzij je de pech hebt dat je kroost getalenteerd is, dan ben je alsnog taxi naar een club, les of bijeenkomst.) Het nadeel is dat buitenspelen uit de mode is en er naar jou wordt gekeken voor vermaak.

Vraag of de oudere kinderen een keer een weekend bij jou mogen logeren. Vanaf een jaar of vier gaat dat echt lekker. Doe het helemaal goed door ze op vrijdag al uit school te halen. Plan een weekend vol met uitstapjes, films en creatieve activiteiten. Doe voor de goede orde een poging om ze iets anders te voeren dan chips en patat.

Hele jonge kinderen kunnen niet zo lang bij hun ouders weg zijn, maar al neem je maar de helft van de druktemakers mee, je helpt al een hele boel. Voor extra punten kan je een oma of opa inschakelen om in datzelfde weekend een paar lange wandelingen met de kleinste te maken. Let wel op dat dit nogal eens voor gezinsuitbreiding een maand of negen later kan zorgen.

3, Een avond om een favoriete serie te binge-watchen.

Iedereen heeft het over de geweldige finale van de een of andere serie, maar ouders van jonge kinderen staan er vaak beteuterd bij. Ze zijn nog niet verder gekomen dan aflevering drie. Wel kunnen ze Dora ondertussen woord voor woord opzeggen.

Tegen de tijd dat iedereen in bed ligt heeft een ouder met geluk, ok, met heel veel geluk, een uurtje voordat ze zelf van vermoeidheid omvalt. Oh, en in dat uur moet je ook nog een keer of drie naar boven voor het een of ander. En misschien ook de baby voeden die naast je ligt.

Geef ze jouw sleutel, je Netflix password en pas een avond op. Ja, dat is zwaar. Zeker als er een kleintje is. Hou er rekening mee dat ze in slaap vallen en je ze wakker moet bellen.

Weet je wat, maak er een binge middag van. Dan kan jij wandelen met de kinderen en kunnen zij een paar uur kijken. Zoek van te voren uit waar de goede speeltuinen in de omgeving zijn. Bij slecht weer pak je een binnenspeeltuin. Bereid je goed voor met schone kleren (ook voor jou), billendoekjes (ook voor jou en niet per se voor billen. Meer voor plakkerige vingers enzo) en pijnstillers. (Alleen voor jou. Het geluidsnivo is niet normaal daar.)

4, Taart (of ander lekkers) wat je niet hoeft te delen.

Weet je nog dat ik vertelde over die sensor die kinderen hebben als een ouder gaat zitten? Die slaat dus op tilt als er lekkers in het spel is. Het maakt niet uit waar je kind is, als er taart is staan ze met open mond voor je neus. Ik ben er van overtuigd dat ze zelfs op school kunnen zijn, om dan toch plotseling naar huis te teleporteren.

Ik kan soms echt dromen van een goed stuk taart. Liefst chocolade en dan echt heel luxe (en vegan, maar ja, dat ben ik). En dat je dan kan zitten, ook nog met een grote kop thee (hey, droom groot) en totaal ongestoord het hele ding tot de laatste kruimel weghappen.

De realiteit is helaas meer dat je zelf hoogstens een hap binnen krijgt, terwijl je je bord hoog houdt, en er kinderen huilen.

Om dit als kado te geven heb je twee opties. Of je komt binnen met twee taarten. Een voor de volwassenen en een voor de kinderen. Nadeel is dat je ten eerste bestormd wordt, ten tweede de kinderen veel taart moet voeren om de ouders te ontzien en ten derde er altijd een kind is wat liever de grotemensentaart heeft.

Het is waarschijnlijk makkelijker om een bon te kopen voor taart en thee bij een leuk cafeetje en op de kinderen te passen. Geef de bon wel sneaky, en zorg dat er geen afbeelding van taart op staat..en dat ie niet naar taart ruikt. Weet je, voor de zekerheid, doe het ding maar in een waterdichte enveloppe….they know….

5, Slaap. Gewoon slaap.

Het ding waar je de eerste jaren als ouder absoluut, zonder twijfel en met grote voorsprong het meest behoefte aan hebt is slaap. Ononderbroken slaap. Dat je als een zeester in bed kan liggen stinken. Urenlang.

Een nacht overnemen gaat erg lastig. Het verschilt van gezin tot gezin en hoe dicht je bij ze staat. Oma kan dit eerder aanbieden dat een oude klasgenoot, zeg maar. Wel kan je dutjes of een uitslaap moment regelen. Sta een keer belachelijk vroeg op in het weekend, zodat je om een uur of zes voor de deur kan staan (wel effe van te voren afspreken natuurlijk). Neem de kroost over en schrik niet van de twee zombies die je vrienden elke ochtend zijn. Stuur ze liefdevol weer naar bed terwijl jij hun nakomelingen een paar uur vermaakt. Zo vroeg in de ochtend is er nog niets open, dus dat doe je ofwel in hun woonkamer, of in die van jou. Zet een film op voor oudere kinderen, knuffel met de kleintjes. Kijk uit voor de lego.

Het dorp wat we nodig hebben.

Ik ben me er van bewust dat vrijwel al deze kado’s neerkomen op oppas zijn. Punt is dat we dat nodig hebben. Ik zeg het zo vaak dat ik wel een gebroken plaat lijk, maar het is nooit de bedoeling geweest om kinderen met maar twee volwassenen op te voeden. We horen in stamverband met elkaar te leven en zo samen de lasten te dragen. Dat is waarom ouders er zo vaak als zombies bij lopen. En dat is waarom we jou nodig hebben. Jij bent onze stam, de extra handen waar we wanhopig op zitten te wachten. Geloof me, we hebben je een stuk harder nodig dan een douchepakket…of een boekenbon.

Zorgen veiligheidsmaatregelen voor meer veiligheid?

We willen veilig zijn, we willen dat ons niets naars overkomt, maar meer nog dan dat willen we dat onze geliefden veilig zijn. Een heel normaal, menselijk gevoel. Om dat te bereiken proberen we ons bewust te zijn van gevaren. We anticiperen, we waarschuwen en we letten op. Maar wat wordt er opgeofferd? En is dat het waard? Hebben al die maatregelen überhaupt wel het gewenste effect?

Ik was laatst in een speeltuin. Op zich een best normale plaats om te zijn als je kinderen hebt. Deze specifieke speeltuin grenst aan water. Er is een kade, daar liggen wat bootjes en tussen die bootjes kabbelt een meer.

Een meisje loopt een meter of vijf van de kade af, met haar rug naar het water. Ze lijkt onderweg naar de glijbaan. Haar moeder pakt haar beet en vermaand haar “Nee, nee! Niet naar het water. Kijk uit voor het water!”

Even in de herhaling…dat je het beeld goed hebt. Meisje staat niet in de buurt van de kade laat staan het water, loopt ook niet in die richting, kijkt niet eens die kant op….maar moeders reageert alsof het arme kind bijna een duik neemt. En dat soort gedrag is geen incident.

Terwijl ik dit zo eens mee maak klimt mijn peuter op een klimrek. Ik sta er naast niet om haar op te vangen, maar om te zorgen dat andere ouders haar met rust laten. Dat is namelijk een hele reële dreiging in de speeltuin. Volwassenen die zeer bezorgd naar mijn kind toe rennen met een reddercomplex. En dat vind ik nu weer gevaarlijk.

Parkeer die helikopter.

We hebben een naam verzonnen voor dat soort overbezorgde ouders. Helikopters. Het idee is dat je als het ware met een vliegmachine over je kind zweeft, om je kroost te alle tijde te kunnen redden van echt en verzonnen gevaar.

In Noord-Amerika neemt het extreme gevolgen aan, maar ook hier zie ik het meer en meer. Ik heb zelfs een echte helikopter van dichtbij mogen meemaken en gezien wat dat heeft gedaan met haar twee kinderen. Want dat is de zure grap. In de gekte om elk risico maar af te dekken raken kinderen mentaal beschadigd.

Kinderen hebben vrijheid nodig. In een natuurlijke setting zou een kind van vier al grote delen van de dag zonder volwassen toezicht spelen. Dat soort verwachtingen zijn geprogrammeerd in onze genen, die zijn niet zomaar uit te zetten.

Helemaal zoals een junglemoeder doe ik het ook niet. Er zijn reële gevaren waar onze evolutionaire verwachtingen geen rekening mee houden, auto’s enzo. Maar ik blijf zoveel ik kan aan de zijlijn. Mijn primaire filosofie wat betreft veiligheid is dat het mijn taak is om te zorgen dat mijn kinderen zo min mogelijk naar het ziekenhuis moeten. Alle activiteiten die redelijkerwijs niets ergers kunnen opleveren dan blauwe plekken of pleister wondjes hoef ik niet te voorkomen. Ik kan een keer raad geven, maar daarna hou ik op.

Resultaat is dat mijn kinderen zelf heel goed risico’s in kunnen schatten en heel weinig brokken maken. Zeker de peuter, die bewust volgens de Continuüm Concept methode is opgevoed, is heel zelfstandig. Nu is een onderzoek van drie kinderen niet echt statistisch relevant, maar gelukkig zijn er veel andere mensen die hetzelfde doen, en dezelfde resultaten opmerken.

Fysieke gevolgen van overbezorgdheid.

Toch zijn er, mijns inziens, ook fysieke gevolgen wanneer een kind overbeschermd wordt opgevoed. Een kind wat alsmaar wordt behoed van vallen, zal onhandiger zijn en ironisch genoeg, vaker struikelen. Grof gezegd; je moet op je bek gaan om te leren.

Tot nu toe zijn de meeste ouders het wel min of meer met me eens, maar ik zou de Dolle Moeder niet zijn als ik niet lekker controversieel doe. Ik had namelijk laatst een heel interessant gesprek….over druiven.

Moet je druiven snijden?

Nou ja, over druiven, tomaten, wortels, (vega)worstjes en ander rond voedsel. De ‘regel’ is namelijk dat je die moet doorsnijden. In de lengte wel te verstaan. Omdat die druif (voor het gemak nemen we de druif als zondebok.) anders onherroepelijk in de keel van het arme kind vast loopt, waarna het lijdend voorwerp stikkend ter aarde stort. Echte richtlijnen kan ik niet vinden, maar de consensus is dat je wel een jaar of vijf aan het snijden bent.

Op zoek naar cijfers kwam ik twee artikelen tegen. Deze zegt dat er in 2012 een dikke honderd kinderen opgenomen zijn geweest omdat ze zich verslikt hadden in voedsel. Gelukkig geen fatale afloop. Dit is een Amerikaanse tegenhanger die zegt dat er tienduizend kinderen per jaar in het ziekenhuis terecht komen en er gemiddeld elke vijf dagen een kind sterft aan verstikking in voedsel.

Nu is Noord-Amerika echt een stuk groter dus verwacht je ook meer ongelukken. Maar een sterfgeval elke vijf dagen? En geen enkele bij ons? Terwijl de cultuur van helikopteren daar zo veel sterker is.

Zo kom ik dus bij mijn nu-gaan-mensen-boos-worden hypothese. Ik vermoed heel sterk dat we het risico op verstikking groter maken door alsmaar te snijden. Kinderen wennen aan kleine stukjes en leren niet af te happen. Vroeg of laat komt dat kind een keer een druif tegen die niet gesneden is. Op een familie feestje ofzo. Ja, je oom is nu eenmaal niet op de hoogte van al die veiligheidsmaatregelen. En dan is die hele druif ineens wel gevaarlijk.

Het snijden van voedsel stuurt ook de impliciete boodschap dat een kind geen heel voedsel aankan. En kinderen hebben nogal eens de neiging om aan dat soort verwachtingen te voldoen.

Ik zou het heel interessant vinden om eens naar de omstandigheden van al die stikkende kinderen te kijken. Hoeveel van die honderd kinderen waren gewend aan gesneden druiven? Hoeveel mochten zelf hun risico’s inschatten? Ik gok zelf vrij weinig, maar dat blijft mijn eigen onderbuikgevoel.

Wat ik wel gevaarlijk vind.

Wij doen het dus niet. Dat snijden. En er zijn veel meer dingen die wij niet doen. Toch zijn er ook risico’s die ik wel afdek. Ik heb twee jaar lang onder een ouderwetse deken geslapen in plaats van een dekbed. Ook in de winter (hallo flanellen pyjama), omdat dekbedden gevaarlijk zijn voor kleine kinderen.

Het verschil zit hem voor mij in de beschaving. Dingen die pas de laatste paar honderd jaar zijn uitgevonden kunnen een werkelijk gevaar opleveren voor kinderen. Maar druiven waren altijd al rond. Eten doen we als soort al heel lang. Daar heeft moeder natuur echt wel rekening mee gehouden. Net als met klimmen, rennen, ruzie maken, slapen en leren. Allemaal dingen waar we niet echt in moeten sturen.

Slaaptraining voor de opvang.

Ok. Je hebt dus zo’n baby en het gaat best goed. Je doet je hippie ouder ding waarbij de kleine in een draagdoek woont en lekker tegen je aan slaapt, dag en nacht. Het begin was best moeilijk (waarom komt er dan ook geen gebruiksaanwijzing je kut uit in plaats van die placenta?) maar we zijn een kleine drie maanden verder en je voelt je eindelijk weer enigszins competent.

Boem! Opvang!

Of je nu weer gaat werken, naar de tandarts moet of (gasp!) af en toe een klein beetje tijd nodig hebt voor jezelf. Op een gegeven moment moet er iemand anders dan jij voor je kindje zorgen. Niet lang, maar een paar uur, maar in die paar uur moeten er dingen gebeuren. En dat is waar de schoen soms gaat wringen.

Ik hoor regelmatig dat ouders onder druk worden gezet om hun kind te slaaptrainen omdat een oppas of de opvang de kleine niet in slaap krijgt. Dat gaat soms zelfs zover dat ze het kind gaan weigeren als er niet aan de eisen wordt voldaan…….soort gijzeling dus. Leuk wel…

Vandaag gaan we bekijken of die training wel nodig is en of het hele idee überhaupt nut heeft. (spoiler; nope, nee, niet, helemaal niet, niet eens een beetje.)

De biologische norm.

Wanneer een baby uit de vagina of de chirurgische snede tevoorschijn komt heeft de kleine een aantal verwachtingen. Dat is zo met de mens mee geëvolueerd en enigszins belangrijk. In een notendop gaat het om continu lichaamscontact totdat ze zelf wegkruipen, borstvoeding totdat ze zelf weg eten en hulp bij het slapen totdat ze zelf wegdromen.

Kinderen zijn ontzettend sterk. In de meest ellendige situaties weten ze toch op te groeien. Je kan sleutelen aan de biologische voorwaarden, maar met een prijs. Het geeft een kind namelijk stress, behoorlijk veel stress zelfs. Dat kost energie en die energie kan niet besteed worden aan een normale ontwikkeling. Je gaat dan tekorten en achterstanden creëren.

Er is hier veel meer over te vertellen, maar dan ben ik een boek aan het schrijven. Even in het kort: een kind wat zonder de biologische voorwaarden opgroeit staat onder stress, dat is slecht en creëert problemen. Hoe minder er aan de voorwaarden voldaan wordt, hoe meer stress en hoe groter de ellende.

Met slaaptraining ga je flink sleutelen aan die biologische voorwaarden. De behoefte aan continu lichaamscontact en aan hulp bij het slapen wordt ontnomen. Vaak komt daar dan ook een voedingsschema bij en dan is het cirkeltje mooi rond. Het is overduidelijk dat slaaptrainen niet goed voor de gezondheid van een kind is.

Om het maar even in het belachelijke te trekken; het is vast ook makkelijker voor de opvang als een kind minder eet. Maar niemand zal vragen om een baby te leren met minder calorieën af te kunnen. We erkennen dat voeding belangrijk is en doen moeite om dit in een kind te krijgen.

Wacht eerst af.

Als je je zorgen maakt voordat het kind bij de opvang of de oppas is geweest, heb dan nog even geduld. De kans is best groot dat het hele probleem niet gaat verschijnen. In dit stuk vertel ik over gewenst gedrag. Natuurlijk vind ik het leuk als je even gaat lezen, maar de samenvatting is dat ieder mens zich buitenshuis aanpast, zo ook een baby. Dat is normaal en prima.

Het kan best gebeuren dat jouw kleine slaapmonster, die altijd drie liedjes, een half uur wiegen en vier borsten nodig heeft om bij jou in slaap te vallen, bij de leidster zo gaat liggen en wegsnurkt. Betekend niet dat jij iets fout doen, lees mijn stukje dan toch maar even.

Geef het een paar dagen voordat je echt in paniek raakt. Als het dan echt niet lukt, zijn er nog andere oplossingen.

Ze slaapt echt niet.

Ok, je baby heeft uitgebreid gewend bij de opvang of oppas, jullie hebben het echt geprobeerd en het gaat niet. Helaas heb jij geen zoet kind. Ook dat is niet erg. Een sterke eigen wil is misschien veel werk als ze klein zijn, maar wel heel fijn als ze eenmaal volwassen zijn.

Een goede opvang zal zelf oplossingen zoeken en het probleem niet bij jou leggen. Ervaren en geduldige leidsters hebben een hele trukendoos. Een lieve en geduldige opa of oma zal ook eerder naar tips vragen dan slaaptraining eisen.

Helaas is het niet altijd zo mooi. Soms heb je pech en staat er iemand tegenover je die eist dat jij thuis je kind allerlei rare dingen aandoet zodat zij het die paar uurtjes wat makkelijker heeft. En dat is best apart, als je er over nadenkt. Stel je nu eens voor dat er op een opvang een leidster is die het verschonen moeilijk vindt. Bij kindjes die stil liggen lukt het nog net, maar jouw kleine is een friemelkont en de poep zit soms aan de muren. Zou je het dan normaal vinden dat die leidster van jou eist dat jij je baby even zindelijk maakt? Of heeft ze gewoon wat training en tips nodig van haar collega’s?

Mochten ze het echt zelf niet kunnen verzinnen, dan kan jij wat mogelijke oplossingen geven. Denk dan aan: dragen in een drager, slapen op de groep (in de box bijvoorbeeld), slapen in een wandelwagen (dat kan alleen buiten en onder toezicht), niet te slapen leggen en laten omvallen, een gedragen shirt van jou mee (let op, dat mag niet los in het bed, onder het laken kan het wel) of gewoon accepteren dat de kleine wakker blijft.

Slaaptraining heeft geen zin.

We hadden al uitgebreid besproken dat slaaptraining schadelijk is voor kinderen. Komt nog eens bij dat het geen zin heeft. Er is echt geen enkel bewijs dat kinderen beter gaan slapen door ze te ‘trainen’. Sterker nog, het zou wel eens andersom kunnen zijn. Oftewel, de kans is groot dat je je kleine schade doet, de normale ontwikkeling verstoord en dan ook nog eens een kind krijgt wat slechter slaapt dan daarvoor. Heel nuttig allemaal. (Niet!)

Zeker wanneer het trainen wordt gedaan voor een opvang of oppas is het echt een oefening in nutteloosheid. Soort van alsof jij mij gaat sommeren mijn keuken op te ruimen, met de verwachting dat jouw keuken dan schoner wordt. Zelfs al zou het lukken om dat kind in de thuissituatie eenzaam in dat bed te proppen, zegt dat dus echt niets over hoe het gaat op de opvang. Helaas komt het allemaal neer op het karakter van je kind en de skills van de oppas.

Als jouw opvang of oppas echt blijft eisen dat jij en je kind zich aanpassen omdat zij dan denken het makkelijker te hebben, dan is dat mijns inziens een teken dat jullie niet op de goede plek zitten. Waar dat een oma of andere familie betreft is dat natuurlijk heel vervelend, maar je kan dan echt beter naar een andere plek zoeken. Een boze tante is niet belangrijker dan een beschadigd kind.

Waar professionele opvang nodig is ben ik fan van de gastouders. Het is misschien even zoeken (er zijn zeker ook gastouders die rare eisen stellen) maar een goede gastouder is echt goud waard. Die wordt onderdeel van het gezin en heeft vaak meer tijd en aandacht voor een kind.

Dat gezegd hebbende, er bestaan ook hele goede kinderdagverblijven. Het blijft een kwestie van goed zoeken, lang praten en hoge eisen durven stellen.

De zin en onzin van drijfmiddelen.

Voordat je met je kleine kind een zwembad in duikt, moet je het lijdend voorwerp eerst optuigen in een drijfmiddel. Bandjes, of een soort drijfstoel. Want dat is uiteraard veiliger. Toch? Toch…???

Nou, lang niet altijd dus. Sommige drijfmiddelen doen niet zoveel terwijl andere ronduit gevaarlijk zijn. Maar aangezien geen enkele fabrikant vrijwillig de waarheid op een verpakking zet, hoe moet je dan weten welke je moet hebben?

Door mijn blog te lezen natuurlijk. Hier staan de meest voorkomende drijfmiddelen en mijn mening er over. Oh, en voor de nieuwelingen; ik heb jarenlang in een zwembad gewerkt en echt alles wel een keer voorbij zien komen.

Bandjes of vlindertjes.

Om maar meteen met de meest bekende te beginnen. Bandjes, soms ook vlindertjes genoemd. Goedkoop en handig bij een kind wat al zelf rondloopt. Meestal te verkrijgen bij de kassa van het zwembad, aangezien je ze altijd vergeet.

Ik ben geen fan van bandjes. Nope. Deze ondingen staan bij mij op nummer twee van mijn meest-gehate-drijfmiddelen lijst. (Nummer een komt verderop) Ten eerste geven ze een schijnveiligheid. De enorme hoeveelheid ouders die niet of veel minder goed opletten omdat kun kind toch bandjes aan heeft……echt….in de zomervakantie was dat gesprek minstens driekwart van mijn werk.

Ten tweede geeft het schijnveiligheid bij het kind. Ze leren namelijk niet dat je zinkt in diep water. Er staat bij elk goed zwembad een lifeguard in de buurt van de douches. Kinderen rennen er uit en zo het (diepe) water in, nog geen idee dat zonder die oranje klotedingen het zinken toch echt wat sneller gaat.

Verder willen ze nogal eens afschieten op de glijbaan. En als pappa dan op het verkeerde moment los laat mag je vissen. Altijd leuk.

Baby float.

Je kent ze wel. Die meestal gele zwembanden met een stoeltje er in voor de baby. Dat is dus mijn all-time-winnaar voor meest gehate drijfmiddel ooit! Waarschuwing; er komt nu een rant aan.

Zit een baby in zo’n rotding, dan zijn ze uiteraard binnen een paar tellen nat, het is immers een zwembad, maar het grootste deel van het lijf is boven water. Dat wordt koud en best snel ook. Overigens weten de meeste ouders niet hoe een onderkoelde baby er uit ziet. Die gaan namelijk heel zoet slapen. Zooooo schattig! En dan mag je als lifeguard er dus op af stappen en uitleggen dat ze nu even geen instagram foto’s moeten maken, maar heeeeeel even het leven van hun kind moeten redden door onder de warme douche te gaan staan. Zonder dat ding graag!

Baby heeft in een float ook geen contact met het lijf van de ouders. Niet alleen raken ze daardoor sneller onderkoelt, ze missen ook de sensorische input die het ouderlijf geeft en ze verteld hoe ze met deze nieuwe situatie om moeten gaan. Verder zijn ze in zo’n ding heel passief. Ze kunnen niet echt iets en leren dus ook niet met water om te gaan.

Als laatste kan een float je kind ook nog even helpen verdrinken. Die dingen hebben namelijk een maximaal gewicht. Wat er uiteraard ergens met kleine letters op een onduidelijke plek op staat. Komt je kind over dat gewicht heen, of is jouw spruit gewoon heel erg sterk, dan kan het het rotding omslaan! Zie je het voor je, gele band met twee beentjes in de lucht? En omdat de ouders geen direct contact hebben, en dat ding zo lekker drijft, wil het nog wel eens even duren voordat de spartelbeentjes opgemerkt worden. Maar verder heel gezellig hoor……

Swimtrainer.

In de categorie zwemband-plus is de swimtrainer marginaal beter dan een float. Het is zo’n rood met wit ding waar de baby schuin in hangt. Of kijk even hier, dat praten we over hetzelfde.

Hiermee is een kind voor een groter deel onder water en kan er wat getrappeld worden. Ook het gevaar van omslaan is weg, omdat het zwaartepunt veel lager ligt. Blijft wel over dat fysiek contact moeilijk is en het watergevoel (het gevoel van wat je lijf doet in het water) minimaal is en beperkt tot het onderlijf.

Baby swimmer of baby neck float.

Ja…ok….dat is dus zo’n klein zwembandje wat om de nek van je baby gaat. Kijk ff hier. Dat dus. Het ziet er niet uit, echt niet. Maar heel eerlijk, van alle baby drijfmiddelen….heeft dit nog de minste nadelen.

Het hele lijf is in het water, er wordt dus een redelijk watergevoel ontwikkeld (soort van, deze manier van drijven klopt natuurlijk niet met hoe een lijf dat doet) en het nodigt meer uit tot fysiek contact. De baby kan bewegen en omslaan kan natuurlijk echt niet. Wel is dit alleen voor vrij kleine baby’s gemaakt.

Wil je dus echt, absoluut, zonder discussie je baby in het een of andere drijfding…dan is deze wel ok…maar zeg er alsjeblieft niet bij dat je het van mij hebt gehoord, ik vind het een belachelijk ding.

Drijfpakje.

Eeeehhhhh, hier ben ik niet boos op. Een goede heeft de verdeling zo dat het de natuurlijke manier van drijven imiteert. Helemaal als je, naarmate het kind meer kan, drijfelementen kan verwijderen.

Het pakje kan niet per ongeluk uit gaan, je kan het in de kleedkamer al aan doen en het helpt nog mee met isolatie ook.

Nadeel is, dat het voor wat grotere kinderen is. Het kleinste pakje wat ik zo snel kon vinden gaat vanaf een jaar. Ook zijn ze best duur en groeit een kind er relatief snel uit. Tweedehands kopen kan hierbij helpen.

Even voor de duidelijkheid: De Easyswim is ontworpen als hulp bij een lesmethode. Ik vind het wel de beste. Hier kan je dus drijfelementen uithalen wanneer nodig. De meeste zwembaden zullen het ook wel als drijfmiddel accepteren bij het vrij zwemmen, maar bel even van te voren.

Verder zijn er de Swimsafe drijfpakjes (al die namen lijken zo verrot veel op elkaar). Ook prima dingen. Rond dezelfde prijs, iets minder aanpasbaar.

Dan zijn er pakjes die een soort ingebouwde kurk hebben. Die zijn belachelijk. Niet doen. Ze geven totaal niet dezelfde stabiliteit.

Zwemvest.

Dat is geen drijfmiddel!!!! Niet doen, leg terug, die dingen zijn levensgevaarlijk. Ze zijn gemaakt om je even boven te houden als je van een boot af kiept. Doordat ze niet goed aansluiten op het lijf zijn ze totaal ongeschikt voor in een zwembad. Ze schieten namelijk omhoog en ontnemen een kind de mogelijkheid om de armen te gebruiken om boven te blijven…wat enigszins belangrijk is.

Hoe doe ik het dan wel?

Is er in jouw omgeving een zwembad waar drijfmiddelen niet verplicht zijn? Dan is dat een mooie plek om een abonnement te kopen. Als het niet hoeft, doe het dan alsjeblieft ook niet. Een baby ‘zwemt’ het beste op je arm, een wat groter kind kan aan je hangen en lekker springen. Leren ze veel meer van.

Heb je twee (of meer) kleine kinderen en durf je het niet aan? Bedenk dan dat bandjes en pakjes niet gemaakt zijn om een kind volledig boven te houden. Ze ondersteunen, maar jouw aanwezigheid is nog steeds heel nodig. Is het dan echt wel zo verstandig om in je eentje met de kinderen te gaan zwemmen? (Ik weet het, soms is het niet anders. Maak gewoon een afweging voor jouw situatie. Ik ken je niet en ik ben er zeker niet om je te veroordelen.)

In steeds meer zwembaden is het verplicht om een kind een of ander drijfmiddel om te doen. Wel vaak pas vanaf het moment dat ze kunnen lopen. Als dat zo is zou ik daar gebruik van maken en je baby vrij houden zolang het kan. Heb je eenmaal geen keuze meer, dan raad ik een goed drijfpakje aan. Nogmaals, tweedehands is echt prima als het te duur is. Het is het waard om te vragen of het zwembad een oefenuurtje heeft waarbij alles af mag.

Uitsmijter.

Nog even een laatste stukje ongevraagd advies. Als je dan gaat zwemmen met je kind, ga dan ook echt zwemmen. Niet dat gedoe met je haar droog houden enzo. Hup! Lekker zelf onder water en plezier maken. Dat doet je kind na. Kan je fijn samen van de glijbaan.

Tien seks tips voor hippie ouders

Seks na de bevalling, ofwel post mortem….eeeeeehhh, post partum seks. Moeilijk zat voor een middle of the road ouder, maar wat moet de hippie met draagzak, voedingsbh en co sleeper beginnen?

Niet iedere ouder heeft er meteen weer zin in, maar we gaan hier even uit van moeders en vaders die wel weer eens uitkijken naar een potje horizontale tango. Heb je dat niet, dan lees je maar lekker mee als voyeur. Ben je toch nog een beetje geil bezig.

Tip 1: Verwacht verandering.

Vrolijk en onbezonnen zweefde je over festivals. De vrije liefde stroomt en je doet wat je wil, met wie je wil en wanneer je wil. Eeeennnn, dan krijg je een kind. Geweldig, prachtig, transformerend…. en erg lastig om omheen te plannen.

Ga nou niet zitten verwachten dat je leven teruggaat naar hoe het was. Adoptie nagelaten kan dat nu echt niet meer. Er komt wel een nieuw soort normaal. Die ga je vinden en daar ga je aan wennen. Duurt wel even. Stel je verwachtingen bij, of loop teleurgesteld rond. Jouw keus.

Tip 2: Verwacht verandering.

Nee, ik haper niet. Maar naast de verandering in je leven, gaat je lijf ook veranderen. Al die uren waarop je de exacte tantrische handelingen hebt ontdekt die je naar extase leiden…..mag je dus mooi opnieuw doen.

Het is niet zo gek dat een vagina veranderd nadat er een kind uitgekomen is. Maar zelfs bij een keizersnede is niets hetzelfde. De gevoelige plekjes op je lijf verplaatsen, of willen nu anders gestimuleerd worden.

Ook bij de mannelijke ouder zijn er verschillen. Zijn testosteron nivo past zich aan, zeker als er veel wordt gedragen en samen geslapen. Dat is een goed iets, het helpt hem om een beter vader te zijn. Maar het kan ook gevolgen hebben voor de seks drive en de behoeften tijdens intieme spelletjes.

Aangezien dit toch wel gaat gebeuren zou ik het als positief zien. Je hebt de kans om elkaar opnieuw te leren kennen. Wie weet wordt je weer helemaal opnieuw verliefd. Klinkt niet verkeerd toch?

Tip 3: Zoek je plekje.

Hoe klein dat kind ook is. Je huis is ineens vol. De logeerkamer is een kinderkamer geworden, die je niet gebruikt, want jouw bed is nu ook het kinderbed. In de huiskamer ligt speelgoed, een kast vol met draagdoeken (want het plan om er maar eentje te kopen bleek wel heel snel uit het raam) en een wasrek met katoenen luiers.

Er gaat een grapje rond in hippie kringen: “Co sleepers do it everywhere”. En dat is waar. Als het je eenmaal lukt om de kleine een keertje wel te leggen tijdens een slaapje, begint een soort speurtocht. Welk oppervlak is vrij genoeg om op te vrijen? De bank is een goede (hou die in gedachten als je op bezoek komt bij hippie ouders), maar een stevige stoel kan ook. Of de wasmachine, of in de douche, of op het kleed, of….nou ja, je snapt het al. Het hele huis is vrij spel! Wel even opletten op die ellendige duplo blokjes, die doen pijn aan je rug.

Tip 4: Zoek een oppas.

Het vereist wel wat planning en de spontaniteit is er een beetje af, maar een Nookie Nanny (niet mijn woord, ik wou dat ik het kon claimen, maar ik heb het ergens op Facebook gehoord) kan heel handig zijn voor je seksleven.

Roep dat je echt de was moet doen en bind de draagzak met baby om oma heen. Vind ze vast leuk. Zeg haar zeker een uur te gaan lopen. Laat die was maar liggen, oma weet wel wat je aan het doen bent. Ze is ook jong geweest. Doe de deur dicht, kijk elkaar aan en sprint naar het bed.

Tip 5: Put the baby down!

Ik ben enorm voorstander van continu huidcontact in het eerste half jaar. Ook tijdens het slapen wil je kroost bij je zijn, en dat is niet alleen normaal, dat is zelfs heel belangrijk. Maarrrrrr! Na een paar maanden kan je tijdens een dutje wegsluipen. Liggend voeden helpt hier enorm bij. Als echt diepe slaap eenmaal optreed, koppel dan los en rol als een ninja. Let op! Nog niet helemaal weg gaan. Nu merk je of jouw kleine er ok mee is. Komt er na een minuut of wat nog geen reactie, dan heb je prijs. Sluip naar beneden en bespring je partner. Ben je alleen? Lieverd, dat hoeft een potje goede seks niet in de weg te staan. Masturbeer een heerlijk eind weg.

Tip 6: Voorbereiding in je voorspel.

In het pre baby tijdperk had je tijd om in de stemming te komen. Mediteren terwijl je elkaar in de ogen staart, chakra massages, wierook branden, alles kon. Nu weet je nooit wanneer die gouden kans gaat komen en als het er is, heb je geen idee hoe lang het duurt. Maar om nu van nul naar neuken te gaan in twee seconden?

Voorspel hoeft niet altijd direct voor het vrijen. Het kan de hele dag door. Stuur elkaar eens een leuk appje, fluister wat in een oor. Zoen elkaar tijdens de afwas. (Waarna je peuter uiteraard onmiddellijk tussenbeide komt.)

Zolang je allebei duidelijk hebt dat dit flirten in principe los staat van de eigenlijk daad, kan het de hele dag door. Mocht er dan een moment komen, dan heb je niet veel nodig om, eehh, in actie te komen, zeg maar.

Tip 7: Hou rekening met de borsten.

Borsten veranderen. Je hele leven door, maar zeker na een baby. Als de dames vroeger een onderdeel waren van het seksspel, ga er niet meteen vanuit dat dat hetzelfde blijft. Voor een borstvoedende ouder voelt het wel anders als er gemiddeld 100 keer per dag een kind aan hangt.

Communicatie mensen! Vraag het even. Probeer eens wat(met toestemming), overleg met elkaar en geef eerlijke feedback. Misschien moet het anders, misschien kan het even niet meer, misschien moet het harder, of zachter of alleen links. Kwestie van samen ontdekken.

Enne, ja, er kan melk uitkomen tijdens de seks. Niet moeilijk over doen. Als partner weet je zo wel zeker dat je goed bezig bent, het komt namelijk door flinke opwinding (wat gestuurd wordt door hetzelfde hormoon als de toeschietreflex). Seks is sowieso plakkerig en hopelijk nat. Nu gewoon wat meer.

Tip 8: Bemoei je ermee.

Zeker bij de hippie kan de band tussen moeder en kind heel sterk zijn. Samen zijn ze werkelijk een dyade. Voor de partner kan het lastig zijn om daar tussen te komen.

Niet jaloers gaan doen, niet gaan eisen. Dat werkt averechts. De truc is om juist te gaan steunen. Ten eerste creëer je dan warme gevoelens naar elkaar. Je weet wel, van die gevoelens waardoor vonken overslaan. Ten tweede sta je dichter bij elkaar als je samen gefocust bent op hetzelfde (je kind dus). Zo werk je naar een gezamenlijk doel, en daar komen dan weer die fijne kriebels van.

Wat ben je liever? Een jaloerse, afstandelijke partner? Of een warme, betrokken ouder? Precies, dat dacht ik al. Dus leer een draagdoek knopen en een luier vouwen. Wie weet komen die knooptechnieken nog eens van pas. (Snappie? Ja? Wink, wink, nudge, nudge? Oh, ok. Ik bedoel bondage ja!)

Tip 9: Geef het tijd.

En nu praat ik niet alleen tegen de partner. Beide ouders doen er goed aan om even geduld te hebben. Ten eerste kan het zijn dat je fysiek moet herstellen van de bevalling, maar meer nog dan dat, je moet je comfortabel gaan voelen in je nieuwe rol.

In de eerste weken met mijn eerste kind was ik trots als ik ons beide voor twee uur s’middags had aangekleed. Ik maakte me echt zorgen hoe dat dan moest als ik weer ging werken. (En is dat niet de meest stomme term ooit. “weer ging werken”, alsof wat ik op dat moment deed geen werk was. Maar goed, ik dwaal af. Terug naar seks)

Voor een kind zorgen is een skill, best nog een ingewikkelde ook. En net als met elke andere skill gaat dat in het begin wat moeizaam en na een tijdje echt heel makkelijk. Wanneer je weer zin hebt om naast het oefenen van nieuwe skills wat anders te doen met je partner is voor iedereen verschillend. Al bespring je elkaar zodra je de kraamverzorger uitzwaait. Ik vind het prima. Maar als dat niet zo is, heb geduld. Wacht met zorgen maken totdat een luier verschonen niet meer op een millitaire operatie lijkt.

Tip 10: Waar je kind bij is.

Eeennnn, als uitsmijter worden we lekker controversieel. Het is echt, echt, echt ok om seks te hebben op dezelfde kamer waar je baby ligt te slapen. Sterker nog, als het bed groot genoeg is, hoef je niet verder dan de andere kant.

Ik beloof je dat de kleine er geen trauma aan overhoudt. Als ze je kunnen zien douchen, poepen en snurken, dan is een vrijpartij, terwijl ze slapen en dus feitelijk niets zien, echt ok. Sterker nog, normale intimiteit meemaken tussen je ouders is nodig om later zelf intieme relaties aan te gaan.

Juist het kind wat als baby slapend de geluiden heeft gehoord en misschien het bed wat voelde bewegen, zal later niet geshockeerd zijn als zij eens per ongeluk binnen loopt. Volwassenen die zeggen door hun ouders getraumatiseerd te zijn zullen ofwel als baby apart geslapepen hebben, ofwel blootgesteld zijn aan echt grensoverscheidend gedrag.

Vanaf een bepaalde leeftijd is het niet meer ok. Geen idee welke precies. Dat voel je wel aan denk ik. Rond diezelfde leeftijd zullen ze ook om een eigen kamer gaan vragen (nee, niet om weg te komen van hun seksverslaafde ouders, gewoon, omdat elk gezond mens dat op een gegeven moment doet) dus dan is het hele probleem opgelost.

Wie heeft er een hechtingsprobleem?

Zeker binnen de AP/NP/CC (oftwel gewoon hippie ouders) beweging wordt er veel over hechting gepraat. Het is belangrijk, duurt een leven lang maar gebeurt vooral in de eerste jaren en vraagt tijd en energie van ouders. Maar wat gebeurt er nu als die hechting niet goed verloopt? Als het zo belangrijk is maar nog niet veel gedaan wordt, waarom zien we dan geen samenleving van psychopaten om ons heen?

Om maar meteen de knuppel in het hoenderhok te gooien…dat zien we dus wel. Ik praat nu over de westerse wereld en met name Nederland. Dat is namelijk de samenleving die ik zie en waar ik het beste voor kan spreken. En om maar even kort door de bocht te gaan; we zijn met z’n allen hartstikke ziek. Ik durf best te gokken dat ongeveer 99% van de Nederlandse bevolking een hechtingsprobleem heeft. Jij, ik, de buurvrouw en je oma, het gaat met vrijwel niemand echt goed.

Maar waar zijn die mensen dan? Ik zie ze niet hoor?

Snap ik best. Maar dat is een mooi gevalletje van door de bomen het bos niet meer zien. De symptomen van een hechtingsprobleem zijn zo veelvoorkomend dat we ze voor normaal aanzien.

Wat zijn de symptomen?

In het meest ernstige geval spreken we van een hechtingsstoornis. Dan praat je over een volwassene met een onvermogen om een liefdevolle relatie met een ander aan te gaan. Dan is er in de vroege jeugd vaak sprake geweest van misbruik of ernstige verlating.

Maar daar gaat het nu niet alleen over. Ik praat vandaag over de hechtingsstoornis light, wat ik dus maar een hechtingsprobleem noem. En wat stiekem helemaal niet zo ´light´ is.

Hoeveel mensen ken je met relatie problemen? Vreemdgaan, liegen, jaloezie? Wie heeft er allemaal constant bevestiging van buitenaf nodig? (Hoe graag wil jij dat je partner regelmatig zegt dat je er leuk uit ziet?) Wat dacht je van eetproblemen, body issues, homofobia, burn-out, depressie, angsten en slaapproblemen?

Kijk eens naar hoe we kinderen behandelen? Waarom vinden we het raar als ze borstvoeding krijgen? En normaal als ze in hun eentje liggen te huilen?

Keer het eens om. Hoeveel mensen ken je die echt gelukkig zijn? Niet Facebook gelukkig, maar echt. Dat is zeldzaam.

Ik sta hier niet te beweren dat elke depressie veroorzaakt wordt door een moeder die je niet genoeg knuffels gaf, maar ik denk dat de wortel voor wat er mis is met onze samenleving te vinden is in de manier waarop we met onze kinderen omgaan.

Eigenlijk kan ik het heel kort zeggen. Hoe kan je in vredesnaam denken dat een samenleving die mensen als Trump, Wilders en Thierry Baudet aan de macht hebben gestemd normaal is? En ik heb het niet alleen over degenen die hun rode vakje hebben aangekruist, maar ook over de rest van ons, die het accepteert dat ze macht hebben. Dat is toch, als we even heel eerlijk zijn, hartstikke ziek?

Moet ik dan boos worden op mijn ouders?

Nee, alsjeblieft, ga dat nou niet doen. Laat me even voor mij en mijn moeders spreken, want jouw gezin ken ik niet.

Ik geef onmiddellijk toe dat ik bij de 99% hoor. Ik ben onzeker, heb veel foute relaties gehad, zoek nog steeds bevestiging bij mijn partner en droomde toevallig vannacht nog dat de beste vent vreemd ging. Ik heb een depressie en een burn-out overleefd. Ik heb echt wel een hechtingsprobleem. Maar dat is niet de schuld van mijn moeders.

Beide grootse dames komen uit een streng gezin. Bij een van de twee was het zelfs ronduit liefdeloos. Het is niet mijn verhaal om hier te vertellen, maar ik kan wel zeggen dat ze affectie heeft gegeven die ze nooit zelf heeft ontvangen, en dat is een bijna onmogelijke prestatie.

Met alle kennis, liefde en steun die ze hadden, hebben ze ongelofelijk goed hun best gedaan. Ik had een prettige, warme en veilige jeugd. Mijn hechtingsprobleem komt niet door hun, ik ben in staat om van anderen te houden en door mijn problemen heen te werken dankzij de liefde die ze gaven.

Het heeft geen zin om met de geweldige visie van achteraf te gaan roepen dat de vorige generatie het anders had moeten doen. Als je net als ik liefde hebt gehad, wees dan dankbaar. Je hebt naar alle waarschijnlijkheid meer gekregen dan je ouders hebben ontvangen. Mocht je niet zoveel geluk hebben gehad, dan hoop ik dat je, net als mijn moeder, genezing vindt en het toch kan geven.

Maar hoe komt het dan wel?

In dit stukje heb ik daar al eens wat over verteld. Heel kort; beschaving gebeurde. Kleine, hechte gemeenschappen vielen uiteen in geïsoleerde gezinnen waar de opvoeding door Den Wetenschap van vervelende mannen werd gedicteerd. We verloren de wijsheid die we duizenden jaren lang van ouder op kind doorgaven.

We zijn ervan terug aan het krabbelen, elke generatie lijkt het ietsjes beter te doen dan de vorige. Maar het gaat langzaam, er is zoveel kennis en vertrouwen verloren geraakt. En hoewel het intermenselijk contact langzaam verbeterd, raken we het contact met de natuur steeds meer kwijt. Dat is een groot probleem.

Ok, hoe lossen we het dan op?

Door meer te geven aan je kinderen dan je zelf hebt ontvangen. Door je eigen wonden te helen en ze zo niet meer door te geven. Door te leren van volkeren die niet zo stom zijn geweest als wij.

Draag je kinderen, voed je kinderen, slaap naast ze en heb geduld met ze. Op een dag zijn ze groot, op hun beurt ook weer imperfect, maar beter dan wij waren. Dan is het hun beurt om ons te verbeteren.

Ik kan niet slapen naast mijn kind.

Wat nu als je totaal gelooft in de waarde van co-slapen, maar zelf niet slaapt naast je kind? Dat je daar dan ligt, wakker van elk geluidje, langzaam wegglijdend in een zombie staat.

Ben je dan een slechte moeder? Of moet je dan je kind toch maar naar een eigen kamer verbannen? (spoiler: nee)

Het gebeurt nog best vaak. Dat een vrouw zich heilig voorneemt om elke nacht heerlijk naast haar kindje in slaap te vallen. Om dan in de realiteit wakker te liggen luisteren naar elk kuchje. Hoe komt dat toch?

Je eigen jeugd.

Ooit was jij zelf die baby. Toen was je klein, met kleine teentjes en kleine haartjes. Naar alle waarschijnlijkheid hield jouw moeder net zoveel van jou als jij van jouw kind. En juist omdat ze van je houdt volgt jouw moeder het dringende advies op wat ze van alle experts hoort. Ze legt je in een eigen kamertje om je te leren slapen in isolatie en stilte. Misschien ging het makkelijk, misschien was het moeilijk, maar uiteindelijk heb je leren slapen in een stille kamer op een stil bed.

Wakker worden.

Wat ik ook vaak hoor is dat kinderen ‘te vaak’ wakker worden naast de ouder. In een eigen kamer wordt er langer doorgeslapen. Hier wordt een fundamenteel verkeerde aanname gedaan; dat vaak wakker worden ongewenst is.

Baby’s zijn er niet voor gemaakt om diep te slapen. Het is de bedoeling, en heel belangrijk, dat ze na elke slaap cyclus even (half) wakker worden. (Een slaapcyclus van een baby duur zo ongeveer 50 tot 90 minuten.) Na wat geruststellende input (de aanwezigheid van de moeder, een aanraking of van voeding) begint de volgende slaap cyclus.

Bij afwezigheid van de ouders kan een kind onnatuurlijk diep gaan slapen. Voor de baby is afwezigheid van de ouders namelijk een noodsituatie en in nood kan je als kleintje maar beter heel stil zijn.

Het risico van te diep slapen is dat de ademhaling heel soms stopt. Dat noemen we dan wiegendood. Verder is het voor de ontwikkeling van de hersenen belangrijk om een zeer regelmatige toevoer van voeding te krijgen. Ik snap dat het frustrerend is dat je kind een klein slokje neemt en weer gaat slapen. Dat kan voelen alsof je voor de gek wordt gehouden. Maar dat kleine slokje is hartstikke belangrijk.

Langer slapen is dus geen betere slaap. Veilige slaap is betere slaap en kinderen zijn veilig bij hun ouders.

Ik lig wakker. En nu?

Het is heel, heel moeilijk om de gewoonte van een stille kamer af te leren. De behoefte aan nachtelijke rust zit zo diep als maar kan. Het helpt om je te realiseren waar het vandaan komt. Volhouden helpt ook. Het is geen leuke gedachte, maar uiteindelijk slaap je echt wel. Je kan ook aan tussen oplossingen denken. Als het echt niet gaat om elke nacht naast je kindje te liggen, is afwisselen met je partner een betere keus dan het kind op de eigen kamer.

Het is niet helemaal hetzelfde, maar ik heb altijd enorme problemen gehad met inslapen. Uren lag ik te lezen of te woelen in de hoop dat slaap kwam. Soms kwam de ochtend zelfs eerder. Uiteindelijk heb ik voor mijzelf een oplossing gevonden. Ik sliep namelijk te veel. Vroeger waren we er van overtuigd dat iedereen echt acht uur slaap nodig heeft, tegenwoordig weten we dat dat per persoon verschilt. Als ik acht uur ga slapen, dan slaap ik de volgende dag niet meer.

Dus zette ik mijzelf op slaapdieet. Op twaalf uur mocht ik naar bed, om zes uur stond ik op. Ongeacht hoeveel ik eigenlijk sliep. Allejezus wat was dat zwaar. Ik liep er de eerste week bij als een zombie. De tweede week ging het iets beter, ik begon sneller in slaap te vallen. Ergens in de derde week was het over. Ik had mijzelf een nieuw slaappatroon aangeleerd wat beter bij mij past. Ik zal nooit zo iemand worden die gaat liggen en slaapt. (Echt…..Officier Pappa kan dat dus…soms kijk ik er naar met een mengeling van boosheid en afgunst.) Maar ik doe er nu ook geen uren meer over. Met hoogstens een half uurtje slaap ik.

Hou vol!

Ik heb geen idee waar het vandaan komt, maar ik hoor vaker dat het drie weken duurt om een nieuw patroon te leren. Gun jezelf minimaal die drie weken. Sterker nog, gun jezelf 30 dagen. Maak een kalender aan, hou het stug vol. Best kans dat je voor de 30 dagen op zijn geen last meer hebt van die snurkende baby naast je. (Baby’s kunnen zo ontzettend lief snurken! Jammer dat het bij vaders dan weer minder schattig klinkt)

Als het echt te zwaar is, doe dan wat je kan. Wees creatief, verzin oplossingen, schakel je partner en desnoods de hele familie in. Je bent een cyclus aan het doorbreken hier. Want ooit is ook jouw kind groot en best kans dat je dan oma word. En jouw grote kind, die ooit gewend is geraakt aan jouw nachtelijke geluiden (oh ja…jij maakt ze ook. En voor wie het niet weet, mamma’s snurken heel lief. Het klinkt als roosjes die langs een gouden harpje gehaald worden…echt waar!) zal het veel makkelijker hebben dan jij het had. Dus lieve, oververmoeide ouder, hou vol! Doe het voor je kleinkind.

Het is niet erg! Of hoe we de gevoelens van kinderen ontkennen.

Als je met enige regelmaat rond kinderen hangt hoor je af en toe de zin: “Het is niet erg.” Meestal voorafgegaan door iets wat in de ogen van dat kind wel degelijk erg is en gevolgd door een onzinnig advies als “gewoon weer opstaan.”

Dat is best wel stom gedrag eigenlijk. Ja, ik snap dat we het heel normaal vinden, maar stel je eens voor dat we het bij een volwassenen doen? Ooit gezien hoe we reageren als er iemand van zijn fiets af donderd? Dan staan we er allemaal bezorgd omheen.

Of stel je voor dat je je beste maatje belt om te klagen over die vervelende collega, en dat je dan te horen krijgt dat je “gewoon morgen weer naar je werk gaan, niets van aantrekken.” (In dat opgewekte rotstemmetje wat we reserveren voor kinderen.)

Dat doen we niet, of althans, dat doen we niet bij volwassenen.

Andere vormen.

Subtieler is het als we meningen en voorkeuren gaan ontkennen. Dat een kind aangeeft niet naar een afspraakje te willen. “Ja maar liefje, dat vond je vroeger wel leuk hoor. Ga nu maar, het zal vast wel meevallen.”

Als je daar over nadenkt is dat echt een hele onveilige opmerking. Wat we in essentie zeggen is dat hun gevoel naar een ander er niet toe doet. Dat ze niet op hun instincten mogen vertrouwen.

Ook heb je de:

“Dit vind je wel lekker”

“Het wordt vast leuk”

“Je hoeft niet bang te zijn” (Dat is echt zo’n klassieker.)

“Dit zou jij leuk moeten vinden”

“Ja maar daar hou je toch van”

Allemaal manieren om over de gevoelens en beleving van een kind heen te praten. Allemaal dingen die echt totaal onacceptabel zijn om bij volwassenen te doen. (Ja, totdat je echt goed oud bent, dan mag het schijnbaar weer wel.)

Wat dan wel?

Maar wat zeg je dan wel? Hoe krijg je dan je kroost zover dat ze vrolijk doen wat jij bedacht hebt?

Nou…niet dus.

Soms is het wel erg, en dat mag dan ook best gezegd worden. Je krijgt echt geen kleinzerig kind als je na een val iets zegt als “Och lieverd, ik zag dat je viel. Kan ik je helpen?” Maar heel misschien krijg je er wel een kind met wat empathie van. Kunnen we wel wat meer van gebruiken, als samenleving.

En om het rijtje maar af te gaan, wat dacht je van:

“Ik zou het leuk vinden als je het proeft.”

“Kan je me vertellen wat je niet leuk vindt? Misschien kunnen we samen een oplossing vinden.”

“Dat kan inderdaad best spannend zijn, vroeger was ik ook wel eens bang.”

“Zullen we dan iets anders vinden wat je wel leuk vindt?”

“Sorry, wist niet dat jouw smaak weer veranderd was. Zullen we een oplossing verzinnen?”

Laatste tip.

Even een uitsmijter. Waar ik dan wel weer voorstander van ben is na een valpartij even wachten met reageren, twee tellen maar. Kleine kinderen doen namelijk iets heel handigs. Als ze schrikken kijken ze meteen naar het gezicht van de meest vertrouwde volwassene. Daar zien ze hoe ze ‘behoren’ te reageren.

Oftewel, als de peuter haar teen stoot en jij kijkt meteen alsof je de ambulance gaat bellen, ja, dan gaat de sirene af. (flauw!) Blijf je kalm en zo neutraal mogelijk, dan heeft de gewonde peuter de kans om zelf even te bedenken wat ze er eigenlijk van vinden. En dan ga je rustig en empathisch om met die reactie.

Hoe ga je om met bedtijdstress?

Zeven uur is kinder bedtijd. Door heel Nederland voltrekt zich dan hetzelfde ritueel. Kinderen protesteren en stellen uit waarna ouders tot hun grote frustratie vrijwel de hele avond boven spenderen .

Ik hoor veel moeders klagen dat hun kleine kind niet wil gaan slapen om zeven uur, of in ieder geval niet in de daartoe aangewezen kamer. Er wordt vaak om raad gevraagd. Wat is nu de grote truc om de ellende rond bedtijd op te lossen?

Nou…eeehh…wat dacht je van het afschaffen van het hele concept?

Elk mens, groot of klein, wil op een gegeven moment gaan slapen. Dat gebeurt helemaal vanzelf. Kinderen hebben echt geen instinctieve hekel aan slaap. Waar ze weerstand tegen hebben zijn de moderne, westerse, ideeën van waar, hoe en wanneer die slaap zich nu moet afspelen.

Ik heb het op een gegeven moment los gelaten. Moet ik ook bekennen dat ik nogal een hekel heb aan boven zitten wachten op een kind wat maar niet gaat slapen. Dus deed ik dat gewoon niet meer. Ergens midden in een depressie stopte ik met mijn kinderen naar bed brengen. (Depressies kunnen verrassend leerzaam zijn. Alles wat ballast is valt van je af.) Het resultaat was dat ze, helemaal vanzelf, op de bank in slaap vielen. Na een tijdje kon ik ze dan makkelijk naar boven tillen.

Met de jongste begin ik er helemaal niet aan. Ze heeft geen bedtijd. Ze is bij me en valt vanzelf in slaap. Er zit nooit dwang achter. En nu heb ik een peuter die totaal geen hekel heeft aan slaap. Ik kan met haar overleggen wat ze wil, ze geeft het vanzelf aan. Na twee kinderen die bij het woord “slaap” in totale staking gingen is dat best wel een opluchting.

Veiligheid.

Veiligheid is wel een puntje waar je op moet letten. Een bank is nogal een gevaarlijke plek voor baby’s om te slapen. De kussens en kieren maken het best een risico ding.

Het is dus zaak een veilige slaapplek te creëren in de woonkamer. Wij hebben dat gedaan door deze bank te nemen. Dat is stiekem een bed. Ook super handig als je schoonmoeder komt logeren.

Maar je kan ook een los ledikant matras in de kamer leggen, of zo’n hippe strecher die ze bij kinderdagverblijven gebruiken. Of je houdt je kindje lekker op schoot, dat is namelijk een ontzettend goed excuus om je partner voor alles te laten lopen. Wel van te voren goed plassen.

School.

Toen mijn oudste twee naar school gingen, gooide dat wel een spaak in het wiel. Van nature gingen ze wat later slapen dan optimaal voor een school ochtend. We hebben toen wel weer een bedtijd ingesteld. Maar we blijven er erg relaxed onder. Ik eis ook nooit dat ze gaan slapen. Het enige wat moet is op bed liggen en een beetje rustig doen.

Een kind van vier is ook een stuk prettiger op bed te leggen dan een baby. Met mijn vier jarige zoon kon ik praten, uitleggen waarom het beter is. Tegen een dreumes kan je lullen als Brugman (hahaha, wie weet die nog?) maar ze doen toch lekker wat ze zelf willen (en terecht).

Aangezien ik goede hoop heb om de jongste het school systeem te besparen, ben ik heel nieuwsgierig hoe ze zich gaat ontwikkelen wat bedtijd betreft. Ik heb vooralsnog geen plannen om daarin te gaan sturen. Het lijkt ook totaal niet nodig.

Oh, en mag ik even, heel even, klagen? Het is toch hemeltergend dat we, met al onze moderne vaardigheden, kennis en 24 uurs economie, nog steeds uitgaan van een werk en schooldag die rond 8 uur begint.

Het zou niet eens moeilijk zijn om een school te ontwerpen waar kinderen in hun eigen ritme kunnen werken. Kwestie van digitaal inloggen wanneer je binnen komt en lekker aan je eigen werk. Maar nee! Zeker de helft van de kindertjes zit s’ochtends met een slaaphoofd in de kring. Lekker nutteloos.

Me time!

Nou goed, daar ging het hier niet over. Het ging over bedtijd. En dat je dat eigenlijk prima los kan laten.

Nou, ik heb s’avonds echt even wat ‘me time’ nodig hoor. Ik wil ook met een wijntje op de bank mijn serie kijken.

Ah, ja. Dat had ik kunnen verwachten van je. Maar ok, ik snap het wel. (Ook al heb ik echt een grondige hekel aan te term ‘me time’. Als er ooit een woord verbannen mag……)

Ik wil ergens op de dag ook even zitten met een kop thee en een serie (ik ga na een enkel glas wijn al op tafel dansen). Maar weet je, dat kan ook heel goed met een slapende peuter naast je. Eigenlijk valt zo’n kleintje vrijwel altijd om een schappelijke tijd in slaap. Zeker als er geen druk achter zit. En zolang je geen horror serie kijkt kan je het begin best samen doen. Ik geloof dat de intro van Star Trek zo ondertussen een slaapliedje is voor mijn dochter.

En af en toe houd ze het echt lang vol. Kan. Is op zich wel eens jammer. Maar het grote voordeel is dat ze dan s’ochtends weer wat langer blijft liggen. Dan is die serie ook wel leuk (yay! voor Netflix)

Als het je lukt om al die verwachtingen los te laten, het idee van hoe en wanneer een kind hoort te slapen, dan win je een hele hoop in vrijheid en ontspanning. Zeker s’avonds.

Als er nu iemand nog een oplossing vind voor de stress met avondeten, dan ben ik helemaal gelukkig.

Waarom mijn zonen onbesneden zijn.

Ik heb twee zoons en die zijn onbesneden. Omdat ik het niet ok vind om op cosmetische basis delen van mijn kinderen af te hakken.

Zo, dat was het. Kort blog vandaag. Moet ook wel eens kunnen toch?

Religieuze redenen.

Ja maar je bent Joods! Dan hoort het er nu eenmaal bij. Alle Joodse jongens zijn besneden!

…..Zucht..ok. Een moment. Ik leg het uit.

Ja, ik ben Joods. En ja, het is in het Joodse geloof gebruikelijk om jongens te besnijden. Net zoals het binnen een paar andere geloven gebruikelijk is. Uiteraard zijn niet alle Joodse jongens besneden, ik ken er persoonlijk twee.

Er zijn in het verleden heel veel dingen gedaan uit naam van een religie die we nu niet meer ok vinden. Dat heet vooruitgang en ik ben er erg blij mee. Zo kan ik mijn hoofd onbedekt laten, raak ik vrijelijk mensen aan als ik ongesteld ben en wordt ik gelukkig niet gestenigd omdat ik kleding draag van twee verschillende stoffen.

Er waren ooit, in een ver verleden, een paar hygiënische en sociale voordelen aan besnijden. Maar als die redenen ooit al genoeg waren, nu is het onzin geworden. Het enige wat overblijft is het beeld van een opperwezen wat boos wordt als je het niet doet. Niets van wat ik ooit meegemaakt heb of geloof leidt mij er toe dat er een hogere macht is die wil dat ik de penis van mijn zoon vermink.

Geloof het of niet, ik ben vrij religieus. Ik heb een band met onze schepper en voel me een onderdeel van het Joodse volk. Maar dat betekend niet dat ik elke regel die volgens de geruchten ooit ´van boven´is gekomen ga volgen. Als mijn schepper mij gemaakt heeft, dan is dat inclusief het vermogen om zelf te beslissen wat juist is. Het vermogen om te groeien en te veranderen, ook als spiritueel wezen.

Medische redenen.

Besneden mannen krijgen ander minder snel HIV, ze zijn schoner en houden het langer vol in bed. Het heeft ook voordelen hoor!

Er is hier sprake van een enorme confirmation bias. Een cultuur die aan besnijden doet zal heel gemotiveerd zijn om daar voordelen van te vinden. Laten we even naar elk zogenaamd voordeel apart kijken.

Het is een mythe dat besneden mannen minder snel HIV krijgen. Maar stel nu dat het wel zo zou zijn. We hebben het dan over een lichaamsdeel afhakken om een paar procenten bescherming te verwerven. Iets wat een condoom veel en veel beter kan. Je weet wel, condooms, die dingen die goedkoop zijn en je zo weer af kan doen en niets te maken hebben met het verminken van piepkleine baby penissen!

Een besneden piemel is niet schoner, een schone piemel is schoon. Punt uit. Zo kan je ook wel de nagels uit baby vingertjes gaat trekken omdat er misschien vuil onder kan zitten.

Een besneden eikel is wel ongevoeliger. Dat klopt. En wie er ooit bedacht heeft dat het ongevoelig maken van een prachtig en sensitief lichaamsdeel een voordeel is mag van mij poep eten ofzo. Iedereen die ooit seks heeft gehad met een piemeldragend persoon weet dat gevoeligheid leuk is. Het is snotverdomme de basis van goede seks! Dat argument mag lekker zelf besneden worden!

Zijn we er nu? Mag ik nu ophouden? Het lijkt me nu toch wel door en door duidelijk.

First, do no harm.

Ja, maar het kan ook geen kwaad. Zo’n babietje voelt er niets van, soms slapen ze er zelfs doorheen!

Wacht even….wacht eens heel even…Ik moet even rustig worden. Tel ff tot tien ofzo terwijl ik tegen een deur ga schoppen.

…………..

Ok. Het gaat weer.

Hoe iemand er ooit bijkomt dat het geen kwaad kan om een van de meest gevoelige stukjes huid die een mens heeft er bij een baby of kind af te snijden….ik heb geen idee. Echt.

Wist je dat de voorhuid en de eikel aan elkaar vast zitten bij een kind? Wist je dat die bij een besnijdenis van elkaar af gescheurd worden? En dat is nog voor het snijden.

Bovenstaande is als alles goed gaat….wat het uiteraard niet altijd gaat. Dit is de minst shockerende pagina die ik kon vinden. Er staan geen foto’s, alleen korte beschrijvingen.

Wat betreft het erdoorheen slapen. Dat is geen slaap. Dat is shock of een freeze reactie op een enorme hoeveelheid stress. Het is zelfbescherming.

Er zijn filmpjes op internet te vinden waar je een besnijdenis ziet. Ik ga geen link geven, dat betekend namelijk dat het filmpje gaat spelen en dat kan ik niet aan. Google het op eigen risico en kom me dan vertellen of het geen kwaad kan.

Vrouwen.

En weet je, nu we hier toch zijn, wil ik het ook even over vrouwen besnijdenis hebben.

Ja, maar dat is echt iets heel anders! Je kan die twee dingen niet met elkaar vergelijken hoor. Bij vrouwen is het echt veel erger.

Nou, nee, niet altijd.

En begrijp me niet verkeerd, ik probeer absoluut niets af te doen aan de verschrikking die vrouwenbesnijdenis is. Ik probeer te zeggen dat er wat interessante vergelijkingen zijn.

Ten eerste zijn er verschillende vormen van vrouwenbesnijdenis en mannenbesnijdenis. Ik vind elke vorm verkeerd, maar er is absoluut een verschil tussen het wegsnijden van de uitwendige clitoris en een sneetje maken in een schaamlip. Net zoals er een verschil is tussen het in tweeën splitsen van de eikel met een roestig mes en het gebruik van de Plastibell procedure.

We hebben de neiging om de ergste vorm van vrouwenbesnijdenis te vergelijken met de minst erge vorm van de mannelijke tegenhanger. Dat klopt niet.

Maar nu de interessante vergelijkingen. Het valt namelijk op dat de redenen en voordelen die genoemd worden voor een mannenbesnijdenis exact dezelfde zijn als die worden aangevoerd bij culturen die hun vrouwen besnijden! Toch vinden wij in Nederland de een verwerpelijk en de ander acceptabel. En dat klopt niet.