Waarom ik overdag op de bank hang (en me daar nog schuldig over voel ook).

Moeders zijn over het algemeen goed in een hoop dingen. Boterhammen smeren, troosten, kinder conflicten oplossen en je schuldig voelen. Zeker dat laatste, dat is echt een speciaal talent. Er zullen vast wat geweldige vrouwen aan die ellende ontstegen zijn, maar de meeste moeders zitten bij tijd en wijle propvol schuldgevoel.

Dat de kinderen er niet als fotomodelletjes bij lopen, dat de lunch geen bento box is, dat je zelf niet als een kekke mamma op het schoolplein staat of dat je huis niet magazine ready is.. Kortom; dat je niet genoeg doet.

Vroeger had ik naast moeder zijn ook een andere baan. Ik mocht lekker in een zwembad werken en dat vond ik heel leuk. In een aantal mappen kon ik heel duidelijk teruglezen wat mijn taken waren, hoe ik die diende uit te voeren en wanneer ik daarmee klaar was. Ik had er lol in om altijd net wat meer te doen dan er op papier stond. Als ik dan een dag wat minder deed voelde ik me daar totaal niet schuldig over en wanneer de dienst er op zat kon ik lekker naar huis.

Mijn bekentenis.

Ik moet jullie iets bekennen. Overdag, als alleen ik en de peuter thuis zijn, zit ik wel eens op de bank. En dan niet even, nee, soms wel twee uur, of (gasp!) drie. Niet dagelijks hoor, dat lukt bij lange na niet. Er zijn nog best wat dagen bij dat ik amper tijd heb om eten in mijn mond te proppen (voor de peuter het steelt). Toch gebeurt het wel eens, dat we zo samen hangen, ieder achter een scherm.

Daar kan ik me erg schuldig over voelen. Alsof ik mijn werk niet doe. Vroeger in het zwembad kon je geen minuut teveel op de wc zitten, laat staan uren rond hangen. Ik word dus regelmatig geplaagd met gedachten over wat ik allemaal wel niet gedaan kan krijgen als ik thuis net zo hard doorwerk als ik in het zwembad deed.

Het helpt als ik mezelf even herinner aan de verschillen. Want naast wat ik dus soms wel doe (bankhangen overdag) zijn er ook een hoop dingen die ik niet doe.

  • Om vijf uur klaar zijn.
  • Überhaupt ooit klaar zijn.
  • Ononderbroken slapen (ik heb al bijna drie jaar achter elkaar nacht dienst).
  • Na het eten de rest van de avond lekker zitten.
  • Een maaltijd lang blijven zitten.
  • Een uur waarin niemand me aanraakt.
  • Extra betaald worden voor avond- en nachtdiensten. (Hahaha! Dat is een grap. Ik word überhaupt niet betaald.)

Oh, en die bankhangtijd mag dan wel lang duren, er gebeurt wel een hoop tussendoor. Tenzij er sprake is van een dutje sta ik alsnog zo om de tien minuten op om aan de een of andere absoluut zeer dringende peuter eis te voldoen. (Een speelgoedje oppakken wat ze voor haar voeten heeft laten vallen ofzo.)

Nu ik er even over nadenk, ik doe helemaal niet niks. Ik beperk me dan tijdelijk tot de taak van opvoeden en laat alleen de huishoudelijke taken voor wat ze zijn. Soort van pauze achter je buro zeg maar.

Kan het ook anders?

Ik heb het in het verleden ook wel eens anders geprobeerd. Dan ging ik dus wel de hele dag door en mocht ik van mijzelf niet langer dan een kwartiertje gaan zitten. Soort toegeven aan dat schuldgevoel.

Grote grap; mijn huis werd er dus amper schoner van. Ja, de keuken kastjes glommen ietsje meer, maar de vloer lag nog net zo vol met speelgoed en koekkruimels. Die worden er namelijk sneller gedeponeerd dan dat ik ze kan weghalen.

Weet je wat ik er wel van kreeg? Een burn-out, dat kreeg ik.

Geestelijke gezondheid.

Dus probeer ik een soort balans te vinden. Genoeg in het huishouden doen om niet te vervuilen, genoeg buitenshuis doen om niet te vereenzamen en genoeg bankhangen om niet gek te worden.

Het lukt niet altijd hoor, dat evenwicht. Ik sla nog al eens de ene of andere kant op door. Maar goed, dat is ook een soort van balans…toch?

Mijn zelf-maak werkt bij alles smeersel recept.

Ken je dat? Dat er ineens een gek plekje op je kind of op jezelf zit? Geen idee wat het is en zeker geen idee wat je er aan kan doen. Ga je naar de dokter, dan krijg je een vaag smeerseltje waarvan je eigenlijk niet goed weet wat het is en hoe het werkt. Oh, en meestal werkt het ook niet zo heel goed.

Dit is mijn smeerseltje. Het werkt bij vrijwel alles en je weet precies wat er in zit. Ik ga zelfs een goede poging doen om je uit te leggen waarom het werkt. En om het helemaal leuk te maken kost het je minder tijd en een stuk minder geld dan een doktersbezoek.

Waar is het voor?

Alle gekke, jeukende, pijnlijke, rode, getatoeëerde, droge of anderszins ongewenste plekken op je huid. De enige voorwaarde is dat de huid dicht moet zijn. Niet gaan smeren op een open wond. Wachten tot er een goede korst op zit en dan mag je los.

Wat heb je nodig?

Een pot kokosvet. Het goede spul. Staat iets van “extra vergine” of “extra vierge” op. Het hoort nog naar kokos te ruiken en als het goedkoop was dan is het verdacht.

Tea tree olie. Nogmaals, goed spul graag. Anders heb je alleen het geurtje en daar doen we het niet voor.

Een aloë vera plant of een tube aloë vera gel. Ik heb een flinke voorkeur voor de plant aangezien je weer niet precies weet hoe die gel is gemaakt.

Optioneel: moedermelk. Als je het direct van de bron kan krijgen is het een super booster. Alleen niet gebruiken wanneer je een schimmel vermoed. Die vindt de suikers in de melk namelijk erg lekker.

Hoe maak je het?

Meng in een potje ongeveer twee eetlepels kokosvet (in de winter eerst even laten smelten) met zes druppels tea tree olie en een eetlepel aloë vera. Het komt niet heel nauw en uiteraard kan je meer of minder maken. Dit zijn zo ongeveer de verhoudingen.

Als je het hebt kan je een spuit moedermelk recht uit de bron in je potje mikken.

Nou, en dan ga je mengen. Eeeennn, dan is het. Als je een min of meer homogeen, maar enigszins slijmerig prutje hebt, dan kun je vrolijk smerend los.

Zonder moedermelk is het een week of twee houdbaar in de koelkast. Met melk een week (ook in de koelkast) maar de effectiviteit gaat dan wel snel achteruit. Als ik moedermelk gebruik doe ik het er meestal bij op mijn hand, vlak voor gebruik.

Waarom werkt het?

Kokosvet bevat Laurinezuur, wat leuk spul is om bacteriën, virussen en schimmels mee te bevechten. Het lost de buitenkant van de micro organismen op, wat niet goed voor ze is, maar wel leuk voor jou. Verder kan het de huid zacht en soepel houden zonder af te sluiten, wat wel gebeurt bij smeersels op basis van minerale olie (vaseline, zeg maar).

Ook tea tree olie heeft een sterk antibacteriële, anti virale en anti schimmel werking. Dat komt vooral door terpineen-4-ol (geen idee hoe je dat uitspreekt joh. Maar het is leuk spul en zit in tea tree olie dus). Het is wat te sterk om zo onverdund op je huid te mikken, dus ideaal om te verwerken in een smeersel.

Aloë vera is leuk spul. Ik kan niet precies vinden wat het actieve deel ervan is, oftewel, het onderzoek spreekt elkaar nogal tegen. Toch heb ik zelf best vaak gezien hoe goed het werkt. Het helpt je huid genezen, zowel bij (dichte) wondjes als bij een verbrande huid.

Moedermelk is echt fantastisch. Ondanks wat mensen tegenwoordig denken is de primaire functie ervan niet voeding (ondanks dat het die rol toch ontzettend goed vervuld) maar bescherming. Kort door de bocht is het anti-alles-wat-je-kwaad-doet. In eerste instantie natuurlijk voor onze kinderen en van binnenuit, maar ook in te zetten op de huid.

Zo bij elkaar gemengd krijg je een krachtige zalf die helpt tegen, nou ja, vrijwel alles dus. Super handig en veel beter voor je dan de dokter versie. Smeer ze!

Zeven cosmetische producten die ik wel nodig heb. (En waarom ik nog steeds een stinkhippie ben.)

Een tijdje geleden heb ik een stuk geschreven over zeven cosmetische producten die ik niet meer nodig heb. En dat was best een leuk stuk. Maar het is dan weer niet zo dat ik nooit iets op mijn huid smeer. Ik gebruik wel wat spulletjes om mijn leuke lijf wat leuker te maken.

Bij deze dus zeven producten die ik cosmetisch gebruik. (Hoewel sommige meer onder het kopje ‘voedsel’ vallen.) Dit is wat voor mij werkt, op dit moment in mijn leven. Of het ook voor jou de heilige graal is weet ik niet, moet je maar uitproberen. Zelfs bij mij zal het nog wel eens veranderen. Het mooie is dat geen van deze dingen makkelijk kwaad kunnen. Tenzij je de rotte pech hebt om ergens allergisch voor te zijn kan je veilig smeren en vaak zelfs eten. Voordeel als je net als ik kinderen hebt die graag potjes openmaken.

Oh, full disclosure. Als je via mijn linkjes iets besteld, dan krijg ik daar een paar centjes voor. En dat is leuk, want dan kan ik de verwarming af en toe aan zetten en hoeven mijn kinderen geen vijf truien te dragen in de winter. (Grapje! Niet meteen de kinderbescherming bellen.) Wel zijn het echt de spullen die ik thuis heb staan en blij mee ben.

1, Kokosolie.

Heel populair onder vieze stinkhippies. En eigenlijk gewoon iedereen die het zat is om een afvalproduct van benzine op je lijf te smeren. (Oh, wist je dat nog niet? De meeste commerciële smeersels zijn gemaakt met minerale oliën. En die komen van aardolie. Lekker hè)

Kokosolie kan je gebruiken om in te bakken, maar er is online ruzie of dat nu goed is of niet. Ik heb geen idee, niet in verdiept eigenlijk. Wij bakken in olijfolie. (En ja, daar is ook ruzie over. Echt waar, ik heb geen idee meer wat nu goed is buiten olie die verkregen wordt door een zeldzaam bloemblaadje uit te persen met behulp van eenhoorns. Wat meer kost dan vloeibaar goud.) Wat ik met kokosolie doe is smeren. Onze huid, haren en bij de peuter ook billen krijgen regelmatig een lekkere laag. Wel het goede spul nemen dat nog naar kokos ruikt. Ja, dat is duur. Is ook een stuk beter voor je. Je doet redelijk lang met een pot.

Bij tijd en wijlen stop ik het spul ook in mijn mond. Ongeveer een eetlepel vol. En dat blijft daar dan een tijdje. Heet oil pulling en helpt met een gezonde mond en tanden.

Als ik mijn smeersel wat wil upgraden meng ik de kokosolie met iets. Tea tree en lavendel olie bijvoorbeeld. Werkt goed bij geïrriteerde huid. Als je het hebt kan je er ook wat moeder melk doorheen doen. Dan is het super om wondjes te genezen.

Het mag ook in vagina’s en op de penis. Na of tijdens enige activiteit of bij jeuk. Let dan wel op dat condooms er gaatjes van krijgen. Geen goede combo dus.

2, Appel(cider)azijn.

Appelazijn of appelcider azijn (wat hetzelfde is) heeft best wel veel toepassingen binnen de zelfzorg. Kijk maar even op het internet of je er iets mee kan. Als ik alles ga opnoemen wordt dit artikel een boek.

Zelf slik ik er elke dag een lepel van door. Ja, dat is echt enorm vies. Ik neem er gauw een slok water achteraan. Maar het helpt mijn darmen gezond te houden (ja, dat is belangrijk), is preventief tegen een blaasontsteking (waar ik snel last van heb) en helpt me met afvallen. (Ik wil niet zozeer dun zijn, maar fit. En een hoog vet percentage werkt dat tegen)

Het is een goede gezichtsreiniger. Dagelijks vind ik wat te heftig voor mijn huid, maar zo net voor ik ongesteld wordt helpt het om de pukkels in toom te houden.

Ook mag het op warme dagen onder mijn armen. Het is een goede deo. (De geur vervliegt snel. Hoop ik dan. Wie weet ruik ik wel naar een augurk.) Niet aan te raden als je net geschoren hebt.

3, Tea tree olie.

Tea tree olie is geweldig spul om mee te ontsmetten. Het bestrijd zowel bacteriën als schimmels, dus je kan er veel kwaaltjes mee te lijf. Handig als je actieve kinderen hebt.

Bij dreads is het ook fijn voor je hoofdhuid. Die kan wel eens wat geïrriteerd raken omdat er veel gewicht aan hangt. Een soak met tea tree doet wonderen.

En uiteraard de bekende acne plekjes (wat nou jeugdpuistjes, stomme dingen gaan nooit over) worden ermee aangestipt.

Oh, en als het huis muf ruikt is een drupje tea tree, lavendel en munt olie in een brander hartstikke handig. Ruikt het net alsof je een uur hebt staan poetsen. (Ok, het is echt wel eens schoon bij mij hoor. Maar gewoon niet altijd. Daarbij, het hebben van kinderen brengt onvermijdelijk…geurtjes mee. Is nu eenmaal zo.)

4, Scheren met suiker (en olie).

Kan ik snel over zijn, want daar heb ik al een blog over geschreven. Ga maar lezen en kom dan terug. Tot zo!

5, Dr Bronner’s vloeibare zeep.

Geen idee wie Dr Bronner is, maar ze maken hele fijne zeep. Ik gebruik het als shampoo, (ja, dat gebruikte ik eigenlijk niet. Maar anders werken locs niet. Je haar moet droog zijn) maar je kan het echt overal voor gebruiken. Tot afwasmiddel aan toe. (maar dat lijkt me wel wat duur)

Ik heb het nu al een paar maanden en ben bijna op een kwart van een fles. Moet je wel even bedenken dat je locs (dreadlocks) niet elke dag wast. Omdat ik veel sport doe ik het nu zo’n drie keer per week. Maar toch, best zuinig nog.

6, Weleda tandpasta.

Ik gebruik zelf de Ratanhia tandpasta en de kinderen poetsen met deze. Uiteraard maakt een echte hippie zelf haar tandpasta (ja, dat kan), maar dat durf ik niet helemaal. Mijn gebit is niet super sterk dus vind ik het hier eng om de norm helemaal los te laten. (Lekker hypocriet hè.)

Wel zit er geen fluor in, dus mag ik mijn hippie kaart houden.

Wat ik fijn vind aan de kinder versie is dat er geen vies, zoet smaakje aan zit. Het proeft heel zacht en iets zoetig, maar het zijn niet de chemische aardbeien van dat Nijntje spul. Zo wordt (is mijn idee) de overgang naar ‘grotemensen’ tandpasta uiteindelijk makkelijker.

7, Rozenbottel olie.

Rozenbottel olie of rozenbottelpit olie (is hetzelfde) is een recente ontdekking voor mij, maar ik ben er behoorlijk blij mee.

Ik hint er hierboven al naar, maar mijn huid denkt momenteel dat we vol in de pubertijd zitten ofzo. Heeft een reden, lang verhaal. Korte versie heet bijnieruitputting of adrenal fatigue. (ja, ik weet dat het omstreden is of het überhaupt bestaat. Dit is mijn leven en ik diagnosticeer lekker hoe ik zelf wil.)

In een flinke zoektocht naar wat nu echt werkt kwam ik op retinolzuur uit. Dat is ook wat er in de medicinale crèmes zit die een arts kan voorschrijven. De enige natuurlijke en veganistische bron die ik kon vinden zijn de pitten van een rozenbottel.

Niet het goedkoopste spul, maar ik meng het met kokosolie en mensen…het werkt! Ik kan je zeggen, het is best een opluchting om er niet steeds als een omgekeerde vliegenzwam bij te lopen.

Naar zeggen doet het ook veel goeds voor littekens en rimpels, maar aangezien ik beide niet vervelend vind om te hebben heb ik het daar ook niet echt voor uitgetest. Als mijn kraaienpootjes ineens verdwijnen laat ik het je weten.

Dat was het.

Qua dagelijkse of wekelijkse producten die ik graag mag gebruiken ter bevordering van mijn stralende zelf is dat het wel. Een paar keer per jaar heb ik zin in make-up, maar dat is vrij standaard spul. Niet echt blog-waardig. Verder ben ik er ook niet enorm goed in dus een beauty blogger ga ik nooit worden.

Maar nu ben ik eigenlijk wel nieuwsgierig. Wat gebruik jij qua cosmetische spulletjes? Wat is jouw favoriet? Wie weet kunnen we van elkaar leren.

Wie heeft er een hechtingsprobleem?

Zeker binnen de AP/NP/CC (oftwel gewoon hippie ouders) beweging wordt er veel over hechting gepraat. Het is belangrijk, duurt een leven lang maar gebeurt vooral in de eerste jaren en vraagt tijd en energie van ouders. Maar wat gebeurt er nu als die hechting niet goed verloopt? Als het zo belangrijk is maar nog niet veel gedaan wordt, waarom zien we dan geen samenleving van psychopaten om ons heen?

Om maar meteen de knuppel in het hoenderhok te gooien…dat zien we dus wel. Ik praat nu over de westerse wereld en met name Nederland. Dat is namelijk de samenleving die ik zie en waar ik het beste voor kan spreken. En om maar even kort door de bocht te gaan; we zijn met z’n allen hartstikke ziek. Ik durf best te gokken dat ongeveer 99% van de Nederlandse bevolking een hechtingsprobleem heeft. Jij, ik, de buurvrouw en je oma, het gaat met vrijwel niemand echt goed.

Maar waar zijn die mensen dan? Ik zie ze niet hoor?

Snap ik best. Maar dat is een mooi gevalletje van door de bomen het bos niet meer zien. De symptomen van een hechtingsprobleem zijn zo veelvoorkomend dat we ze voor normaal aanzien.

Wat zijn de symptomen?

In het meest ernstige geval spreken we van een hechtingsstoornis. Dan praat je over een volwassene met een onvermogen om een liefdevolle relatie met een ander aan te gaan. Dan is er in de vroege jeugd vaak sprake geweest van misbruik of ernstige verlating.

Maar daar gaat het nu niet alleen over. Ik praat vandaag over de hechtingsstoornis light, wat ik dus maar een hechtingsprobleem noem. En wat stiekem helemaal niet zo ´light´ is.

Hoeveel mensen ken je met relatie problemen? Vreemdgaan, liegen, jaloezie? Wie heeft er allemaal constant bevestiging van buitenaf nodig? (Hoe graag wil jij dat je partner regelmatig zegt dat je er leuk uit ziet?) Wat dacht je van eetproblemen, body issues, homofobia, burn-out, depressie, angsten en slaapproblemen?

Kijk eens naar hoe we kinderen behandelen? Waarom vinden we het raar als ze borstvoeding krijgen? En normaal als ze in hun eentje liggen te huilen?

Keer het eens om. Hoeveel mensen ken je die echt gelukkig zijn? Niet Facebook gelukkig, maar echt. Dat is zeldzaam.

Ik sta hier niet te beweren dat elke depressie veroorzaakt wordt door een moeder die je niet genoeg knuffels gaf, maar ik denk dat de wortel voor wat er mis is met onze samenleving te vinden is in de manier waarop we met onze kinderen omgaan.

Eigenlijk kan ik het heel kort zeggen. Hoe kan je in vredesnaam denken dat een samenleving die mensen als Trump, Wilders en Thierry Baudet aan de macht hebben gestemd normaal is? En ik heb het niet alleen over degenen die hun rode vakje hebben aangekruist, maar ook over de rest van ons, die het accepteert dat ze macht hebben. Dat is toch, als we even heel eerlijk zijn, hartstikke ziek?

Moet ik dan boos worden op mijn ouders?

Nee, alsjeblieft, ga dat nou niet doen. Laat me even voor mij en mijn moeders spreken, want jouw gezin ken ik niet.

Ik geef onmiddellijk toe dat ik bij de 99% hoor. Ik ben onzeker, heb veel foute relaties gehad, zoek nog steeds bevestiging bij mijn partner en droomde toevallig vannacht nog dat de beste vent vreemd ging. Ik heb een depressie en een burn-out overleefd. Ik heb echt wel een hechtingsprobleem. Maar dat is niet de schuld van mijn moeders.

Beide grootse dames komen uit een streng gezin. Bij een van de twee was het zelfs ronduit liefdeloos. Het is niet mijn verhaal om hier te vertellen, maar ik kan wel zeggen dat ze affectie heeft gegeven die ze nooit zelf heeft ontvangen, en dat is een bijna onmogelijke prestatie.

Met alle kennis, liefde en steun die ze hadden, hebben ze ongelofelijk goed hun best gedaan. Ik had een prettige, warme en veilige jeugd. Mijn hechtingsprobleem komt niet door hun, ik ben in staat om van anderen te houden en door mijn problemen heen te werken dankzij de liefde die ze gaven.

Het heeft geen zin om met de geweldige visie van achteraf te gaan roepen dat de vorige generatie het anders had moeten doen. Als je net als ik liefde hebt gehad, wees dan dankbaar. Je hebt naar alle waarschijnlijkheid meer gekregen dan je ouders hebben ontvangen. Mocht je niet zoveel geluk hebben gehad, dan hoop ik dat je, net als mijn moeder, genezing vindt en het toch kan geven.

Maar hoe komt het dan wel?

In dit stukje heb ik daar al eens wat over verteld. Heel kort; beschaving gebeurde. Kleine, hechte gemeenschappen vielen uiteen in geïsoleerde gezinnen waar de opvoeding door Den Wetenschap van vervelende mannen werd gedicteerd. We verloren de wijsheid die we duizenden jaren lang van ouder op kind doorgaven.

We zijn ervan terug aan het krabbelen, elke generatie lijkt het ietsjes beter te doen dan de vorige. Maar het gaat langzaam, er is zoveel kennis en vertrouwen verloren geraakt. En hoewel het intermenselijk contact langzaam verbeterd, raken we het contact met de natuur steeds meer kwijt. Dat is een groot probleem.

Ok, hoe lossen we het dan op?

Door meer te geven aan je kinderen dan je zelf hebt ontvangen. Door je eigen wonden te helen en ze zo niet meer door te geven. Door te leren van volkeren die niet zo stom zijn geweest als wij.

Draag je kinderen, voed je kinderen, slaap naast ze en heb geduld met ze. Op een dag zijn ze groot, op hun beurt ook weer imperfect, maar beter dan wij waren. Dan is het hun beurt om ons te verbeteren.

Zeven cosmetische producten die ik niet meer nodig heb. (En waarom ik een stinkhippie ben.)

Uiteraard blief je als vrouw een dikke badkamer kast vol cosmetische spulletjes te hebben en uiteraard ben ik weer lekker tegendraads en blief ik dat niet. Hieronder een lijst van zeven producten die ik vroeger wel gebruikte, maar nu niet meer.

En even voor alle duidelijkheid, ik ben er niet tegen ofzo. Het is best mogelijk dat jij heel blij bent met een of meer van de dingetjes op mijn lijst. Go jij! Dit is mijn persoonlijke ervaring die ook nog eens veranderd met de jaren. Wie weet hoe mijn badkamer er over een jaar of tien uit ziet?

Wat ik natuurlijk wel hoop is dat je eens kritisch nadenkt over de cosmetica die je in huis haalt. Heeft het echt nut voor je? Wordt je er blij van? Of koop je het omdat je dat zo gewend bent geraakt? Ik wil iedereen aanmoedigen om eens te kijken wat er gebeurt als je iets weglaat. Je zou zomaar verrast kunnen zijn.

Maar goed, komt ie. Mijn lijst van zooi die ik gelukkig niet meer mijn huis in sleep:

1, Deodorant.

Daar is het ooit mee begonnen. Deo. Gebruikte ik vroeger best veel, want ik had het idee dat ik niet fris rook. We zijn het allemaal wel eens vergeten op te doen. Dan loop je een dag lang te stressen (of ben je erg blij dat een collega wat mee heeft).

Toch merkte ik op dat ik op die ‘vergeetdagen’ minder onfris rook. Bleek dat het niet mijn eigen lichaamsgeur is die ik vervelend vond, maar de reactie van zweet en deo-chemicaliën. Een schoon lijf ruikt wel, maar stinkt niet. Dus hield ik er op een dag gewoon mee op om die spuitbus onder mijn armen af te vuren. Dat is nu al jaren geleden en ik voel me er nog steeds heel prettig bij.

Natuurlijk ga ik hier niet beweren dat ik altijd naar roosjes ruik. Als ik een verkoudheid onder de leden heb, drie dagen geen douche heb gezien en lekker aan het stressen ben dan is een veilige afstand van een paar meter erg aan te raden. Maar dat wordt echt niet beter door er de chemische geur van Ilang Ilang op te spuiten.

Overigens dep ik op de bovengenoemde dagen wel eens wat Appelciderazijn (of ACV in hippie kringen) op mijn oksels (wat een vies gevoel roept dat woord eigenlijk op he…oksels. Terwijl het ook maar gewoon een lichaamsdeel is. Oksel…oksel…oooookssssel…als je het een paar keer zegt wordt het echt een raar woord. Sommige mensen kunnen er ook niet tegen als je het zegt…oksel. En omdat dat grappig is, bij deze: oksel, oksel, oksel, oksel. Alsjeblieft). Dat houdt de geurproducerende bacteriën in toom.

2, Shampoo.

Jaaaaren geleden eens gepraat met een vrouw die een prachtige bos rode krullen had. Toen ik haar complimenteerde over haar haar vertelde ze me dat ze geen shampoo gebruikte. Alleen warm water om te wassen.

Ik zocht wat online en vond de Noo-Poo methode. Daar zijn tegenwoordig twee stromingen in, nu wordt er ook wel baking soda gebruikt, maar toen was het nog gewoon niet wassen.

De eerste weken waren even doorkomen. Mijn hoofdhuid was er aan gewend om elke dag geheel ontvet te worden. Dus er werd elke dag een flinke lading nieuw smeer geproduceerd. Gelukkig is mijn lijf goed in aanpassen en kwam de boodschap na een week of vier aan. Mijn haar werd minder vet en kreeg diezelfde, prachtige, krul die ik bewonderd had in de aanstichter.

Jarenlang heb ik het zo gedaan. Eens in de zoveel tijd (paar weken ofzo?) spoelde ik mijn haar met azijn. Wordt het lekker zacht van. En een of twee keer per jaar moest er wel zeep aan te pas komen. Maar dat was omdat er dan echt troep in mijn haar zat van een of ander festival.

Overigens is dit niet handig als je gel, wax of andere smeersels in je haar smeert. Maar vaak blijkt dat ook niet meer nodig. Mijn haar zat vanzelf goed. Mocht je je verder afvragen waarom ik in de verleden tijd praat..ik was mijn haar weer met zeep. Puur omdat ik locks heb (beter bekend als dreadlocks, maar dan hoort het bij een religie, bij mij is het een uiterlijk ding). Die moeten vetvrij zijn, anders doen ze het niet zo goed. Ik hoop dat ik als mijn locks ‘volwassen’ zijn (zo heet het als ze na een aantal jaar niet meer zo veranderen) de zeep weer af te kunnen bouwen.

3, Douchegel.

Tja, toen ik eenmaal wist dat ik geen shampoo nodig heb voor schoon haar, trok ik die conclusie al snel door naar de rest van mijn lijf. Je hebt geen zeep nodig om je armen, benen en romp schoon te maken. Ook hier is warm water voldoende. Je lijf is redelijk zelfreinigend.

We hebben ook het idee dat er ‘iets’ op onze huid zit wat er per se elke dag afgeschrobd moet. Dat valt eigenlijk best mee. Ja, we zitten vol bacteriën, maar dat is ook een beetje de bedoeling. Dat is je microbioom en die heb je nodig om gezond te zijn.

Zweet, stof en straatvuil spoelt ook met water weg, zeker met warm water. Mijn huid werd een stuk blijer toen ik ophield haar elke dag te strippen.

Ik heb er wel een flinke uitzondering op. Mijn handen. Die was ik vaak en met zeep. Met je handen raak je zowel eten als echt vieze dingen aan (poepluiers enzo). Historisch gezien heeft het wassen van je handen geleid tot een grote verbetering in de algemene gezondheid. Dus mocht je me tegenkomen, geef gerust een handje, die zijn schoon.

4, Make-up.

Toegegeven. Deze hoort er misschien niet helemaal bij. Er zijn best veel mensen die geen make up dragen. Om het nog erger te maken draag ik het zo af en toe wel. Toch wil ik het er eventjes over hebben.

Vroegâh, droeg ik elke dag make up. Veel ook. Vooral foundation. Ik had namelijk het rare idee dat ik echt afzichtelijk was zonder. Gelukkig is die fase over, wat een gedoe was dat zeg!

Make-up is leuk. Er is niets inherent mis aan het dragen ervan. Waarom ik het noem is omdat er wel iets mis was met de reden dat ik het droeg. Mijn huid was echt niet mooier met een laag pleister. Ook nu heb ik wel eens een plekje of puistje. (Wie zei er ook al weer dat die dingen na de pubertijd weg gaan. Dan ben ik verdorie wel een hele oude puber!)

Mijn eigen huid is goed genoeg, ik ben mooi genoeg. Er hoeft niets meer verstopt te worden. Als ik daar zin in heb, die ene keer per jaar dat ik uitga ofzo, dan is het best leuk om mijn gezicht te versieren. Maar dat is een heel andere inslag.

5, Smeersels.

Bodylotion, dagcrème, nachtcrème, handcrème, voor elk deel van je lijf bestaat wel een smeersel. Liefst met rare ingrediënten (nuuuu met isideeeerend extract van de lovo bloem) en belachelijke beloftes (je neus wordt kleiner in sleeechts drrrie dagen).

Eerlijk, met dit soort dingen heb ik nooit veel opgehad. Ergens in de heftigste puberfase nog wel wat geprobeerd met het bekende anti-puist spul. (Bestaat dat nog?) en iets wat mijn huid langzaam een beetje kleur moest geven (en laten straaaalen als goud in de zon). Het werkt allemaal niet echt.

Acne heeft vooral te maken met wat je eet, een bleke huid krijgt kleur in de zon en rimpels krijgen we toch wel. Wie zegt dat dat überhaupt erg is!

Als mijn huid droog is gebruik ik wat kokosvet. Gewoon dat spul wat je ook door je eten kan gooien. Olijfolie is ook prima. En ja, ik doe het nog op mijn gezicht ook. Alles wat ik smeer moet ook eetbaar zijn. Waarom zou ik het via mijn huid in mijn lijf willen als het via mijn mond niet kan?

Ik heb echt nog nooit ook maar een enkele serieuze aanwijzing gezien dat die dure crèmmetjes het beter doen dan gewoon kokosvet. En dat is een stuk goedkoper.

6, Gezichtsreiniger.

Als je vanalles op je gezicht smeert, moet het er natuurlijk ook weer vanaf. Verder wordt er gedaan alsof je hoofd elke dag een laag straatvuil opdoet. Ik denk dat dat wel meevalt. Tenzij je in afval gaat rollen natuurlijk, in dat geval….kan je nog steeds gewoon zeep gebruiken.

Persoonlijk verhaaltje: Tijdens mijn eerste zwangerschap was mijn huid echt boos op me. Echt van die ongesteld acne, maar dan erger en 40 weken lang. Na er eerst vanalles aan te willen doen, bleek het beter te werken als ik de boel gewoon met rust liet. Die filosofie is er een beetje in gebleven.

Ik heb het al eerder genoemd, maar je huid is in principe zelfreinigend. Veel meer dan warm water vind ik niet echt nodig. Zeker geen tonics, reinigers of micellair water (wat dat ook weer mag zijn). Als mijn huid vies voelt, pak ik de vertrouwde fles ACV en een watje. (Even afspoelen erna met water, anders ruik je wat zuur.) Als de boel onrustig is, kan ik dat eigenlijk altijd wel herleiden tot stress, tijd van de maand of suiker gegeten. (Of gewoon alledrie. Dat je van je PMS in de stress schiet en dat oplost met de robuuste koeken van Lu.)

7, Zonnebrandcrème.

Tot nu toe was het allemaal wel tam. Geen deo en geen zeep, ok, dan vind je me misschien een stinkende hippie, en dat mag. Maar als je verteld dat je geen zonnebrand gebruikt, ook niet voor je kinderen, dan worden er nog wel eens mensen boos. Toch doen we het niet meer. Dit is de tweede zomer zonder, en dat gaat heel goed.

In dit artikel wordt het wat uitgebreider uitgelegd, maar in het kort komt het er op neer dat de zon niet gevaarlijk is, verbranden in de zon is gevaarlijk. Dat kan je ook op andere manieren vermijden. Door vroeg in het jaar al naar buiten te gaan bouw je een kleurtje op, dat beschermt. Ook moet je niet gaan liggen bakken. Eigenlijk is een SPF crème wat dat betreft zelfs gevaarlijk. Het geeft een schijnveiligheid waardoor we onverantwoord gedrag gaan vertonen.

Met mijn niet ingesmeerde lijf en gezin zijn we erg bewust van wat we doen. Er gaat op tijd een shirtje aan en in de middag blijven we liever in de schaduw. Leuke bijkomstigheid is dat vooral mijn dochter een prachtig kleurtje krijgt. Ziet er mooi uit, zo’n gebruinde peuter.

De rest van de wereld.

Dit is wat nu voor mij werkt. Ik voel me er prettig bij en mijn portemonnee ook. Mocht je me nu erg raar vinden, bedenk dan eens dat het overgrote deel van de wereld al deze dingen niet gebruikt. We denken in onze drukke westerse wereld wel eens dat wij de norm bepalen, maar dat klopt niet. Er zijn heel veel mensen die helemaal prima leven zonder de wekelijkse trip naar het Kruidvat.

Waarom mijn zonen onbesneden zijn.

Ik heb twee zoons en die zijn onbesneden. Omdat ik het niet ok vind om op cosmetische basis delen van mijn kinderen af te hakken.

Zo, dat was het. Kort blog vandaag. Moet ook wel eens kunnen toch?

Religieuze redenen.

Ja maar je bent Joods! Dan hoort het er nu eenmaal bij. Alle Joodse jongens zijn besneden!

…..Zucht..ok. Een moment. Ik leg het uit.

Ja, ik ben Joods. En ja, het is in het Joodse geloof gebruikelijk om jongens te besnijden. Net zoals het binnen een paar andere geloven gebruikelijk is. Uiteraard zijn niet alle Joodse jongens besneden, ik ken er persoonlijk twee.

Er zijn in het verleden heel veel dingen gedaan uit naam van een religie die we nu niet meer ok vinden. Dat heet vooruitgang en ik ben er erg blij mee. Zo kan ik mijn hoofd onbedekt laten, raak ik vrijelijk mensen aan als ik ongesteld ben en wordt ik gelukkig niet gestenigd omdat ik kleding draag van twee verschillende stoffen.

Er waren ooit, in een ver verleden, een paar hygiënische en sociale voordelen aan besnijden. Maar als die redenen ooit al genoeg waren, nu is het onzin geworden. Het enige wat overblijft is het beeld van een opperwezen wat boos wordt als je het niet doet. Niets van wat ik ooit meegemaakt heb of geloof leidt mij er toe dat er een hogere macht is die wil dat ik de penis van mijn zoon vermink.

Geloof het of niet, ik ben vrij religieus. Ik heb een band met onze schepper en voel me een onderdeel van het Joodse volk. Maar dat betekend niet dat ik elke regel die volgens de geruchten ooit ´van boven´is gekomen ga volgen. Als mijn schepper mij gemaakt heeft, dan is dat inclusief het vermogen om zelf te beslissen wat juist is. Het vermogen om te groeien en te veranderen, ook als spiritueel wezen.

Medische redenen.

Besneden mannen krijgen ander minder snel HIV, ze zijn schoner en houden het langer vol in bed. Het heeft ook voordelen hoor!

Er is hier sprake van een enorme confirmation bias. Een cultuur die aan besnijden doet zal heel gemotiveerd zijn om daar voordelen van te vinden. Laten we even naar elk zogenaamd voordeel apart kijken.

Het is een mythe dat besneden mannen minder snel HIV krijgen. Maar stel nu dat het wel zo zou zijn. We hebben het dan over een lichaamsdeel afhakken om een paar procenten bescherming te verwerven. Iets wat een condoom veel en veel beter kan. Je weet wel, condooms, die dingen die goedkoop zijn en je zo weer af kan doen en niets te maken hebben met het verminken van piepkleine baby penissen!

Een besneden piemel is niet schoner, een schone piemel is schoon. Punt uit. Zo kan je ook wel de nagels uit baby vingertjes gaat trekken omdat er misschien vuil onder kan zitten.

Een besneden eikel is wel ongevoeliger. Dat klopt. En wie er ooit bedacht heeft dat het ongevoelig maken van een prachtig en sensitief lichaamsdeel een voordeel is mag van mij poep eten ofzo. Iedereen die ooit seks heeft gehad met een piemeldragend persoon weet dat gevoeligheid leuk is. Het is snotverdomme de basis van goede seks! Dat argument mag lekker zelf besneden worden!

Zijn we er nu? Mag ik nu ophouden? Het lijkt me nu toch wel door en door duidelijk.

First, do no harm.

Ja, maar het kan ook geen kwaad. Zo’n babietje voelt er niets van, soms slapen ze er zelfs doorheen!

Wacht even….wacht eens heel even…Ik moet even rustig worden. Tel ff tot tien ofzo terwijl ik tegen een deur ga schoppen.

…………..

Ok. Het gaat weer.

Hoe iemand er ooit bijkomt dat het geen kwaad kan om een van de meest gevoelige stukjes huid die een mens heeft er bij een baby of kind af te snijden….ik heb geen idee. Echt.

Wist je dat de voorhuid en de eikel aan elkaar vast zitten bij een kind? Wist je dat die bij een besnijdenis van elkaar af gescheurd worden? En dat is nog voor het snijden.

Bovenstaande is als alles goed gaat….wat het uiteraard niet altijd gaat. Dit is de minst shockerende pagina die ik kon vinden. Er staan geen foto’s, alleen korte beschrijvingen.

Wat betreft het erdoorheen slapen. Dat is geen slaap. Dat is shock of een freeze reactie op een enorme hoeveelheid stress. Het is zelfbescherming.

Er zijn filmpjes op internet te vinden waar je een besnijdenis ziet. Ik ga geen link geven, dat betekend namelijk dat het filmpje gaat spelen en dat kan ik niet aan. Google het op eigen risico en kom me dan vertellen of het geen kwaad kan.

Vrouwen.

En weet je, nu we hier toch zijn, wil ik het ook even over vrouwen besnijdenis hebben.

Ja, maar dat is echt iets heel anders! Je kan die twee dingen niet met elkaar vergelijken hoor. Bij vrouwen is het echt veel erger.

Nou, nee, niet altijd.

En begrijp me niet verkeerd, ik probeer absoluut niets af te doen aan de verschrikking die vrouwenbesnijdenis is. Ik probeer te zeggen dat er wat interessante vergelijkingen zijn.

Ten eerste zijn er verschillende vormen van vrouwenbesnijdenis en mannenbesnijdenis. Ik vind elke vorm verkeerd, maar er is absoluut een verschil tussen het wegsnijden van de uitwendige clitoris en een sneetje maken in een schaamlip. Net zoals er een verschil is tussen het in tweeën splitsen van de eikel met een roestig mes en het gebruik van de Plastibell procedure.

We hebben de neiging om de ergste vorm van vrouwenbesnijdenis te vergelijken met de minst erge vorm van de mannelijke tegenhanger. Dat klopt niet.

Maar nu de interessante vergelijkingen. Het valt namelijk op dat de redenen en voordelen die genoemd worden voor een mannenbesnijdenis exact dezelfde zijn als die worden aangevoerd bij culturen die hun vrouwen besnijden! Toch vinden wij in Nederland de een verwerpelijk en de ander acceptabel. En dat klopt niet.

Scheren met suiker.

Effe een lekker oppervlakkig blogje hoor. Mag ook wel eens. Dat schrijft en leest lekker weg.

Ok, scheren dus. Iets wat veel mensen met regelmaat doen, maar de meeste huiden eigenlijk best wel rot vinden. Dus wordt je huid boos op je en neemt wraak met rode bultjes, jeuk en pijn. (Wahahahaha! Dat zal je leren!)

En ik weet dat er mensen zijn die zonder enige moeite dat mes over hun huid ratsen. En dan echt nooooooit bultjes hebben. Dat zijn meestal van die mensen die vervelend genoeg ook nog eens heel aardig zijn, zodat je niet eens lekker boos op ze kan worden omdat hun leven echt zoveel makkelijker is dan jouw jeukgevulde bestaan.

Aaaaaannnyway. Scheren dus. Toen ik nog dagelijks voorovergebogen in een badpak voor tientallen ouders mocht optreden was dat echt wel een puntje in mijn leven. Ik kan je zeggen, het chloorwater helpt ook niet. Dus heb ik flink wat trucjes en methodes uitgeprobeerd om mijn huid een beetje blij (en haarloos) te houden.

Mijn oplossing? Suiker. Ja echt. Suiker en olie. Geen geintje, voor mij werkt het als een tierelier. (wat dus echt niet wil zeggen dat ik nooit meer van die bultjes heb, maar het is wel 90% minder)

Wat je doet: pak een kom en doe daar suiker in (hoeveel? Eeeeehhh, twee handjes vol ofzo. Het hangt ervan af hoeveel je haarloos wilt hebben en hoe jouw haar is.). Dan gooi je er olie bij tot de suiker onder staat. (Ik vind olijfolie prima, maar het maakt echt niet veel uit. Wil je dure argan olie uit een klooster in tibet gebruiken, doe je ding.)

Het resultaat meng je even door elkaar, extra punten als je er ook wat etherische geur olie bij doet. (Maar geen munt of citroen achtige dingen. Echt niet doen, je doos wordt heel boos.)

Voor het gemak pak je nog een kom en daar doe je wat afwasmiddel in. Dan loop je naar de douche.

Pak je suikerspul en scrub je daar goed mee in. Alles wat je haarloos wilt krijgt een stevige schuurbeurt. Dan spoel je af. Resultaat: nu ben je heel vettig.

Dat vet is je glijmiddel voor je scheermesje. Geen scheerzeep nodig dus. Je zal merken dat er al snel veel vieze prut op je mesje komt. Kijk maar eens goed, dat ben jij. Je haren en vieze, oude, dode huidcellen. Bah!

Om je mesje schoon te maken gebruik je het kommetje met afwasmiddel sop. Anders slibt de boel dicht en werkt het niet meer.

Dat is het! Na deze behandeling heb je een zachte en meteen verzorgde huid die minder boos is dan na scheerzeep. Laat de overgebleven olie lekker op je huid zitten, is goed voor je. Vergeet niet om de douche even schoon te maken, anders glijd de volgende gebruiker echt heel spectaculair uit.

Oh, en als je de gelukkige bezitter van een vagina bent, zorg dat je echt alle suiker er goed uit spoelt, anders krijg je weer een heel ander soort jeuk.

Nog even voor alle duidelijkheid: dit is voor die mensen die zin hebben om zich te scheren. Hou je niet van haarloos, dan doe je het lekker niet. Net zo makkelijk. (Of eigenlijk nog veel makkelijker.)

Dus in afwachting van mooi zomerweer zeg ik alvast; scheer em!

De dokter weet raad! Maar is dat wel zo?

Als er iets mis is met je auto, dan ga je naar de garage. Want daar is een monteur en die heeft verstand van motoren enzo. Ik niet, ik weet amper hoe een auto werkt. Dus vertrouw ik op de kennis van de monteur.

Als er iets mis is met je lijf, dan ga je naar de dokter. Want die heeft verstand van lijven…. Of niet?

Ja en nee. Een arts heeft heel lang en heel goed gestudeerd op het gemiddelde lijf. Ook weet een arts heel veel van gemiddelde ziektebeelden en wat daar dan gemiddeld de beste behandeling voor is. Punt is dat de meeste mensen geen gemiddelde zijn.

Er zijn veel verschillende dingen die er mis kunnen zijn met ons lijf. Die uiten zich in nog veel meer symptomen. Eenmaal een diagnose gesteld hangen daar ook nog eens meerdere behandelmethodes aan vast. En om het allemaal echt leuk te maken, veranderd de hele boel ook nog eens constant. Koppel dat aan een zorgsysteem wat amper tijd geeft voor individuele aandacht en presto! er zijn protocollen geboren.

Wat is protocollaire zorg?

Een protocol is een soort stroomschema. Bij symptoom A en B, stellen we eerst diagnose C, om dat te behandelen met medicijn D. Werkt dat niet, dan volgen andere opties.

Een groot, log, langzaam en onpersoonlijk systeem waarbij de arts heel veel te vertellen heeft en de patiënt stil dient te zijn.

Maaaarrrrr!!! De dokter weet toch wel wat ie doet? Die protocollen zijn er met een reden en ze hebben heel lang gestudeerd en ze hebben echt wel het beste met je voor hoor!

Nou…dat valt dus een beetje tegen. Er zijn veel voorbeelden van zorg die volgens protocol wordt toegepast, maar allang achterhaald is. Het wordt gedaan “omdat we het altijd zo doen” of “omdat het voor de artsen prettiger is”.

Een paar voorbeelden.

Neem de barende vrouw. Sowieso een beetje mijn stokpaardje. Is ze eenmaal naar het ziekenhuis gedirigeerd, dan wordt ze meestal aangesloten op het CTG . Een geweldig apparaat dat je precies verteld hoe het met de baby is….of niet?

Het is helemaal niet bewezen dat het gebruik van CTG bij een baring voordeel heeft voor moeder of kind, integendeel. Hier staat een overzicht van meerdere onderzoeken, maar dit artikel leest wat lekkerder weg. Even kort samengevat: het enige wat een CTG doet is zorgen voor meer onnodige interventies, die komen met hun eigen set risico’s. Onder de streep doet het dus meer kwaad dan goed. Dit weten we al heel lang, tientallen jaren, en toch bevallen er nu, op dit moment, vrouwen in ziekenhuizen door heel de westerse wereld aan zo’n apparaat.

Wil je er nog een? Wat dacht je van de richtlijn excessief huilen? Even heel kort: als je baby teveel huilt moet je die inbakeren, RRR toepassen en dan maar laten huilen tot het vanzelf stopt. Lukt het je zelf niet om je kind zo te mishandelen, dan kan het ziekenhuis het voor je doen, met een opname. Kan je lekker bijslapen.

Er is heel veel onderzoek wat heel duidelijk aantoont dat dit soort praktijken schadelijk zijn. Dat kinderen het best gedijen in contact, fysiek en emotioneel. Maar ik moet de eerste arts die een draagdoek voorschrijft nog tegenkomen.

Nog niet overtuigd? Lees dit eens….is een flink stuk, weet ik. Lees even het eerste stuk. 146 Medische handelingen die toegepast worden, maar niets doen of de patiënt zieker maken. Een klein voorbeeld:

Four articles called into question the drug aprotinin, which was widely used in cardiac surgery but found to increase mortality

Dat geloof je toch niet! Een medicijn geven waar mensen dood aan gaan! Er is onderzoek, maar we gaan er lekker mee door!

Gebruik je hersenen.

Maar ja, wat moet je dan? Zo af en toe heb je medische hulp nodig en die artsen kunnen heel overtuigend overkomen.

Use your BRAINS! Een ezelsbruggetje wat je kan helpen een beslissing te maken:

B: Benefit. Wat is het voordeel van deze behandeling?

R: Risk. Wat zijn de risico’s (In echte cijfers graag)

A: Alternatives. Wat zijn de alternatieven?

I: Intuition. Wat zegt mijn intuïtie? Hoe voel ik me bij deze behandeling?

N: Nothing. Wat gebeurt er als we niets doen? Hebben we tijd om even te wachten?

S: ‘Scuse me. Ik ga hier even over nadenken, je hoort nog van me.

Stel deze vragen niet alleen aan degene die voor je zit, maar ook aan jezelf. Google even, trek er een uurtje voor uit. Kennis is zo makkelijk te vinden nu. Wordt je eigen expert!

En kijk eens op social media. Ik ben een enorme fan van de Facebook groepen. Er is er eentje voor elke mogelijke voorkeur of aandoening. Daar kan je je vraag stellen en ervaringsverhalen krijgen.

Op de barricades.

Ik ben van de stellige mening dat artsen en ander medisch personeel een adviserende functie hebben. Net als de aannemer die je inhuurt voor je badkamer. Ze vertellen je over de mogelijkheden, de voor- en nadelen, maar jij beslist waar je de badkuip wil.

Uiteraard zijn veel artsen het niet met mij eens. Het is mogelijk het meest patriarchale beroep wat er is.  Ik ben zelf behoorlijk vaak schofterig behandeld, omdat ik vind dat ik wat te zeggen heb over mijn eigen lijf. Het zal wel even duren voordat er verandering komt.

Maar juist nu ik de ‘oude garde’ in opstand zie komen, voel ik de frisse wind waaien. We hebben het ergste nog niet gehad, maar wel bijna. De barricades liggen in de spreekkamer.

Jouw lijf, jouw verantwoordelijkheid, jouw keuze!

 

 

 

 

Ziektebeeld: waarom zijn we bang om ziek te zijn?

Mijn dochter is ziek.

Ja, is wel vaker gebeurt hoor. Af en toe wat gesnotter hoort erbij. Maar dit keer heeft ze kinkhoest, en wat blijkt? Dat hoor ik dus heel erg te vinden…

We zijn nu een paar dagen met het avontuur bezig dus ik kan je nog niet echt veel vertellen over het verloop. Ja, ze hoest veel, beetje een inkopper, had ik eigenlijk wel verwacht. Wat ik dan weer niet zo zag aankomen is hoeveel mensen gechoqueerd door en zelfs boos op me zijn. Want ik vind het dus niet erg dat ze kinkhoest heeft.

Nou, en dat hoort niet. Als ik de reacties zo merk hoor ik nu buiten mijzelf van angst en zorgen te zijn, naar de dokter te rennen en te vrezen voor haar leven.

Af en toe (ok, best regelmatig) kom ik van die sociale mores tegen die ik niet begrijp. Als kind had ik altijd het gevoel dat iedereen een bekend spel speelde maar ik als enige de regels niet wist. Blijkt dat wel meer mensen dat hebben en met de jaren worden de spelregels min of meer duidelijk. Maar nog steeds zijn er af en toe van die dingen. Ziek zijn bijvoorbeeld.

Kijk, mijn hobby is het ook niet. Ik kan best kleinzerig zijn af en toe. Maar ik weet dat er ten eerste altijd een reden is dat je ziek bent en ten tweede dat je eigen houding veel invloed heeft op het verloop.

Bij kinderen is er nog een interessant verschijnsel. Meestal maken ze na het doorlopen van een ziekte een sprong in hun ontwikkeling. Kunnen of begrijpen ze ineens iets nieuws. Dit idee komt uit het antroposofisch gedachtegoed. Daar ben ik het niet altijd mee eens, maar dit is iets wat ik herhaaldelijk zelf heb mogen zien.

Zowieso word na het doorlopen van een aantal kinderziektes een sterke weerstand tegen die ziekte opgebouwd. Of dat in het geval van kinkhoest tijdelijk of permanent is zijn de meningen over verdeeld, maar lang is het wel.

Komt ook nog eens bij dat er tijdens het doormaken van de ziekte een intuïtief proces start waarbij zieke en verzorger naar binnen keren, op elkaar afgestemd raken. De buitenwereld wordt tijdelijk minder belangrijk ten gunste van de band tussen twee (of meer) mensen. In ons huis gebeurt dat nu ook. Officier pappa is meer thuis, gesprekken hebben meer betekenis en beide voelen we onze dochter heel goed aan. Wel kan zo’n verdieping alleen ontstaan waar er rust is. Als je angstig bent mis je dit voordeel.

Uiteindelijk zit er natuurlijk iets diepers achter. De angst die we hebben voor ziektes is dezelfde angst die we hebben voor bevallen, en voor de dood. We hebben vaak geen echt contact meer met ons lichaam, laat staan met de geest. Geen idee meer van onze eigen kracht. Het is dan ontzettend verleidelijk om de verantwoordelijkheid buiten onszelf te zoeken. De dokter die je verteld wat er met jouw eigen lijf aan de hand is. De pillen, zalfjes en poeders die het weer beter gaan maken. Heel vreemd als je er over nadenkt. Overigens vind ik zeker dat geneeskunde nut kan hebben. Maar waar we de leiding neerleggen buiten onszelf vind ik dat we verkeerd bezig zijn.

Mijn dochter is ziek, maar ze is ook sterk. Ik weet dat er erge dingen kunnen gebeuren, maar ik weet ook dat ze niet minder gebeuren als ik angstig ben. Ik vertrouw liever in haar lijf, mijn kracht en de liefde in ons gezin.

 

 

 

Een uitweg uit depressie

1656190_240584312793866_2073644896_n

Ergens rond het jaar 2010 ben ik depressief geweest. En omdat ik nooit iets half doe was ik dan ook maar meteen echt kneiterdepressief. Om even aan te geven; ik was er van overtuigd dat ik nog een half jaar te leven had en dat vond ik eigenlijk wel een opluchting. Als moeder van (toen nog) twee jonge kinderen ben je dan echt heel ver weg.

2010 Is een hele tijd geleden. Het is een tijdje heel goed met me gegaan, maar het gaat de laatste tijd een stuk minder. In het kader van eerlijkheid…ik heb dus nu een burn out.

Geen paniek, ik ben ok. Gek genoeg brengt de depressie van ooit dit in perspectief. Hoe klote ik me nu ook voel, het is niet zo erg als toen en dat heb ik ook overleefd.

Toch denk ik de laatste tijd veel na over 2010 en de tijd daarna. Ik ben er uit gekomen, maar hoe ook al weer? En gaan die trucjes me nu ook helpen?

In dit stuk wil ik de uitgang die ik vond met jullie delen. Misschien vooral voor mijzelf, misschien ook wel omdat ik weet dat er nog mensen rondlopen in het donker.  Punt is alleen, dit was mijn uitgang, mijn genezing. Die van jou kan er heel anders uitzien. Maar jouw verhaal kan ik niet vertellen, het mijne wel.

Hulp

Ik zocht hulp. De professionele soort. Het ellendige van depressief zijn is dat een geliefde je niet kan helpen. Het is teveel en depressies zijn ook nog eens besmettelijk.

Hulp zoeken was niet makkelijk. Het was zelfs gevaarlijk moeilijk. Ik kwam op wachtlijsten, werd afgewezen en kwam in eerste instantie bij een behandelaar die totaal niet geschikt voor mij was. Ik zal nooit snappen waarom we zo omgaan met mensen die doodziek zijn. Kan je je voorstellen dat je met kanker niet terecht kan bij een ziekenhuis?

Medicatie

Toen ik eenmaal een goede behandelaar had gevonden werd ik aan de antidepressiva gezet. Dat was niet leuk en niet makkelijk, maar voor mij wel nodig. Het is niet voor iedereen en de bijwerkingen zijn echt flink klote, maar die rotpillen hebben me wel gered.

Komt wel een heel venijnig puntje bij kijken. Het duurt gemiddeld vier weken voordat antidepressiva gaan werken…en in die weken wordt de depressie vaak erger.

….het was erg….het was echt heel erg….

Mijn moeder maakte met mijn vrienden een rooster zodat ik nooit alleen was. Zo erg was het.

Tot op een dag het licht aanging. Ineens, zomaar. Ik stond op en was ok. Nou ja, een soort van ok. Je goed voelen van pillen is niet echt goed, het is een suikerspin. Lekker, zoet, maar chemisch en nep en niet fijn voor elke dag. Maar alles, alles was beter dan in het donker zitten.

Ik kon een therapie sessie doorkomen zonder de hele tijd te huilen. Ik voelde me niet meer zo vreselijk dood van binnen. Ik was er weer.

Toch is dit niet de uitweg waar ik het over had. Die is veel langer, duurde jaren, en had niets te maken met pillen. De antidepressiva waren pijnstillers waardoor ik kon functioneren. Maar daar onder was nog steeds de duisternis.

Het grote gevaar van de huidige behandelingen is dat ze vaak hier stoppen. Pilletje er in en het poppetje loopt weer. Dat is niet ok, je bent er nog niet, nog lang niet.

Hardlopen

Ik ging hardlopen. Buiten, alleen. Kleine stukjes eerst. Op het strand want dat was vlakbij werk toen.

Voelen dat ik beter werd, langer kon rennen, was enorm helend. Een lichamelijke metafoor voor het helen van mijn geest.

Ik kocht echte hardloopschoenen en merkte hoe belangrijk die zijn. Ik maakte voor het eerst een runners high mee. Liep ik daar, in de herfst, in een bos, armen wijd, voor het eerst sinds heel lang echt gelukkig.

Door het hardlopen kon ik stoppen met de medicatie, wat wel heel fijn was. Een van de bijwerkingen is het vermogen verliezen om een orgasme te hebben. Dat was…frustrerend…om het zachtjes te zeggen.

Jarenlang heb ik drie a vier keer per week een flink stuk gehobbeld. Niet dat ik er goed in ben hoor. Daar gaat het ook niet om. Aan mijn kinderen heb ik altijd verteld dat ik een wedstrijd loop niet met anderen, maar met mijzelf. Dat ik win als ik het volhoud, of zelfs beter doe dan de vorige keer.

Zonnebank

Ja echt…zonnebank. Fantaseer even met me mee: je ligt, in een prachtig schone omgeving, met fijne muziek, ongeveer 20 minuten niets te doen terwijl je lijf een enorme boost vitamine D aanmaakt. Oh, en je krijgt achteraf complimenten. Het werkt.

Ik bedoel, je moet niet elke dag gaan, het zijn de jaren 90 niet meer. Maar een paar keer per maand is wel heel fijn.

 

Tijd

Therapie, pillen, rennen en een hoogtezon hebben heel, heel veel verschil gemaakt. Toch heb ik nog jaren rond gelopen met het plan om niet verder te leven dan 65. Ik was niet meer zo vreselijk ongelukkig, maar doodgaan leek me toch een heerlijke opluchting. Het was mijn pensioenplan, zeg maar. Dan zijn de kinderen groot en mag ik eindelijk voor mijzelf kiezen.

Ik kan je niet precies zeggen wanneer dat plan is verdwenen. Na een jaar of drie, vier, was het weg.

De huidige geestelijke gezondheidszorg lijkt heel erg gefocust op de korte termijn. Je hebt een probleem, krijgt een diagnose en met hoogstens een sessie of 12 wordt je geacht weer beter te zijn.

Zo werkt het niet. In ieder geval niet voor mij. De weg terug was lang, jarenlang. Ik weet nog dat ik tijdens het dieptepunt echt alle hoop, zelfs alle wil, om beter te worden kwijt was. Ik hield vol, met de vreemde, cynische, gedachte dat aangezien iedereen zei dat het beter zou gaan, het wel lullig was als ik zou opgeven en dan zou blijken dat ze gelijk hadden. (Geen idee hoe dat dan had moeten blijken hoor, maar goed, logica is geen onderdeel van een depressie)

Als je dit leest, en als je er nog middenin zit. Hou vol. Je hoeft het niet te geloven, je hoeft het niet eens te willen. Hou gewoon toch maar vol. Gewoon omdat.

De foto bovenaan dit stuk heb ik geschoten tijdens mijn depressie. Een visuele uitwerking van hoe ik me voelde op dat moment. Ik verdween.