Tien seks tips voor hippie ouders

Seks na de bevalling, ofwel post mortem….eeeeeehhh, post partum seks. Moeilijk zat voor een middle of the road ouder, maar wat moet de hippie met draagzak, voedingsbh en co sleeper beginnen?

Niet iedere ouder heeft er meteen weer zin in, maar we gaan hier even uit van moeders en vaders die wel weer eens uitkijken naar een potje horizontale tango. Heb je dat niet, dan lees je maar lekker mee als voyeur. Ben je toch nog een beetje geil bezig.

Tip 1: Verwacht verandering.

Vrolijk en onbezonnen zweefde je over festivals. De vrije liefde stroomt en je doet wat je wil, met wie je wil en wanneer je wil. Eeeennnn, dan krijg je een kind. Geweldig, prachtig, transformerend…. en erg lastig om omheen te plannen.

Ga nou niet zitten verwachten dat je leven teruggaat naar hoe het was. Adoptie nagelaten kan dat nu echt niet meer. Er komt wel een nieuw soort normaal. Die ga je vinden en daar ga je aan wennen. Duurt wel even. Stel je verwachtingen bij, of loop teleurgesteld rond. Jouw keus.

Tip 2: Verwacht verandering.

Nee, ik haper niet. Maar naast de verandering in je leven, gaat je lijf ook veranderen. Al die uren waarop je de exacte tantrische handelingen hebt ontdekt die je naar extase leiden…..mag je dus mooi opnieuw doen.

Het is niet zo gek dat een vagina veranderd nadat er een kind uitgekomen is. Maar zelfs bij een keizersnede is niets hetzelfde. De gevoelige plekjes op je lijf verplaatsen, of willen nu anders gestimuleerd worden.

Ook bij de mannelijke ouder zijn er verschillen. Zijn testosteron nivo past zich aan, zeker als er veel wordt gedragen en samen geslapen. Dat is een goed iets, het helpt hem om een beter vader te zijn. Maar het kan ook gevolgen hebben voor de seks drive en de behoeften tijdens intieme spelletjes.

Aangezien dit toch wel gaat gebeuren zou ik het als positief zien. Je hebt de kans om elkaar opnieuw te leren kennen. Wie weet wordt je weer helemaal opnieuw verliefd. Klinkt niet verkeerd toch?

Tip 3: Zoek je plekje.

Hoe klein dat kind ook is. Je huis is ineens vol. De logeerkamer is een kinderkamer geworden, die je niet gebruikt, want jouw bed is nu ook het kinderbed. In de huiskamer ligt speelgoed, een kast vol met draagdoeken (want het plan om er maar eentje te kopen bleek wel heel snel uit het raam) en een wasrek met katoenen luiers.

Er gaat een grapje rond in hippie kringen: “Co sleepers do it everywhere”. En dat is waar. Als het je eenmaal lukt om de kleine een keertje wel te leggen tijdens een slaapje, begint een soort speurtocht. Welk oppervlak is vrij genoeg om op te vrijen? De bank is een goede (hou die in gedachten als je op bezoek komt bij hippie ouders), maar een stevige stoel kan ook. Of de wasmachine, of in de douche, of op het kleed, of….nou ja, je snapt het al. Het hele huis is vrij spel! Wel even opletten op die ellendige duplo blokjes, die doen pijn aan je rug.

Tip 4: Zoek een oppas.

Het vereist wel wat planning en de spontaniteit is er een beetje af, maar een Nookie Nanny (niet mijn woord, ik wou dat ik het kon claimen, maar ik heb het ergens op Facebook gehoord) kan heel handig zijn voor je seksleven.

Roep dat je echt de was moet doen en bind de draagzak met baby om oma heen. Vind ze vast leuk. Zeg haar zeker een uur te gaan lopen. Laat die was maar liggen, oma weet wel wat je aan het doen bent. Ze is ook jong geweest. Doe de deur dicht, kijk elkaar aan en sprint naar het bed.

Tip 5: Put the baby down!

Ik ben enorm voorstander van continu huidcontact in het eerste half jaar. Ook tijdens het slapen wil je kroost bij je zijn, en dat is niet alleen normaal, dat is zelfs heel belangrijk. Maarrrrrr! Na een paar maanden kan je tijdens een dutje wegsluipen. Liggend voeden helpt hier enorm bij. Als echt diepe slaap eenmaal optreed, koppel dan los en rol als een ninja. Let op! Nog niet helemaal weg gaan. Nu merk je of jouw kleine er ok mee is. Komt er na een minuut of wat nog geen reactie, dan heb je prijs. Sluip naar beneden en bespring je partner. Ben je alleen? Lieverd, dat hoeft een potje goede seks niet in de weg te staan. Masturbeer een heerlijk eind weg.

Tip 6: Voorbereiding in je voorspel.

In het pre baby tijdperk had je tijd om in de stemming te komen. Mediteren terwijl je elkaar in de ogen staart, chakra massages, wierook branden, alles kon. Nu weet je nooit wanneer die gouden kans gaat komen en als het er is, heb je geen idee hoe lang het duurt. Maar om nu van nul naar neuken te gaan in twee seconden?

Voorspel hoeft niet altijd direct voor het vrijen. Het kan de hele dag door. Stuur elkaar eens een leuk appje, fluister wat in een oor. Zoen elkaar tijdens de afwas. (Waarna je peuter uiteraard onmiddellijk tussenbeide komt.)

Zolang je allebei duidelijk hebt dat dit flirten in principe los staat van de eigenlijk daad, kan het de hele dag door. Mocht er dan een moment komen, dan heb je niet veel nodig om, eehh, in actie te komen, zeg maar.

Tip 7: Hou rekening met de borsten.

Borsten veranderen. Je hele leven door, maar zeker na een baby. Als de dames vroeger een onderdeel waren van het seksspel, ga er niet meteen vanuit dat dat hetzelfde blijft. Voor een borstvoedende ouder voelt het wel anders als er gemiddeld 100 keer per dag een kind aan hangt.

Communicatie mensen! Vraag het even. Probeer eens wat(met toestemming), overleg met elkaar en geef eerlijke feedback. Misschien moet het anders, misschien kan het even niet meer, misschien moet het harder, of zachter of alleen links. Kwestie van samen ontdekken.

Enne, ja, er kan melk uitkomen tijdens de seks. Niet moeilijk over doen. Als partner weet je zo wel zeker dat je goed bezig bent, het komt namelijk door flinke opwinding (wat gestuurd wordt door hetzelfde hormoon als de toeschietreflex). Seks is sowieso plakkerig en hopelijk nat. Nu gewoon wat meer.

Tip 8: Bemoei je ermee.

Zeker bij de hippie kan de band tussen moeder en kind heel sterk zijn. Samen zijn ze werkelijk een dyade. Voor de partner kan het lastig zijn om daar tussen te komen.

Niet jaloers gaan doen, niet gaan eisen. Dat werkt averechts. De truc is om juist te gaan steunen. Ten eerste creëer je dan warme gevoelens naar elkaar. Je weet wel, van die gevoelens waardoor vonken overslaan. Ten tweede sta je dichter bij elkaar als je samen gefocust bent op hetzelfde (je kind dus). Zo werk je naar een gezamenlijk doel, en daar komen dan weer die fijne kriebels van.

Wat ben je liever? Een jaloerse, afstandelijke partner? Of een warme, betrokken ouder? Precies, dat dacht ik al. Dus leer een draagdoek knopen en een luier vouwen. Wie weet komen die knooptechnieken nog eens van pas. (Snappie? Ja? Wink, wink, nudge, nudge? Oh, ok. Ik bedoel bondage ja!)

Tip 9: Geef het tijd.

En nu praat ik niet alleen tegen de partner. Beide ouders doen er goed aan om even geduld te hebben. Ten eerste kan het zijn dat je fysiek moet herstellen van de bevalling, maar meer nog dan dat, je moet je comfortabel gaan voelen in je nieuwe rol.

In de eerste weken met mijn eerste kind was ik trots als ik ons beide voor twee uur s’middags had aangekleed. Ik maakte me echt zorgen hoe dat dan moest als ik weer ging werken. (En is dat niet de meest stomme term ooit. “weer ging werken”, alsof wat ik op dat moment deed geen werk was. Maar goed, ik dwaal af. Terug naar seks)

Voor een kind zorgen is een skill, best nog een ingewikkelde ook. En net als met elke andere skill gaat dat in het begin wat moeizaam en na een tijdje echt heel makkelijk. Wanneer je weer zin hebt om naast het oefenen van nieuwe skills wat anders te doen met je partner is voor iedereen verschillend. Al bespring je elkaar zodra je de kraamverzorger uitzwaait. Ik vind het prima. Maar als dat niet zo is, heb geduld. Wacht met zorgen maken totdat een luier verschonen niet meer op een millitaire operatie lijkt.

Tip 10: Waar je kind bij is.

Eeennnn, als uitsmijter worden we lekker controversieel. Het is echt, echt, echt ok om seks te hebben op dezelfde kamer waar je baby ligt te slapen. Sterker nog, als het bed groot genoeg is, hoef je niet verder dan de andere kant.

Ik beloof je dat de kleine er geen trauma aan overhoudt. Als ze je kunnen zien douchen, poepen en snurken, dan is een vrijpartij, terwijl ze slapen en dus feitelijk niets zien, echt ok. Sterker nog, normale intimiteit meemaken tussen je ouders is nodig om later zelf intieme relaties aan te gaan.

Juist het kind wat als baby slapend de geluiden heeft gehoord en misschien het bed wat voelde bewegen, zal later niet geshockeerd zijn als zij eens per ongeluk binnen loopt. Volwassenen die zeggen door hun ouders getraumatiseerd te zijn zullen ofwel als baby apart geslapepen hebben, ofwel blootgesteld zijn aan echt grensoverscheidend gedrag.

Vanaf een bepaalde leeftijd is het niet meer ok. Geen idee welke precies. Dat voel je wel aan denk ik. Rond diezelfde leeftijd zullen ze ook om een eigen kamer gaan vragen (nee, niet om weg te komen van hun seksverslaafde ouders, gewoon, omdat elk gezond mens dat op een gegeven moment doet) dus dan is het hele probleem opgelost.

Genoeg gezwegen

genoegezwegen

1 maart 2008. Prachtig en afgrijselijk in dezelfde dag.

Het hele verhaal is wat lang voor hier en de kernpunten staan op de foto. Komt er op neer dat ik voor niets naar het ziekenhuis ben gestuurd en aldaar vooral als een object ben behandeld. Iets wat in de weg stond van de geboorte van mijn zoon. Zowel het litteken op mijn ziel als het litteken op mijn vagina zijn pas verdwenen na de geboorte van Lilly, mijn dochter. Zeven jaar is lang om dat te dragen.

Ik ben niet de enige. Bij lange na niet. Naar schattig lopen in Nederland elk jaar ongeveer 2000 vrouwen PTSD op ten gevolge van een baring. 2000 Vrouwen…zie je ze voor je?

Weet je wat het overgrote merendeel van die vrouwen te  horen krijgt als proberen te praten?

Je hebt toch een gezond kind? Baren is nu eenmaal moeilijk, daar moet je niet over zeuren. De dokter weet wat goed voor je is dus alles wat er gebeurde was nu eenmaal nodig. Vrouwen roepen tegenwoordig wel heel snel dat ze een trauma hebben hoor.

Yeah…..klinkt het een beetje bekend…? Gaan we zo op in.

De Geboortebeweging is een actie gestart om obstetrisch geweld zichtbaar te maken.  Om vrouwen te laten zien dat ze niet alleen zijn, om de aandacht te vestigen op een groot, maar verborgen probleem. Ben ik het helemaal mee eens, vandaar dat je mijn foto er ook terugvind. In 2008 was ik een van die vrouwen…in 2009 trouwens ook hoor. Toen werd de volgende geboren…even heel kort; mijn zus heeft een verpleegkundige van me af getrokken terwijl ik riep dat ze me niet mocht aanraken tijdens een wee. Good times….

Maarrr, waar ik dus even op in wil gaan is het waarom van een trauma. Even korte uitleg qua  bron. Hier is bij mijn weten geen onderzoek naar gedaan, dit zijn de observaties van mij en van anderen die nauw betrokken zijn bij veel getraumatiseerde vrouwen.

Aan puur de medische handelingen kan je het ontstaan van trauma niet voorspellen. Ja, de kans wordt groter naarmate er meer interventies zijn, maar dat is wel een beetje een inkopper. Punt is dat niet elke keizersnede, knip of kunstverlossing psychisch leed veroorzaakt. De gemene deler is controleverlies…oftwel, consent.

Ik ga de vergelijking trekken met seks. Ik vind namelijk dat seks en baren veel meer met elkaar gemeen hebben dan oorzaak en gevolg. Baren is een seksuele daad. Maar dat is weer zo’n puntje waarop mensen wel eens boos op me worden. Kan. Mag. Ik ga het toch doen.

Punt is namelijk dat in beide gevallen consent zo belangrijk is. Wat seks betreft zijn de meest mensen het daar wel over eens. Als ik aan mijn gynaecoloog uitleg dat een jongen ooit zonder mijn toestemming zijn vingers in mijn vagina heeft gestoken krijg ik waarschijnlijk een hoop medeleven. Toch is de kans best aanwezig dat diezelfde arts tijdens een baring haar vingers zonder mijn toestemming in mijn vagina steekt…….en dat klopt natuurlijk echt van geen kanten.

Betekend niet dat ik nooit vingers in mijn vagina wil. Mijn partner steekt ze er met enige regelmaat in, en dat heeft hele leuke momenten tot gevolg. Ook een arts friemelt wel eens wat rond in mijn doos. Tijdje geleden nog een spiraal laten plaatsen. Viel hartstikke mee joh.

Zie je het verschil? Jawel hè. Niet zo moeilijk. Toestemming, consent.

Wettelijk gezien zijn artsen verplicht om informed consent te verkrijgen voor ze ergens met hun poten aankomen. Houdt in dat de voor en nadelen van de voorgestelde ingreep besproken moeten worden waarna de patiënt te ja of te nee mag zeggen.  Ja….dusss…. heb je de teksten gezien van die actie? Hier is ie nog een keer. Ga even lezen. Ik wacht wel.

Ja, maar het gaat hier om het kind! Wordt er dan geroepen. Het kind is in gevaar en er moet ingegrepen worden! Die dokter moet een leven redden!

Eeeehhh…nee. Ten eerste. Er is vrijwel altijd tijd om te overleggen. Echt waar. Al is het maar even kort. Ten tweede zijn het overgrote deel van die ingrepen ofwel niet evidence based (en dus niet in het belang van moeder en kind) ofwel is de ‘noodsituatie’ veroorzaakt door de artsen zelf. (Korte uitleg: een ogenschijnlijk onschuldige interventie als CTG bewaking leidt tot steeds meer en grotere ingrepen.)

Maar zelfs als er uitleg gegeven is en de interventie is evidence based, dan nog baart daar een vrouw, geen statistiek. Zij hoort het laatste woord te hebben want zij, en alleen zij, kan voor het welzijn van haar en haar kind spreken.

Trauma’s ontstaan daar waar een ander controle neemt over jouw lijf. Dat is namelijk nooit, maar dan ook echt nooit, ok.

In het geval van seksueel geweld wordt er veel te vaak aan victim blaming gedaan. Dat ze uitdagende kleding droeg, of dat een erectie altijd betekend dat een man seks wil, dus ze hebben het over zichzelf afgeroepen.

Bij obstetrisch geweld lijkt hetzelfde te gebeuren. De actie #genoeggezwegen is nu ik dit schrijf nog geen dag oud. Toch hoor ik al heel veel dat vrouwen niet zo moeten zeuren. Ze heeft toch een gezond kind? Vrouwen zijn tegenwoordig nooit tevreden. En wie zegt dat ze niet overdrijven met al die verhalen? Mag ik even bekennen dat ik dat echt goed kut vind? Daar horen we al voorbij te zijn mensen!

Zeven jaar heeft het geduurd voordat mijn trauma heelde. Tijdens mijn derde zwangerschap heb ik eindeloos gepraat over wat er gebeurde. Opnieuw en opnieuw en opnieuw moest het er uit. Tijdens de derde baring verloor ik de laatste restjes angst en kon ik eindelijk voelen hoe sterk ik kan zijn, hoe mooi bevallen is.

Toch greep het me weer naar de keel vandaag. Toen ik mijn papier volschreef voor de foto. Het is genezen, maar nooit weg, voor altijd onderdeel van mijn geschiedenis.

2000 Vrouwen per jaar. 2000 Kinderen die hun eerste, kwetsbare, tijd doorbrengen met een moeder die de scherven van haar ziel wanhopig bij elkaar probeert te rapen. Het is zo onbeschrijfelijk belangrijk dat we ze zien, dat we naast ze staan. Dat we erkennen dat wat hun is overkomen er toe doet.

En dat het nu kutverdomme eindelijk een keertje afgelopen mag zijn met dat misbruik!

 

…..was ik toch bijna het hele stuk doorgekomen zonder te schelden…

Bevalt het?

birth

 

In de jaren 60 hebben we hard gevochten om baas te zijn in eigen buik. Recht op anticonceptie, recht op abortus. Vrouwenrecht! En terecht.

Weet je wat het is met onkruid? Net als je denkt dat je het onder controle hebt, blijkt er toch een zaadje te liggen en voor je het weet stap je je tuin in en staan je aardbeien vol distels.

Bevallen. Iets wat alleen gebeurt met mensen die geboren zijn met vrouwelijke geslachtsdelen. Voor het gemak praat ik nu over vrouwen, mij wel bewust dat daar ook uitzonderingen op bestaan.

Vrouwen bevallen dus, met hun buik, waar ze zogenaamd baas over zijn. Maar niet echt dus, want bazige vrouwen zijn eng. Die moeten onder controle, en dat kan vandaag de dag niet meer met wetten, dus doen we het maar met angst en taal. In je favoriete tv serie, uit de mond van de dokter, de buurvrouw en helaas soms ook de verloskundige komt angst. Angst en een heel giftig taalgebruik. “Ik moet in het ziekenhuis bevallen” “Ik moest een knip” Je moet verdorie niets! Elke andere zorgverlener geeft opties en overlegt, behalve als het om bevallen gaat. Dan ‘moet’ je ineens vanalles.

En nu staan we op het punt iets heel belangrijks te verliezen. De thuisbevalling. Want thuis voelen vrouwen zich sterk en dat kunnen we niet hebben. Dus verzinnen we dat het gevaarlijk is, dat thuisbevallen. Worden zwangere vrouwen heel professioneel het ziekenhuis in betuttelt. In 2014 beviel slechts 13.4% van de vrouwen thuis. Dat is echt heel weinig. Te weinig. Een thuisbevalling is belangrijk, dat is geen geneuzel in de marge, dat gaat over kracht, over een goed en veilig begin voor moeder en kind (jup! een thuisbevalling is veilig, dat is bewezen, wat niet bewezen is, maar in mijn optiek wel waar, is dat een ziekenhuis in 90% van de gevallen niet veilig is. Meer kans op onnodige ingrepen en veel, veel meer kans op psychologisch trauma).

Maar goed, uiteindelijk vind ik, en dat vind ik echt, dat een vrouw moet bevallen waar ze zich het meest veilig voelt. (Dat dat gevoel van veiligheid vaak gebaseerd is op onjuiste informatie is een andere kwestie). We staan op het punt die keuze te verliezen. Niet meer baas in eigen buik, baas over eigen bevalling, maar verplicht naar het ziekenhuis waar je je verplicht (niet wettelijk, oh nee, maar wel met druk, en chantage en desnoods geweld) aan de protocollen moet houden.

Er wordt hier, op een heel achterbakse manier, getornd aan vrouwenrechten, aan mensenrechten! En ik mis verdorie de publieke verontwaardiging! Waar zijn de grote feministen? Waar blijft de redactie van de Opzij? Waar zijn de boze massa’s?

Deze strijd wordt gevochten door gynaecologen die geld ruiken (jup, ik zeg het! Maar zij zijn de enigen die er mee opschieten als er meer bevallingen medisch worden) en verloskundigen, moeders en doula’s die uit alle macht proberen om een lawine tegen te houden. Maar dit gaat iedereen aan. Jou, mij en zeker, vooral, onze dochters.

Ik heb een dochter. En ik  ben bang. Bang voor haar. Bang voor haar toekomst. Wat voor keuzes gaat zij hebben? Hoe zal zij baren?

Maar ja, wat kan ik doen? Anders dan boos zijn? Anders dan schrijven en jullie boos maken? Ik weet het niet. Er is een petitie. Er is een stichting. Maar om dit tij te keren hebben we meer nodig. Veel meer.