Over mannen die mijn clitoris ontdekken.

Vrouwenlijven! Anders dan een mannenlijf en dus eng en onbekend. Ik kan er elke keer weer nijdig over worden als de een of andere wetenschapper iets ‘ontdekt’ aan een vrouwenlijf. De clitoris, g spot en het vermogen om te ejaculeren (squirten dus) worden bij tijd en wijle gevonden en weer verloren door het patriarchisch bastion der wetenschap.

Verder hadden ze het ook gewoon aan een paar vrouwen kunnen vragen hoor. Maar ja, wie zijn wij nu helemaal? Slechts het lijdend voorwerp in de ontdekkingstocht van de man. Bah!

De clitoris.

Dat ie er is daar zijn we het nu eindelijk wel over eens. Vroeger was dat wel anders. De clit is herhaaldelijk ‘gevonden’ door een verbijsterde man (wat zit daar nou?) om vervolgens toch maar weer uitgewist te worden. Zelfs in hedendaagse anatomische tekeningen is dit orgaan niet altijd aanwezig of correct afgebeeld.

Pas in 1998 (!) beschreef Helen O’Connel het volledige orgaan. 1998 mensen! Dat is maar twintig jaar geleden. Er zijn nog te veel mensen die denken dat een clit een klein knopje is. De technologie om te kijken was er al decennia, als je ontleden erbij trekt zelfs al eeuwen, maar de wil en de interesse was er gewoon niet.

Oh, en dan het leukste. Nadat dus bleek dat de clitoris eigenlijk best wel op het mannelijk orgaan lijkt, willen sommige mensen het de “vrouwelijke penis” noemen. Want een onderdeel van een kut moet natuurlijk naar een mannenlijf vernoemd worden! Stelletje idioten! Het is een clitoris, die hoort bij een vagina, een vulva. Het is kutverdomme geen mislukte penis! Ja!

(Ennnnnn hier ga ik even een kopje thee drinken)

De g spot.

Tot op de dag van vandaag wordt het bestaan ervan ontkend. Ik vind dat echt belachelijk. Laten we wel wezen, er zijn vrouwen die niets met dat plekje hebben. Er zijn ook zat vrouwen die niet klaar komen door penetratie. Daar is niets mis mee. Er zijn ook zat mannen die niet klaarkomen door prostaat stimulatie, die vinden we ook niet defect.

Maar om nu te beweren dat de g spot niet bestaat en het vaginaal orgasme een mythe is!? Dat irriteert me mateloos. Alsof je beweert dat de neus niet bestaat omdat sommige mensen geen reukvermogen hebben.

Ik heb een g spot, kan haar zo aanwijzen. Als ze genoeg aandacht krijgt volgt een orgasme. Me dunkt dat dat bewijs genoeg is. Het is niet nodig om in een laboratorium het bestaan van een lichaamsdeel aan te tonen, het volstaat om een aantal vrouwen te vragen of ze het hebben.

Dat er daarna misschien eens een studie naar gedaan wordt is prima, maar het bestaansrecht van de g spot is nicht im frage!

Ejaculeren.

Dit is de grootste controverse. Ejaculeren is altijd het terrein van piemels geweest, het idee dat een vagina dat kan is schijnbaar heel eng voor de eerdergenoemde pikken. Dan zijn ze niet meer de enige. Dus moet het belachelijk gemaakt of gebagatelliseerd.

Het is urine, roepen de onderzoekers. Of er zit urine in. Of het bestaat gewoon niet. Of er zijn een paar vrouwen die ‘echt’ ejaculeren en de rest is maar nep.

Kijk. Ik kan niet voor veel vrouwen spreken. Ik weet wat mijn lijf doet en ik heb in mijn leven een aantal vrouwen van zeer dichtbij meegemaakt. Urine heb ik nog nooit gevonden en als moeder van drie kinderen weet ik echt wel wat plas is en wat niet. Het enige wat ik er over kan zeggen is dat het bij mij hetzelfde ruikt als toen mijn vliezen waren gebroken. Het lijkt nog het meest op vruchtwater, qua geur dan.

Die drang om het vrouwelijk ejaculeren te ontkrachten irriteert me mateloos. Waarom? Wat kost het een piemel om toe te geven dat vagina’s hetzelfde trucje kunnen? Of zijn ze bang dat we de penis vanaf nu de “mannelijke vulva” gaan noemen?

Het is mijn lijf!

Ik vraag me wel eens af waarom ik zo boos word over dit soort dingen. Nadat er zo lang amper onderzoek is geweest naar vrouwenlijven, wat er onder andere toe heeft geleid dat westerse geneeskunde is gebaseerd op mannen, is het positief dat er meer naar het vrouwelijk geslacht gekeken wordt.

Punt is dat het nu vaak op een betuttelende manier gedaan wordt. Het is totaal belachelijk dat een deel of functie van mijn lijf, wat ik je makkelijk kan laten zien, ontkend of zogenaamd ‘ontdekt’ wordt. Je hebt het niet ontdekt, het zat er altijd al en de bezitters ervan hadden het je zo kunnen vertellen.

Op deze manier wordt het vrouwelijk lijf weer een autonomie ontkend. Wij vagina bezitters weten echt wel wat ze doet of niet doet. Mijn orgasme bestaat ook zonder dat een wetenschapper het gekwantificeerd heeft. Erger dan dat, het bestaat nog steeds als een wetenschapper het niet kan vinden.

Eeuwenlang hebben mannen, en nu het patriarchale wetenschap systeem, het vrouwenlijf willen opeisen. Soms om het weg te stoppen en soms om het te claimen. Daar heb ik dus echt genoeg van! Het is, voor eens en voor altijd, mijn lijf! Ik vertel je zelf wel wat het doet, hoe het klaarkomt en wat er uit komt.

Boef en de Kelder.

Ik ging het niet doen, ik was absoluut van plan om me in te houden met dat hele Boef verhaal. Een jong, dom pikkie die nu keihard de gevolgen voelt van zijn stomme uitspraken. Maar toen ik vanochtend mijn computer opstartte kwam ik dit tegen…..

Ik zou uit eigen ervaring willen zeggen: veel vrouwen dringen bij mij aan verkracht te worden.

Een uitspraak van Jort Kelder in zijn eigen radioshow. Waar ze dus juist gingen praten over dat Boef figuur. Hier zie je de uitspraak in context. Meneer had snel door wat ie zei en probeerde het terug te nemen. Hij had het “hard ingezet”.

….Duuuuusssssss. Maar verder hebben we het goed hier hoor. Verder is het feminisme klaar in Nederland, hebben we gelijke rechten enzo. Kutverdomd klotemannetje! Van de pot gepleurde idioot! Klein, miezerig lulletje dat ie is! Ik kan daar zo pissig, zo giflink om worden.

Zelfs de uitleg van zijn belachelijk uitspraak maakt het alleen maar erger. Vrouwen worden seksueel assertief en daar wordt hij “bang van”. Achossie, arme vent die maar achterna gezeten wordt door hitsige dames. Op de een of andere manier geloof ik er niks van. Wat hij eigenlijk bedoelt is dat de assertieve vrouw haar plaats moet kennen. Dat ze afwachtend dient te zijn totdat dit heerschap haar eert met zijn aandacht. De lul.

Maar goed, de volgende die zegt dat we in 2018 nu eens klaar moeten zijn met dat hele #MeToo en feminisme enzo kan je deze eikel onder de neus douwen. We zijn er nog niet mensen, we zijn er nog lang niet. Want deze meneer is geen uitzondering. Correctie, beide heren zijn geen uitzondering. Een jong jochie wat zich stoer waant en een oude blanke vent die zich onkwetsbaar waant. Ik kan er op een willekeurige zaterdag middag zo een hele bende voor je uit de supermarkt trekken. De een bij de energydrinks en de ander bij de dure koffie, maar van hetzelfde laken en pak.

Ga je schamen Kelder. Dit was je kans om een positief geluid te zijn en je hebt het grondig verpest. In plaats daarvan heb je pijnlijk duidelijk gemaakt hoeveel werk er nog te doen is. En de Boef mag terug naar zijn moeder. Hopelijk kan ze hem nog wat manieren leren.

Het eigenaarschap van het orgasme.

Januari staat algemeen bekend als de saaiste maand van het jaar. Een uitgelezen moment om eens over seks te praten, of specifieker, orgasmes. Die zijn namelijk nogal oneerlijk verdeeld tussen penis en vagina bezitters en daar kan ik me best boos over maken. Heb ik ook gedaan, hier. Lees dat even, dan zijn we bijgepraat.

Voor de luie mensen onder ons (ik zie je!) wil ik nog even een stuk uit een onderzoek quoten. Komt ie:

Heterosexual men were most likely to say they usually-always orgasmed when sexually intimate (95%), followed by gay men (89%), bisexual men (88%), lesbian women (86%), bisexual women (66%), and heterosexual women (65%).

Daar kan ik flink opgewonden over raken en totaal niet op een leuke manier. Het voelt als een genormaliseerd onrecht. Wat blijkt, ik ben niet de enige die er brood in zag.

De oplossing van Durex.

Durex, het bekende merk voor condooms, vond het ook maar niets, of zag er op z’n minst een onaangesproken markt in. Dus deden ze dit. (Ga maar even kijken, is een leuk filmpje, maar niet geschikt voor op werk enzo.)

Maar Dolle Moeder, hoor ik je roepen, daar moet je toch hartstikke blij mee zijn? Was jij het niet die in je vorige stuk klaagzong dat er geen opties zijn voor de orgasmeloze vagina?

Eeeeeh, ja, dat klopt. En ik ben er ook wel een soort van blij mee. En ook een soort van helemaal niet. Dat is nu juist waar ik het gezellig over wil hebben.

Het is absoluut een teken dat wij als samenleving het vrouwelijk orgasme in beeld krijgen als een belangrijke gebeurtenis. Yay, vooruitgang! En mijn naïeve zelf wil heel graag geloven dat de intenties van dit bedrijf in essentie goed zijn. Dat ze vrouwen gewoon orgasmes gunnen. (En zichzelf daarmee ook wat geld. Oh oeps, heb ik dat gezegd?)

Voor mannen die vrouwen orgasmes geven.

Het grootste punt waar ik tegenaan loop is een van de taglines. “Voor mannen die vrouwen orgasmes geven.” Ik vermoed een beetje dat ze hem snel hebben verwijderd, want na een enkele reclame op tv vind ik hem nergens meer. Wel in hun shop de leuke zin: “Het grootste voordeel hiervan is dat alle mannen vanaf nu fantastische orgasmes aan de vrouwen kunnen geven met de Durex Orgasm’Intense Condooms.”

Nou, en dan word ik dus pissig. Snap je waarom? Zal ik wat uitleg geven?

Het kutconcept dat een orgasme iets is wat een actieve man aan een passieve vrouw geeft! Dat je daar dan ligt te wachten op die ene droomprins die jouw kittelaar wel kan vinden! Kloterig, patriarchaal, neerbuigend, betuttelend gedoe! Het is mijn orgasme ja! Daar zorg ik zelf wel voor!

(Momentje, ik ben momenteel niet alleen in huis en men begint me raar aan te kijken. Ik zet even een kopje thee, zo terug..)

Wie zorgt er nu voor het orgasme?

Seks is ingewikkeld, zeker op het morele vlak. Honger bijvoorbeeld is dat niet. Als ik honger heb sta ik op en eet ik wat, daar ben ik zelf voor verantwoordelijk. Ik kan mijn partner vragen om een boterham voor me te smeren, maar ik kan niet van hem verwachten dat hij zonder enige communicatie van mijn kant weet dat ik wat wil en hoe dik de pindakaas dient te zijn. Het blijft overduidelijk een behoefte die ik zelf dien te vervullen.

Seks doe je (masturberen uitgezonderd) samen. Het is een spelletje waarbij je gezamenlijk aan een leuke uitkomst werkt. In theorie dan. In de praktijk heeft jarenlange onderdrukking de vrouw ervan overtuigd dat zij een passief vat dient te zijn. Het is haar partner die haar vult met genot of kind. De gedachte is dat we zo ondertussen verder zijn dan zulk achterlijk gedachtegoed, maar het duurt generaties lang voordat een ingesleten patroon weer uit slijt.

Het beste wat mij overkomen is qua seks is een relatie met iemand die passief was. Verder was het best wel een lul en was de seks echt niet geweldig, maar door zijn passiviteit kwam ik uit de mijne. Ik ging nadenken over wat ik zelf wil in plaats van me voegen naar de behoeftes van een ander. Daar heb ik nog steeds profijt van.

Seks is een samenspel, een dans, een kunstwerk wat je twee (of meer, woohoo!) mensen creëert. Hoe mooi het resultaat is hangt af van de klik tussen de dansers, maar ik neem verantwoordelijkheid voor mijn choreografie.

Genoeg eufemismen, hoe werkt dat dan in de praktijk?

Ok, ten eerste; mam, ik weet dat je mijn blogs leest, maar sla dit stuk even over, wil je?

Ja….is ze weg? Ok, dan kunnen we praten. Ik wil absoluut niet beweren dat ik de ultieme seks guru ben. Het is vooral iets wat ik graag doe en vaak over nadenk. Wel denk ik dat iedere ‘echte’ sekspert het eens is met wat ik voorstel.

Eigenaarschap nemen over je orgasme valt of staat met communicatie. Op een leuke manier duidelijk maken wat je lekker vindt. Dat kan beginnen met sexting…ik ben sowieso enorm fan van sexting. De absoluut beste manier om je dag wat leuker te maken en een uitgelezen kans om te vertellen waar je zin in hebt.

Doe je eenmaal de horizontale tango dan is het tijd om meer directe feedback te geven. Nee, niet als een drilinstructeur. (Behalve als dat je kink is. In dat geval, go for it!) Meer positieve bevestiging en fijne hints.

“Ja, dat voelt goed”

“Doe dat vorige nog eens?”

“Harder/zachtjes/iets hoger” enz

en hopelijk

“Ja! Ga door! Waag het niet om op te houden!”

Het is dan aan je speelmaatje om wat met die informatie te doen, dat stukje heb je niet in de hand. Wat iemand goed maakt in bed is niet een repertoire aan technieken maar communicatieve vaardigheden. De wil om je partner echt waar te nemen en daar wat mee te doen.

Het verschil tussen de vagina en de penis.

Tot nu toe ging het over mannen en vrouwen omdat ik over een sociologisch probleem praat. Het gaat niet om welke onderdelen je hebt, maar om de seksuele boodschap die je mee hebt gekregen (Vrouw is passief, man is actief en daarmee verantwoordelijk). Toch is er ook een vervelende mythe rond de hardware.

Het idee is dat een penis makkelijk klaar komt en een vagina niet. Het vagina orgasme is moeilijk en ongrijpbaar en eigenlijk is het dus de schuld van de bezitter van de vagina dat er zo weinig orgasmes gebeuren. Wanneer je als man de onbedwingbare vagina tot orgasme weet te brengen dan ben je ‘een echte vent’. Dat soort toxisch geneuzel zeg maar.

Verrast het je nog als ik zeg dat daar geen reet van waar is? Op deze pagina wordt gesproken van een gemiddeld verschil van een minuutje ofzo. De penis is net iets sneller, maar niet heel veel. Nou ja, tijdens masturbatie dan hè. Komt er een ander bij kijken dan duurt het een stuk langer. Maar dat heeft dus te maken met al die mythes enzo. Het ligt niet aan de vagina, maar aan de mindset van de mensen die er mee bezig zijn. Concreet gesproken; als je aan een passieve clitoris gaat likken met het idee dat het heel moeilijk gaat zijn, dan is dat ook zo.

Voor alle duidelijkheid; dit zijn gemiddelden. Er is echt niets verkeerd aan om langer bezig te zijn, ook als je het zelf doet. Het kan leuk zijn om het met een partner juist langzaam aan te doen. Mensen…het is geen race.

Het probleem met het penis orgasme is dat we het zien als het absolute doel van seks, het probleem met het vagina orgasme is dat we het zien als iets moeilijks en zeldzaams. Kunnen we als nieuwjaarsvoornemen niet collectief besluiten dat we deze stomme patronen nu eindelijk gaan afbreken?

Kom ze.

Boek: The Power.

Een tijdje geleden werd mij het boek “The Power” door Naomi Alderman aangeraden. En met “aangeraden” bedoel ik dat een of ander social media algoritme dacht dat ik een dystopische , feministische roman wel kon waarderen.

Nu hebben die algoritmes lang niet altijd gelijk, maar dit keer absoluut wel. The Power is een fascinerend boek wat heerlijk wegleest en je achterlaat met een aantal diepe vragen over onze maatschappij.

Samenvatting.

Vrouwen over de hele wereld komen er in korte tijd achter dat ze, via een nieuw orgaan, elektriciteit uit hun handen kunnen schieten. Heel snel heeft vrijwel elke vrouw dit overwicht over mannen, waardoor de machtsbalans verschuift. Een revolutie is het gevolg waarbij in hoog tempo nieuwe wereldmachten en een nieuwe religie ontstaan.

Via een raamvertelling volgt het boek een jonge vrouw die een heilige wordt, een jonge man die journalist wordt, de dochter van een maffiabaas die haar kracht vindt en een vrouw die politieke macht verwerft. Over heel de aarde zien we de diepe verschuiving die fysiek overwicht met zich mee brengt.

In plaats van het cliché dat een wereld geregeerd door vrouwen zachtaardig zou zijn, zien we geweld, misbruik, angst en de vreselijke gevolgen daar van. Toch is het geen horror verhaal. Uiteindelijk is het liefde wat de karakters voortdrijft, liefde voor familie, land of kennis. Alderman weet zo het boek licht en leesbaar te houden.

Willen feministen fysieke macht?

Laten we eerst even duidelijk maken dat dit boek absoluut niet bedoeld is als een feministisch wensenlijstje. The Power is een parodie, een wisseling van rollen die een fel licht zet op de scheve patronen in onze huidige maatschappij.

Waar de revolutie eerst een gevoel van hoop geeft, ontaard het snel in wreedheden die heel bekend zijn, maar nieuw vormgegeven door dader en slachtoffer om te wisselen. Zo is het land waar mannen niet meer alleen mogen reizen, een vrouwelijke voogd nodig hebben en onderdanig dienen te zijn maar al te herkenbaar.

Ook onze, westerse, maatschappij ontsnapt niet aan kritiek. Met name de verhaallijn van de oudere politicus toont de subtiele maar verwoestende onderdrukking die we hier kennen. Hoe ze (je dacht aan een man hè? Ik ook. Dat zegt wat over ons) door de interne realisatie van haar fysieke macht de overhand krijgt op een mannelijke concurrent wordt heel treffend beschreven.

Toch is mijn favoriete rode draad die van de verslaggevers. Het typisch Amerikaanse team van een jonge, aantrekkelijke vrouw die een aangever is voor een oudere man veranderd langzaam. Wanneer zij wordt gevraagd haar bril te dragen om er geleerder uit te zien en hij vervangen wordt door een jonger exemplaar is de transformatie compleet.

Is het wel fictie?

Voor mij dreunde de laatste zin van het boek (die ik hier niet ga onthullen maar het lezen zo ontzettend waard is) de waarheid op zijn plek; niets van dit boek is fictie. Vervang vrouw door man en elektriciteit door spiermassa en je hebt een samenvatting van de opkomst van ons politieke en religieuze systeem. Alles in dit verhaal is ergens in de wereld of geschiedenis wel gebeurt. Sterker nog, het meeste gebeurt nu nog. We zijn er alleen zo aan gewend dat het amper meer nieuwswaardig is.

En dat is de briljante vondst van Alderman. Door de rollen om te keren toont ze de belachelijkheid, maar ook de onvermijdelijkheid, van overheersing door fysieke macht. Ze steekt de woede om het geweld waar we zo aan gewend zijn met een simpele wisseling weer aan. Maar belangrijker nog, ze toont de subtiele manier waarop macht zich verschuilt achter betutteling.

Tja, en wat moet je dan, als je de laatste pagina hebt omgeslagen. The Power liet me met een diep gevoel van onbehagen achter, maar dat is absoluut geen kritiek. We zijn te comfortabel, te gewend geraakt. Alderman schokt je met een elektrische stoot uit je comfortzone en daar ben ik haar zeer dankbaar voor.

Zoals altijd; als je het boek via een link uit mijn blog koopt (deze bijvoorbeeld), krijg ik een beetje geld. Kost jou niets extra, maar het is wel erg leuk voor mij. Zo kan ik sparen voor een nieuwe winterjas. Mijn klappertanden zijn je dankbaar.

Consent is meer dan de afwezigheid van “nee”.

Time Magazine heeft recent de mensen van de #MeToo beweging aangewezen als People of the year 2017 en dat zegt wel iets over de aardverschuiving die het veroorzaakt. Er is eindelijk een platform voor slachtoffers om naar voren te komen.

We praten nu, seksueel misbruik is onderwerp van gesprek. In plaats van een schaamte die begraven dient te worden is er een conversatie en dat is waar echte verandering begint. Die conversatie is, zeker in het begin, niet altijd makkelijk. We kennen de taal nog niet, worstelen met beschroomdheid en zeggen soms pijnlijke dingen die achteraf toch heel belangrijk blijken.

Zo stond ik laatst, wijntje in mijn hand, een beetje te kletsen met mensen die mij een paar uur geleden nog totaal onbekend waren. Via het onderwerp seks (want wat is er verder nog interessant in de wereld) kwamen we bij #MeToo. Naast mij stond een man van de alpha overtuiging. Geen klassiek haantje, maar toch wel erg zeker van zichzelf. Niet geheel beseffende naast wat voor feminist hij stond begon hij het “ja maar sommige situaties zijn ook erg verwarrend” verhaal. Je kent het wel, dat idee dat de dader toch eeeecht dacht dat het slachtoffer de betreffende daad wel ok vond, omdat er niet luidkeels “Neeeeeeee!” geroepen werd.

En daar brengt meneer alpha een belangrijk punt op. (Oh, had je verwacht dat ik hem aan literaire stukjes ging scheuren?) We weten niet echt wat consent is.

Wat is consent dan?

Consent is gewoon het Engelse woord voor toestemming. Toch vind ik het ook een term op zichzelf. In dit geval gaat het namelijk om toestemming geven voor een seksuele of medische handeling.

Hopelijk kennen we dit filmpje ondertussen allemaal. Hier wordt seksuele consent uitgelegd met thee. Dat doen ze heel goed en heel grappig maar toch mist er wat mij betreft een punt. Wat consent allemaal niet is en het enige wat het wel is. Ik snap dat dat onduidelijk is, geef me effe.

Consent is niets minder dan een enthousiast, duidelijk en overtuigd “Ja!” Echt letterlijk dat. “Ja, ik heb echt zin in seks met jou, lijkt me heerlijk!” Niets minder dan dat voldoet.

Consent is niet:

  • Misschien
  • Meh
  • Eeeehhh
  • Nou…
  • Ik denk..
  • Als jij dat zegt…

En het is snotverdulleme zeker geen stilte!

Over echte consent bestaat geen verwarring. Als je in de war bent was er dus geen consent.

Consent is niets minder dan een enthousiast, duidelijk en overtuigd “Ja!” Echt letterlijk dat. “Ja, ik heb echt zin in seks met jou, lijkt me heerlijk!” Niets minder dan dat voldoet.

Waarom doen we het dan zo?

De volgende tegenwerping van meneer alpha was het spelletje. “Ja maar vrouwen willen het spelletje spelen.” Nogmaals vind ik dat meneer hier een goed punt had.

Met dat spelletje wordt het idee van veroveren bedoeld. Ergens zijn we vrouwen als bezit gaan zien, en bezit kan veroverd worden. In dit geval behoort dat bezit ook nog eens onwillig te zijn en zo is de schadelijke mythe van “No means yes”geboren.

Oh, en voor wie denkt dat we daar nu wel voorbij zijn als cultuur, ga eens een film kijken. Het is nog steeds overal om ons heen. Van James Bond tot 50 tinten grijs, overal de sterke man die de initiële onwil van de schone dame overwint.

Niet alleen leren jongens zo dat ze over de grenzen van vrouwen kunnen en zelfs moeten gaan, ook het kleine prinsesje leert te hopen op haar vasthoudende prins. In een samenleving waar we kinderen dit soort beelden met een Disney lepel ingieten kunnen we niet verbaasd zijn wanneer we volwassenen creëren met ongezonde verwachtingen.

Volwassen zijn betekend verantwoordelijkheid nemen. Bewust worden van de patronen uit je jeugd en ze kritisch sorteren. Dit is een patroon wat direct de prullenbak in mag. Stop met veroveren en stop met wachten op een veroveraar!

Wordt flirten dan niet saai?

Stel je eens voor dat je niet meer kan Ganzenborden. Ga je dan maar saai op de bank zitten? Natuurlijk niet! Dan ga je Monopoly spelen, of Mens Erger Je Niet, of…nou ja, je snapt het.

Juist waar seksuele partners elkaar gelijkwaardig benaderen ontstaan de beste spelletjes. Hoe geweldig is sexting! Of alleen al oogcontact maken.

Wel zit er een voorwaarde aan die gelijkwaardigheid. De laagdrempelige mogelijkheid om nee te kunnen zeggen. Het is niet erg om afgewezen te worden. Ok, niemand vind het leuk, maar het hoeft niet persoonlijk te zijn. Juist als we die verover mentaliteit los laten is een afwijzing geen falen meer. Het is gewoon iemand die op dat moment geen thee met je wil drinken.

Ik ben zelf altijd een assertieve flirter geweest. Buiten dat je dan als vagina bezitter een dikke huid moet hebben (want je krijgt een hoop commentaar) ontstaan er hele leuke ontmoetingen. Je geeft degene tegenover je de mogelijkheid om eens uit het bekende te stappen. Niet iedereen kan of wil dat, maar als de klik er is wordt het wel extra leuk.

Wat ik eigenlijk, met heel veel woorden, probeer te vragen is of we nu alsjeblieft die doortastende prins en onwillige maagd achter ons kunnen laten. Of we elkaar op het seksuele vlak nu eindelijk als gelijkwaardig kunnen benaderen. Weet je wat je daar namelijk van krijgt? Betere seks. Nee, niet alleen betere seks, heerlijke seks. Ik stem voor een wereld met heerlijke seks.

Geen klootzak zijn; een handleiding.

Na smeerlap Weinstein hebben onze zuiderburen nu ook een echte, eigen, tv viezerik. Bart de Pauw stuurt al jaren gore smsjes naar vrouwelijke collega’s en wordt daar nu mee geconfronteerd. Tot grote ontsteltenis van mijnheer heeft zijn smeerlapperij nog gevolgen ook en is hij nu zijn baan kwijt. Voorzichtig durf ik te hopen dat het tij gaat keren. Dat we, eindelijk, grensoverschrijdend gedrag gaan aanpakken. En dat maakt nogal wat reacties los.

Droevige reacties van mensen die aan de ontvangende kant hebben gezeten, hoopvolle reacties van mensen die het niet meer pikken en dan de…nou ja….klagende reacties van mannen die liever niet op hun woorden willen letten.

“Je kan ook niets meer zeggen.” en “Moet ik nu op elk woord gaan letten?” Dat soort geneuzel, zeg maar.

Vandaag wil ik deze heren van een reactie voorzien. En die kan best kort: Ja.

Ja, het is inderdaad de bedoeling dat je let op wat je zegt en doet. Daar ben je namelijk verantwoordelijk voor. Heel gek dat.

Nu snap ik dat dat nieuw is voor de heren, maar gelukkig is de kennis in onze samenleving ruim aanwezig. Mocht je moeite hebben met het idee dat je geen ongepaste grapjes en opmerkingen meer kan maken, wend je dan tot een vrouw. Maakt niet echt uit welke, misschien liever eentje die je in het verleden niet hebt beledigd…dus…je moeder ofzo.

Vrouwen letten al lang op.

Zie je, vrouwen zijn al sinds jaar en dag gewend om alles wat ze zeggen of doen op een gouden schaaltje te leggen. Te vriendelijk tegen je mannelijke medemens? Dan ben je aan het flirten en heeft hij alle recht om je te stalken. Doe je te koud dan ben je weer een Bitch. Ergens in het midden moet je dus zijn.

Zelfs als je dan dat fijne, ongrijpbare, middelpunt hebt gevonden, kan je daar niet te lang blijven. Dan heb je namelijk als vrouw een man in de friendzone gezet. (Nu dacht ik dat dat de bedoeling was bij vrienden, maar ja, ik heb een vagina dus wat weet ik er nu van.) De friendzone is een vreselijk plek waar mannen zitten die seks willen met vrouwen die dat niet willen. Dat de betreffende vrouw reageert met vriendelijkheid in plaats van een ferme afwijzing is natuurlijk ontzettend vervelend voor de betreffende man. Dan heeft hij een platonische vriendin en dat was niet de bedoeling.

Oh, maar die afwijzing brengt wel een risico op verbaal of fysiek geweld. Dan ben je immers weer een Bitch. Niet afwijzen is ook weer geen optie. Dan ben je een slet en dat is ‘asking for it’. Voor wat? Verkrachting. Gezellig hè?

Wat doe je aan?

Kleding is weer zo’n puntje. Als vrouw dien je niet alleen constant uiterst bewust te zijn van alles wat je zegt, inclusief lichaamstaal. Ook je kleding is weer zo’n koorddans act.

Niet te kort, niet te lang. Niet te sletterig, niet te preuts. Volgens de laatste mode, maar je moet wel bescheiden blijven. Oh, en natuurlijk op elke gelegenheid exact de geschikte outfit. En nooit twee keer hetzelfde, dat kan echt niet.

Het maakt als vrouw niet uit wat je zegt of doet, het is je uiterlijk waar je op afgerekend wordt. Mannen niet, die kunnen een carrière doorkomen op een enkel pak.

Hoewel onderzoek echt al heel, heel lang heeft uitgewezen dat seksueel geweld niets met uiterlijk te maken heeft, wordt nog steeds van vrouwen gevraagd wat ze aan hadden toen ze werden misbruikt. Verder zijn kledingregels op scholen en in bedrijven vrijwel altijd geschreven voor vrouwen. De boodschap is duidelijk en elke meid staat elke ochtend kritisch voor haar kledingkast.

Wat moeten mannen doen?

Voordat je schrikt, mijn klagende vent. (Klagende vent, wat heeft u nu geleerd!?) Het is absoluut niet nodig dat jij je aan dezelfde, onmogelijke, standaarden houdt. Echt, niemand die dat van je verwacht. Die ellende is gereserveerd voor mensen van de vrouwelijke overtuiging.

Wat je dan wel moet doen? Ok, komt ie: geen ‘grapjes’ maken over vrouwen, toestemming vragen voor alle seksuele handelingen en ophouden als iemand dat van je vraagt. That’s it. Daar komt het op neer. Er zijn zeker punten te verdienen met extra details, maar als je je aan die drie kernpunten houdt dan ben je geen viezerik en gaat het helemaal goed komen.

Ik snap dat je dan op je woorden moet letten. Ik snap zelfs dat je nog af en toe de fout in gaat. Daar heb ik zelfs een plan voor opgesteld. Let op, het is nieuwe kost voor je; sorry zeggen en het niet weer doen. Ik weet…ik weet…dat is totaal onbekend. Verantwoordelijk zijn voor je eigen gedrag is eng, maar ik beloof je, er staat een grote beloning tegenover. Geen egoïstische klootzak meer zijn.

Tadaaaaaaa!

(Oh, en willen de mannen die nu heel hard roepen dat dit niet over hen gaat en dat dit een hetze is en dat ik heeeel oneerlijk ben naar alle mannen toe even dit stukje lezen? Dank je)

#MeToo

Er gaat op het moment een nieuwe # rond op social media. Met #MeToo geeft iemand aan seksueel geweld te hebben ervaren. Er wordt verder geen onderscheid gemaakt in vormen en gradaties.

Uiteraard is dit een antwoord op de ellende met Weinstein. Een manier om duidelijk te maken dat zijn houding en daden geen incident zijn maar een ziekte die heel diep verspreid is in onze samenleving. Shockerend veel mensen krijgen wel eens zo’n engerd voor de kiezen. Zeker de opmerkingen en aanrakingen zijn zo belachelijk veelvoorkomend dat het vaak afgedaan wordt als normaal gedrag. (Wat het snotverdomme niet is!)

En hoewel deze actie me diep raakt is het net niet helemaal waar ik het over wil hebben. Er is al ontzettend veel over gezegd en beter dan ik dat kan. Waar ik nu over wil praten is een reactie die ik al een paar keer heb gezien; de verontwaardigde man. De man die diep beledigd uitroept dat hij zoiets toch niet doet en dat dit neerkomt op verbaal geweld jegens zijn geslacht. Oftewel; the nice guy.

Er bestaan aardige mannen.

Laten we eerst even vaststellen dat er absoluut mannen bestaan die andere mensen met oprecht respect behandelen. Ze zijn er, ik ken er een paar, het is helaas wel een minderheid. Maar..ze bestaan.

Laten we dan ook wel even eerlijk toegeven dat zelfs die geweldige mannen profiteren van het systeem wat iedereen die geen cisgender man is onderdrukt. Ook al doe je er niets mee, als man heb je betere kansen, hoe lief je ook bent.

En zullen we dan meteen ook even vaststellen dat niets in deze # beweging mannen aanwijst als de dader. Mag ik even zeggen dat ik het best raar vind dat deze lieve mannen zich zo sterk aangesproken voelen? Als #BlackLivesMatter weer eens (heel terecht) langskomt ga ik toch ook niet hard roepen dat ik als blanke niet racistisch ben? Dan houd ik mijn mond, want dit gaat niet over mij.

Dit gaat niet over jou.

En daar komen we bij de kern van de zaak. Nice guys, luister goed; #MeToo gaat niet over jou. Ik ben echt blij dat jij geen klootzak bent, maar je verdient geen lintje voor normaal gedrag.

Deze actie gaat over seksueel geweld, in alle vormen. Dit gaat over het monster uit de schaduw halen, over de enormiteit van het probleem zichtbaar maken en overlevenden laten zien dat ze niet alleen zijn. Ben je geen onderdeel van het probleem, dan past je nederigheid en dankbare stilte. Een poging doen om ook dit verhaal weer om jou te laten draaien spreekt van een ego waar je misschien even mee aan de slag moet.

Toon politie.

En dan als uitsmijter, omdat ik het niet laten kan, even een antwoord op de kritiek dat dit niets oplost en dat we toch maar lief tegen elkaar moeten zijn.

Kop dicht, dat is tone policing.

Natuurlijk gaat een # niet in een keer het immense probleem van seksueel geweld oplossen. Niets kan dat. Daar zijn veel stappen en helaas ook veel tijd voor nodig. Dit maakt een begin, dit is een kleine beweging in de juiste richting. Iets zichtbaar en bespreekbaar maken is noodzakelijk om een verandering te bewerkstelligen. Noem het een interventie.

De hele “dit is niet gepast” en “we kunnen elkaar beter knuffelen” houding is een manier om ook deze pijn onder het tapijt te houden. Overlevenden hinderen in het uitspreken betekent dat je het probleem in stand houdt.

Je hoeft er niet aan mee te doen, je hoeft er het nut niet van in te zien, maar je moet de stemmen die nu opgaan wel de ruimte en het respect geven wat ze verdienen. Soms doe je dat het beste door gewoon zelf stil te zijn.

#MeToo

Ik ben oud! En dat is best leuk.

Ik ben oud. Niet rollator-oud, maar dan toch zeker wel middelbare-leeftijd-oud. Ik ben nu vijfendertig, maar mijn volgende verjaardag komt er alweer snel aan. En voor wie leeftijd maar een cijfer vindt, ik heb grijze haren, rimpels, kraaienpootjes, uitgezakte delen en als je goed kijkt ook van die vlekken op mijn handen. Niet bepaald jong meer te noemen.

Nu wil het toeval dat ik ook van de vrouwelijke overtuiging ben, dus behoor ik dat oud worden heel erg te vinden, zo veel mogelijk uit te stellen of toch in ieder geval hard te ontkennen. (“Je bent zo oud als je je voehoelt!!) Mensen van de mannelijke overtuiging hoeven dat uiteraard niet. Die worden ‘silver foxes’. Hypocriet much?

Zoals de titel van dit stuk al verraad doe ik dus niet mee aan die ongein. Dat hele oud worden bevalt me tot nu toe wel, ook de fysieke manifestaties daarvan. Mijn lijf is in continue flux en daarom nooit saai. En wie heeft er bepaald dat grijs haar niet mooi is?

Goed voorbeeld doet goed volgen.

Nu heb ik ook twee hele mooie voorbeelden gehad in mijn jeugd. Mijn eigen moeders, echte dolle moeders pur sang. Twee geweldige potten die lekker samen uitzakten. Niet dat het uiterlijk geen rol speelde. Het haar zat goed, de kleren leuk en van de een heb ik een voorkeur voor dure sieraden geërfd. Maar het vlotgekapte grijze haar werd niet geverfd, de rimpels niet dichtgeplamuurd en de borsten niet omhoog getakeld.

Ik heb het voorrecht gehad om op te groeien met twee grootheden en daar ben ik dan ook dankbaar voor. Hun leefwijze heeftg prachtige sporen achtergelaten op mijn ziel. Ze hebben me acceptatie en verwondering geleerd.

Maar een goed voorbeeld is niet genoeg. Onderzoek wijst uit dat een zeventien jarig meisje gemiddeld is blootgesteld aan 250 000 beelden van beauty campagnes. Biedt daar maar eens weerstand tegen.

Onze jeugdcultuur.

Reclame verteld veel over een cultuur. Niet over hoe ze zijn, maar wel over wat ze willen. Een blik op onze reclames verteld je vooral dat we jong willen zijn. De jeugd als ideaal. Gek eigenlijk, dat is lang niet altijd zo geweest. In tijden waar het een privilege was om oud te worden, werd ouderdom geëerd. Nu niet meer. Nu moet alles strak, glad en stralend. Nou ja, als je vrouw bent dan. Dat hadden we al vastgesteld.

Als vrouw tel je mee zo ongeveer vanaf je zestiende tot je dertigste levensjaar. Een paar jaar ben je ‘on top’ om dan aan de grote aftakeling te beginnen. Je wordt afgeschreven, mag hopen dat je een man en carrière hebt verzekerd, want op je mooie snoetje krijg je niets meer. Het grote smeren der ouderdomscremmetjes is begonnen.

Dat is heel fijn, al drie smeersels. Ja, niet voor het smerend voorwerp, maar wel voor de economie. Behoorlijk wat mensen verdienen behoorlijk wat geld aan de rimpelangst van langzaam verouderende dames. Zo ook producenten van haarverf en make-up.

Het is ook fijn voor het patriarchaat. Je weet wel, die groep mensen die vinden dat vrouwen niet mee tellen. Een korte houdbaarheidsdatum betekent dat je mensen die jij zo toevallig ongewenst vindt lekker snel kan afschrijven.

Verwondering van verandering.

Ik schreef het eerder al, mijn lichaam is continu in flux. Altijd al zo geweest. Alle lichamen zijn dat. Een van de meest geweldige mindfucks die je jezelf kan geven is naar een heel oud iemand kijken, zo eentje die al echt goed aangerimpeld is, en je dan realiseren dat ze ooit een baby’tje is geweest. Omgekeerd werkt ie ook. Dat jouw kindje ooit hoogbejaard zal zijn, en hoe dat er dan uit ziet.

Maar goed, ik dwaal af. Lichamen veranderen. En dat vind ik eigenlijk wel leuk, ook als het mijn exemplaar betreft. Ik merk dat ik met verwondering naar het proces kan kijken. Ik ben best wel trots op mijn grijze haren, ze staan mooi.

Niet dat ik zo’n heilig ‘mijn lichaam is een tempel’ boontje ben hoor. Na jarenlang zeer fysiek actief te zijn geweest zit ik nu al een tijdje wat meer dan me lief is op mijn gestaag groeiende reet. Die verandering vind ik dan weer wat minder. Ik zie mijn lijf graag als sterk en fit. Maar het proces van ouder worden vind ik dan toevallig wel leuk.

Los van de normen.

Ik merk dat ik zo met de jaren langzaam los kom van de opgelegde schoonheidsnorm. Van een zelfbewuste tiener die niet zonder een dikke laag make-up naar buiten durfde ben ik nu een vrolijk uitgezakt middelbaar wijf. Zo eentje die rustig met raar haar en zonder bh de kinderen naar school brengt. Elk jaar laat ik weer wat los.

En ik schrijf er dan misschien over alsof ik het wiel heb uitgevonden, maar het meest geweldige is dat ik bij lange na niet alleen ben. Ik zie ze steeds meer. Vrije vrouwen. Wild grijs of wit haar, een eigen kleding stijl en een sterke blik. Dat is nou een norm waar ik wel bij wil horen.

Het geeft me hoop voor de toekomst. Zie je, ik heb een dochter. Ook zij gaat oud worden (hello mindfuck!) en ik gun haar plezier in dat proces. Ik gun haar wapperende grijze haren in de wind, heel veel lachrimpels en mooie, bruine vlekken op haar handen. Ik gun haar vrijheid.

Discreet voeden. De zin en onzin van tepelangst.

Discreet voeden. Nooit gedacht dat ik zo’n diepe haat voor een term kon hebben. Ergens van binnen smeult een boos kooltje, wat na een opmerking snel ontvlamt. Discreet voeden is een irritante klote term die zo snel mogelijk uit onze spreektaal verwijderd mag worden.

Even voor degenen zonder (jonge) kinderen. Discreet voeden slaat dus op borstvoeding geven, en dan wel op zo’n manier dat niemand er aanstoot aan kan nemen. Want er zal toch snotverdulleme eens een klein beetje vrouwenborst te zien zijn! Dat kunnen we niet hebben, in onze degelijke maatschappij!

Wat dat betreft lijkt het een beetje op discreet kleden en discreet gedrag. Beide termen waar niemand ooit aan voldoet en dus mooi ingezet worden om vrouwen mee te onderdrukken. Want niet discreet zijn is toch een duidelijk teken dat je een losgeslagen hoer van Babylon bent, ofzo.

Anyhow, terug naar tieten, en de functie waar ze voor bedoeld zijn. Het van melk voorzien van een jong kind. En aangezien die jongen kinderen op de meest onhandige tijden voeding, troost of geruststelling nodig hebben gebeurt dat nog wel eens in het openbaar. Waarna nogal eens geroepen wordt dat dat uiteraard moet kunnen, mits het maar discreet gebeurt!

Real life borstvoeden

Eerst dan even dit; hoe denk je dan in vredesnaam dat borstvoeden er uit ziet? Heb je ook maar een flintertje besef van de mechanica van een borst en een baby? Want die baby zit dus voor die tepel waar je zo bang voor bent. Of nee, beter gezegd, die baby zit er om heen. Als je al gaat staan staren (lekker onbeleefd) zie je dus vooral de achterkant van een baby hoofd. Bij mijn weten is daar niets engs aan.

Ik vraag me eerlijk gezegd wel eens af hoe indiscreet voeden er dan uit ziet? Misschien een vrouw die, midden in een restaurant, hard roept “ Daarrrrr komt de tiet!” om vervolgens al haar kleren uit te trekken en iedereen te bespuiten met haar melk? Want elke, absoluut elke, vrouw die ik ooit heb zien voeden (en dat zijn er toevallig best veel, ik ga in van die kringen om weet je) trekt wat kleding opzij en koppelt het kind aan. That’s it. Gevaar voorbij.

Jaaaaaa, maar wat als dat kind loslaat!? Dan zie je toch echt een tepel hoor!!1!!1

Hoi. Welkom. Ga even zitten en blaas uit.

Ja, dat kan gebeuren ja. En als je dan echt goed oplet kan je inderdaad even een tepel zien…soms…niet echt goed…maar ja, het kan. Is dat zo erg?

Tepelangst en mannentepels.

Weet je waar je nog meer tepels kan zien? In het zwembad, en op het strand, en eigenlijk overal als het warm is. Mannentepels wel te verstaan. Want daar zijn we niet bang voor. Terwijl ze in close up echt niet te onderscheiden zijn van vrouwentepels. Zelfde ding, ander sociaal stigma.

Het zijn maar tepels hè. Een stukje lijf wat we allemaal hebben. Net als een mond of een hand of…nou ja..bijna alles eigenlijk. Het is echt totale onzin dat we vrouwentepels zo censureren en de mannelijke exemplaren vrij rond laten lopen. Maar verder is het feminisme klaar hoor….we hebben echt wel gelijke rechten in Nederland….(sarcaaaaaaasme).

Het is, mijns inziens, echt wel heel, heel erg hoog tijd dat we die borstenfetish loslaten. Andere culturen vinden ons er maar raar om, en daar hebben ze gelijk in. Het is een willekeurig lichaamsdeel wat niet meer met seks te maken heeft dan de eerdergenoemde mond of hand. En die verstoppen we ook niet.

Discreet voeden.

Maar je kan toch gewoon een dekentje er over heen hangen? Hoe moeilijk is dat nou? Is het zo erg om je een beetje aan te passen?

Ja.

……Oh, wil je meer uitleg? Nou, ok dan.

Ja, het is echt zo erg om je een beetje aan te passen. Want waar houdt het op? Want nu zijn het borsten, maar straks zijn het ogen, neuzen, haar en het hele vrouwenlijf. Ik vind het vreemd dat dezelfde mensen die moslima’s uit een burqa willen dwingen andere vrouwen wel willen bedekken. Dat is toch scheef? Waarom mogen mensen niet gewoon zelf beslissen wat ze wel of niet bedekken? En als we dan echt als maatschappij vinden dat bepaalde delen bedekt moeten zijn, dan moet het gelijk zijn voor alle leden. Niet de ene helft alleen het kruis en de andere helft veel meer. Dat is discriminatie (maar dat doen we niet in Nederland hoor….oooooh nee).

Zo’n dekentje lost niets op. Veel vrouwen kunnen er totaal niet mee uit de voeten en al zou het voor absoluut iedereen makkelijk zijn, het is moreel verkeerd. Dus ja, een vrouw vragen om haar uiterlijk aan te passen ter geruststelling van een ander is altijd verkeerd.

Eerste disclaimer.

Overigens ben ik niet tegen het gebruik van dekentjes, borstvoedingskleding of borstvoedingsruimtes. Ik vind heel sterk dat een moeder kan voeden waar ze wil en hoe ze dat wil. Als jij je prettiger voelt met een doek of in een pashokje, dan ben ik de eerste die dat hokje voor jou gaat opeisen. Ook de andere kant op wil ik geen vrouwen vragen hun uiterlijk aan te passen. Daarom ben ik ook voorvechter van het recht op een burqa, niqab of hijab als iemand daar voor kiest. Zelfbeschikkingsrecht is echte zelfbeschikking, niet het recht om mij na te doen.

Tweede disclaimer.

Er zijn ook mannen die voeden. En die hebben ook elk recht om te voeden hoe en waar ze dat willen. Ik praat nu over cisvrouwen omdat dat is wat ik ken. Ik weet vrijwel niets van wat voedende transmannen meemaken. Maar dat betekent niet dat hun strijd minder belangrijk is of dat ze niet horen bij de groep van voedende ouders. Het betekent alleen dat ik geen uitspraken wil doen over dingen waar ik niet genoeg van weet.

Feministische conclusie.

Uiteindelijk denk ik dat het hier helemaal niet gaat over de manier waarop vrouwen borstvoeding geven. We zijn als maatschappij lang niet zo bang voor borsten als we doen voorkomen. Borsten zijn hartstikke welkom…zolang we ze lekker kunnen objectiveren en seksualiseren.

Deze ‘strijd’ tegen indiscreet voedende moeders is gewoon de zoveelste manier om vrouwen tam te houden. Een bekende tactiek om iemand psychologische schade te doen is constante kritiek geven. Zorgen dat ze niets goed kunnen doen. Dan wordt het slachtoffer snel depressief en heel onzeker. Dan kan je heel makkelijk de baas spelen. En is dat niet wat we als maatschappij met vrouwen doen?

‘Discreet voeden’ is het zoveelste wapen in de strijd om vrouwen klein te maken. Eerst pakken ze je op je uiterlijk. Te dik, te dun, te mooi, te lelijk, te lang te kort en nooit genoeg. Ben je eenmaal moeder dan loop je kans om daar geen fluit meer om te geven (leuke bijwerking van slaapgebrek) dus moet je ergens anders mee beheerst worden. En daar komen de ‘mommy wars’ vandaan.

Indiscreet voeden als feministisch gebaar…ik vind het wel wat.

Feminisme vs het patriarchaat

 

Feminisme is het idee dat de rechten en kansen die je in je leven ontvangt niet uitgedeeld worden op basis van de organen tussen je benen. Het patriarchaat is een systeem waarbij de rechten en kansen vooral worden uitgedeeld aan bezitters van een piemel.

In principe zijn het twee clubs met ideeën die direct tegenover elkaar staan. Net zoals altijd is er grijs gebied, maar laten we voor het gemak zeggen dat je bij de een of bij de andere groep hoort.

Hoewel deze groepen veel met geslachtsdelen te maken hebben, is de indeling ervan daar weer niet op gebaseerd. Of even in simpele taal; mannen kunnen feministen zijn en vrouwen kunnen bij het patriarchaat horen. Maar al te vaak wordt vooral feminisme als een puur vrouwelijke bezigheid gezien, en daar wil ik van af. Ten eerste omdat het nogal achterhaald is om onszelf te verdelen naar geslacht. Er bestaan bijvoorbeeld heel wat meer dan twee groepen. (Ga even de link bekijken, hij is leuk. Ik wacht wel.) Ten tweede omdat het polariseert. Het idee wordt de wereld in gebracht dat alle feministen mannen hatende potten zijn, wat dus complete onzin is.

Een vervelende meneer.

Vroeger ging ik om met iemand die het vervelend vond dat ik de Opzij las. (Een blad waar ik zeer mee afgedaan heb, maar dat is voer voor een andere rant.) Deze persoon was namelijk van de mannelijke overtuiging en hij voelde zich aangevallen als ik op mijn feministische spreekstoel zat. Terwijl hij nochtans niet iemand was die echt bij het patriarchaat hoorde. Meer een grijs gebied persoon. Zo iemand waar we het, voor het gemak van dit stuk, niet over gingen hebben. (Dit is mijn blog en ik doe wat ik wil. Lekker puh!)

Wat die meneer niet begreep, en wat ik misschien in die tijd ook niet echt goed onder woorden bracht, is dat er geen probleem is met mannen, er is een probleem met patriarchale mensen.

Zie het los.

Wat ik eigenlijk probeer te zeggen is dat het mooi zou zijn als we Feminisme vs het Patriarchaat los gaan zien van Mannen vs Vrouwen. Dat eerste is namelijk een flink probleem, dat tweede is totale onzin. Er is helemaal geen ‘battle of the sexes’ maar er zijn groepen die het handig vinden als we dat denken. (Kuch….kuch….misogynisten…kuch)

Door mannen en vrouwen constant tegenover elkaar te plaatsen, houden we een soort sociale apartheid in stand. We zouden anders denken, voelen, spelen en sporten. Uiteraard is samen omkleden of…gasp…plassen in dezelfde ruimte ondenkbaar! Want we zullen toch eens tot de conclusie komen dat we allemaal mensen zijn, ongeacht wat er tussen onze benen zit of hoe we ons identificeren. Heel gevaarlijk allemaal!

Eigenlijk is het simpel.

Dit concept is zo simpel, ik kan er eigenlijk geen lang stuk van maken. Het patriarchaat is een hele vervelende groep maar gelukkig horen lang niet alle mannen erbij. Feminisme zou een stuk variatie missen als het alleen maar vrouwen waren. Ik ben blij met ‘onze’ mannen.

Het is verleidelijk de wereld te willen indelen in duidelijke groepen. Zeker als we dan ook nog eens de kleuren van onze groep gaat dragen (roze en blauw dus). Het leven is ingewikkeld en versimpelen geeft een gevoel van (schijn)veiligheid.

Toch werkt het gewoon niet zo. We laten ons niet vangen in hokjes, en dat is maar goed ook.

Toch even over dat grijze gebied.

Eeeennnn, na die mooie afsluiting ga ik lekker toch nog even ranten over dat grijze gebied waar ik het eerder over had. Van die mensen die niet roepen dat vrouwen terug naar het aanrecht moeten, maar ook niet op de barricade’s staan voor gelijk loon. Want stiekem is die grijze groep wel heel groot, en heel belangrijk.

Het is de groep die echt wel in gelijke rechten gelooft, maar toch denkt dat vrouwelijke orgasmes moeilijk zijn, dat korte rokjes uitdagend zijn en dat poppen niet echt voor jongens zijn. Het is de vervelende meneer die mijn stem probeerde uit te doven. Het is de manager die een vrouw niet promoot omdat mannen meer doen, maar ook de vrouwelijke collega die uitroept dat ze geen man wil zijn, omdat mannen full time werken. Gewone, eigenlijk best aardige mensen, die toch het systeem in stand houden.

Overigens is het dezelfde groep die eeeeecht niet racistisch is, maar het cv van Rachid opzij leggen.

Het is een deprimerend grote groep. En hoewel ze zich niet in hun handen wrijven na een succesvolle dag onderdrukken, horen ze in mijn ogen toch te veel bij het patriarchaat. Een beetje het “ben je niet met ons, dan ben je tegen ons” idee. Dat klinkt hard, maar het is juist de stille massa, juist de omstanders, die het onrecht in stand houden en de macht hebben om verandering te bewerkstelligen.

Dus waar hoor jij bij?