Recept: ongekookte bloemkool.

Vroeger hield ik niet van bloemkool. Dat smaakt naar oude sokken en voelt als rotte drab in je mond. Bah! (Is dat even een leuke manier om een recept te beginnen…) Ik zie mijzelf nog zitten aan tafel, klein stronkje op mijn bord, uiteraard al lang koud, te onderhandelen met mijn moeder hoeveel ervan ik toch echt op moest eten.

Laatst vroeg Officier Pappa of ik misschien niet meer elke week een grote stronk bloemkool wil kopen. Niet dat ie het niet lekker vindt, maar hij had er nu wel even genoeg van. Je kan wel zeggen dat mijn mening over bloemkool is omgeslagen.

Het grote moment kwam ruim tien jaar geleden. Ergens las ik een recept over bloemkool uit de oven. Klonk wel leuk dus ik ging het proberen. Lieve mensen, vanaf dat moment heeft een bloemkool in mijn huis nooit meer kokend water gezien. Het verandert alles!

Het is het kookproces wat die viezezweet smaak naar boven brengt. Gebakken bloemkool (en dat kan in pan en oven) smaakt een beetje notig en fris. Geen vleugje sok te bekennen!

Het originele recept zei dat de kool in plakken, bedekt met een beetje olie, peper en zout, in de oven mocht. Dat blijft een geweldig idee. Maar vandaag wil ik mijn eigen variatie ervan delen. Het gaat sneller en levert een gezonde eenpansmaaltijd op. Beetje in het kader van januari en gezond worden en zo.

Omdat ik het meestal voor mijzelf als lunch maak, zijn de hoeveelheden voor één persoon. Verdubbel naar wens.

Je hebt nodig:

  • Van een flinke bloemkool ongeveer een kwart. (Als je zo’n biologisch, dynamisch, superieur kleintje neemt mag ie er helemaal in.)
  • Een half blik kikkererwten.
  • Een eetlepel kummel zaadjes
  • Geraspte verse gember naar smaak.
  • Zout
  • Peper
  • Olie

Vervolgens doe je:

De bloemkool mag in kleine roosjes in een hete pan met olie. Ik breek ze altijd met mijn handen. Ben je meteen een stukje frustratie kwijt. Dan de kikkererwten erbij. (Goed uit laten lekken, anders spettert het zo.) Zet de pan op middelhoog vuur. (Op middelhoog elektriek? Iets met modern koken.)

Nu heb je een minuut of vijf om naar de wc te gaan. (Oké, om aan de eisen van je peuter te voldoen die op de bank zit te roepen dat ze een boterham wil…..en appelsap….en een koekje. Naar de wc ben je al jaren niet meer geweest en zeker niet alleen.)

Als de bloemkool een beetje kleur krijgt, gooi je de rest van de ingrediënten er bovenop. Door elkaar husselen, deksel op de pan en je hebt weer een minuut of vijf voor jezelf. (Whahahahaha!)

Als je dan klaar bent met het opdweilen van de appelsap heb je een gezonde, warme en best lekkere lunch voor jezelf. Ik eet het zo, maar je kan het oppimpen met sweet chilisaus (niet zo gezond, wel lekker), rijst (dan heb je meer een avondmaaltijd) of geraspte Wilmersburger kaas (nogmaals, niet heel gezond, maar zoooooo goed).

Waarom eet ik dit?

Gezond eten betekent voor mij heel voorzichtig zijn met koolhydraten. Niet dat die per se slecht zijn hoor, alleen de geraffineerde vorm (witmeel) is voor iedereen verkeerd. Mijn lijf wordt nogal enthousiast van koolhydraten. In combinatie met een berg vezels is het prima (fruit) maar van granen, suikers en aanverwanten ga ik los. Dan krijg ik enorme honger en eet ik veel te veel. Hier wordt dat proces in detail uitgelegd, mocht je geïnteresseerd zijn. Let wel op dat deze meneer het eten van vlees promoot. Daar ben ik het dan weer niet mee eens. Er zijn gezondere bronnen van proteïne (zoals de kikkererwten dus) die wat leuker zijn voor de dieren die je niet opeet.

Overigens is low carb wat voor mij werkt. Ik ken andere mensen die juist op een tegenovergesteld dieet gezond en fit zijn. Hier wordt weer iets heel anders beweerd. Ik heb echt geen idee wat waar is. Ik weet wat werkt voor mijn specifieke lichaam; een plantaardig dieet met onbewerkt voedsel wat vooral vezels, proteïne en goede vetten bevat. Van het stukje “plantaardig en onbewerkt” durf ik keihard te beweren dat iedereen er blij van wordt (inclusief andere diersoorten en onze planeet) maar hoe jouw verdeling van macronutriënten moet zijn zal je zelf moeten uitvogelen.

Eet smakelijk!

Mijn kind is een slechte slaper!

Ik hoor nog wel eens ouders zeggen dat hun jonge kind een “slechte slaper” is. Dat kan, die bestaan, ik ben er zelf eentje. Maar in dit geval blijkt vrijwel altijd dat het kind eigenlijk helemaal geen slechte slaper is maar gewoon een jong kind. Dus had ik het idee om op een rijtje te zetten wat allemaal normaal slaapgedrag is voor jonge kinderen.

Eerst even een disclaimer. Dat het gedrag van jouw kind normaal is betekent niet dat het makkelijk voor je is en ook niet dat je er niets aan kan of moet doen. De manier waarop wij als soort leven is namelijk niet normaal. We horen in stamverband lief, leed en gebroken nachten met elkaar te delen. Een gezin is teveel werk voor maar twee (of zelfs een enkele) volwassene. Soms moet je roeien met de riemen die je hebt, in je eentje, midden in de nacht, op een grote boot, met een gebroken roeispaan….ok, je snapt het idee wel.

De onderwerpen die ik wil behandelen zijn:

  • Laat naar bed gaan.
  • Aan de borst/wiegend/met hulp van ouder in slaap vallen.
  • Korte dutjes doen overdag.
  • Vaak wakker worden ‘s nachts.
  • Lang wakker zijn in de nacht.
  • Naast de ouder willen slapen.

Mocht je haast hebben; dit is allemaal normaal gedrag. Geen zorgen maken, gaat vanzelf over, ongeacht wat je schoonmoeder, buurvrouw of het consultatiebureau zegt.

Laat naar bed gaan.

We hebben vaak het beeld dat brave kindjes om zeven uur ‘s avonds zoet naar bed gaan. Schattig idee, maar daar klopt mooi niets van. Het is nergens op gebaseerd. Nou ja, niet op enige biologische, psychologische of sociologische waarheid. Wel op een raar cultureel idee dat kinderen de ouders niet tot last mogen zijn.

Natuurlijk bestaan er kinderen die strak na Sesamstraat omvallen, maar zeker tussen de één en drie jaar zit de beruchte laat naar bed fase. Die kinderen blijven nog wel eens net zo lang op als jij. Is niet erg, ze krijgen echt wel genoeg slaap. Als het dutje overdag wegvalt en de wekker in de ochtend vroeg gaat krijg je je avond weer terug. Nou ja, de meeste avonden dan. Ok, sommige, sommige avonden kan je op de bank zitten. Beloofd.

Aan de borst in slaap vallen.

Dit vind ik eigenlijk de raarste van allemaal. We vinden het doodnormaal om een baby met allerlei lichaamsfuncties te helpen. Niemand die zegt dat een kleintje wat nog niet de eigen boterham smeert een slechte eter is, maar als ze niet zonder hulp in slaap vallen worden ze slechte slaper genoemd.

Het is normaal dat een kind de eerste jaren hulp nodig heeft om de weg naar dromenland te vinden. De borst is daar uitermate geschikt voor. Daar zitten namelijk stofjes in die een kind tevreden en slaperig maken. Goh…waar zou dat nou voor zijn?

Maar ook wiegen, zingen, lopen, dragen of wat je ook doet is normaal. Ik garandeer je dat ze uiteindelijk zelf naar bed lopen. Geen puber die nog in de draagdoek moet.

Korte dutjes doen overdag.

Nog zo’n leuke. Het concept dat een baby per dutje minstens een uur of twee moet slapen. Geen idee wie dat verzonnen heeft maar het slaat echt nergens op.

Nogmaals, natuurlijk zijn er kinderen die vanzelf lang tukken. Prima, mits aan een paar voorwaarden is voldaan. (Niet ingebakerd, ouder dichtbij, geen slaaptraining.) Maar de snelle slapers zijn ook oké.

Iedereen heeft een slaapcyclus. Daarmee bedoelen we de verschillende slaapfases die je doormaakt. Als je klaar bent met het rijtje heb je een cyclus volbracht. Bij een volwassene duurt dat ongeveer anderhalf à twee uur. Bij een pasgeboren kind ongeveer veertig minuten. Na zo’n cyclus word je half of helemaal wakker.

Bij dutjes is het heel gewoon als een baby na èèn slaapcyclus klaar is. Dat hoeft niet precies veertig minuten te zijn, iedereen is anders. Drie keer een half uurtje per dag slapen is net zo goed als één keer anderhalf uur. En nu niet gaan miepen als jouw kind twee van die korte dutjes doet. Het is een voorbeeld, in principe kan je een baby de slaap zelf laten regelen.

Vaak wakker worden ‘s nachts.

Zelfde verhaal, weer die slaapcycli. Een baby die in lichte slaap verkeert (wat een aantal keer per nacht gebeurt) heeft jouw hulp nodig om weer in diepe slaap te komen. Jij bent volwassen en draait je gewoon om. Mogelijk herinner je je niet eens meer dat je (half)wakker bent geweest. Een baby of jong kind kan dat nog niet. Die maken een tussenstop via borst, fles of knuffels.

Ook dat is heel normaal, zo normaal zelfs dat we er trucjes voor geëvolueerd hebben. Borstvoedende en samen slapende moeders komen vaak automatisch in hetzelfde slaapritme als hun kind. Dat je dus allebei tegelijk in die ondiepe slaap fase zit. Komt bij dat zowel moedermelk drinken als de dispenser zijn je slaperig maakt. Zo zakken jullie makkelijk weer weg.

Dat allemaal gezegd hebbende; een kind wat vaak wakker wordt ‘s nachts kan wel kneiter zwaar zijn. Wij zijn de waakzame slaap, die eigenlijk de norm is voor onze soort, vergeten. We hebben aangeleerd dat alleen acht uur coma goed is en verder niets. Klopt weinig van, maar het is een heel proces om jezelf weer een ander slaapritme aan te leren.

Ook wil ik herhalen dat je dit niet alleen hoort te doen. Aan twee tot vier voedingen per nacht kan je wennen. Maar die elk-uur fase is veel te zwaar in je eentje. Dan hoor je overdag bij te slapen terwijl je stamgenoot voor de kleine zorgt.

Lang wakker zijn in de nacht.

Vrijwel elke ouder kent deze wel; kinderen die midden in de nacht ineens klaarwakker zijn. Daar sta je dan met je wazige hoofd, in de woonkamer, met een kind wat per se een puzzel wil maken. Zelfs dat is normaal gedrag, echt waar. Oké, het is ontzettend ouderwets, maar vroeger zeer in de mode.

Voor dat er kunstmatig licht was waren de nachten een stuk langer en een stuk rustiger. Er zijn vrij veel aanwijzingen dat mensen in twee delen sliepen, eerste slaap en tweede slaap werd dat genoemd. Hier lees je daar meer over, absoluut fascinerend.

Wat jouw kind doet is een terugval naar dat instinctieve gedrag. Kan je niet veel mee wanneer je in het maanlicht beneden zit, maar goed, in ieder geval de geruststelling dat jouw kleine geen monster is ofzo.

Hou de kamer zo donker mogelijk, hou de activiteit rustig en wissel af met een partner als het vaker gebeurt. (Ik besef me dat niet iedereen die luxe heeft en dat vind ik heel erg. Als ik kon kwam ik je persoonlijk helpen.) Meestal verdwijnt het gedrag vanzelf weer. Mijn escape als ik het echt niet meer trok was een filmpje opzetten en er naast slapen (oké, doezelen, maar beter dan niets). Een scherm verlengt wel de tijd dat ze wakker blijven, maar het is beter dan een kind uit het raam gooien. (Dat is een grapje! Niemand doet dat echt…we denken er alleen soms aan…heel even..en hebben er dan meteen spijt van.)

Naast de ouder willen slapen.

De nacht is gevaarlijk. Of nochtans, dat was het gedurende het grootste deel van onze evolutie. Baby’s zijn nog niet up to date met de laatste ontwikkelingen. Huizen, verwarming en de afwezigheid van roofdieren enzo. Eenzaam in de nacht zijn ze heel letterlijk doodsbang.

Daarbij hebben ze nog gelijk ook. Zelfs in onze moderne slaapkamers is het niet veilig voor een kind alleen. Een kind wat haar temperatuur en bloedsuikers nog niet zelf kan reguleren. Een kind wat een warme deken nog niet af kan schoppen en bij misselijkheid niet zelf een emmer kan pakken. Een kind wat een nog onvolwassen ademhalingscentrum heeft en dus zonder de externe prikkel van een volwassen ademhaling ineens kan ophouden met die enigszins belangrijke activiteit.

Onze jongen weten heel goed waar ze veilig zijn; in de armen van een ouder. Ja, ook bij dutjes. Een baby die alleen maar knuffelend wil slapen heeft het heel goed gezien. Natuurlijk snap ik dat dat lastig kan zijn. Als je zelf slaapt gaat het wel, maar overdag en in de vroege avond heb je ook nog andere dingen te doen.

Probeer prioriteiten te stellen. De was is dat niet. Waar je niet onder uit komt (oudere kinderen of je eigen mentale gezondheid bijvoorbeeld) is goed op te lossen met een draagdoek. Of maak een veilige slaapplek in de woonkamer. Dan kan je die serie kijken met je kind naast je. (Let op! Een bank is geen veilige slaapplek voor een baby. Ook niet als je er bij bent.)

Er bestaan ook echte slechte slapers.

Al het bovenstaande gedrag is totaal normaal, gezond en vaak zelfs nuttig. Als een vuistregel kan je er van uitgaan dat een blij kind wat goed ontwikkelt geen problemen heeft. Nogmaals, ook heel normaal slaapgedrag kan kneiterzwaar zijn voor de ouders. Het grote verschil zit hem in de aanpak. In de bovenstaande gevallen kan je beter je eigen verwachtingen en omstandigheden aanpassen. Heel kort door de bocht, laat de consultatiebureau ideeën los en regel hulp zodat je bij kan slapen. Lang door de bocht lees je hier.

Dan zijn er ook kinderen die echt slecht slapen. Vrijwel altijd gekenmerkt door huilen. Kinderen die duidelijk wel willen slapen, maar dat niet kunnen. Die pijn hebben of een ander ongemak. Ik wil daar een stuk over schrijven, sterker nog, ik ga daar een stuk over schrijven, maar niet nu. Dat verdient meer aandacht dan een korte paragraaf.

Wie slaapt er nu slecht?

Het komt er op neer dat in vrijwel alle gevallen het niet de kinderen zijn die slecht slapen, maar wij. Ten eerste omdat wij rare ideeën hebben over hoe slaap nu moet en ten tweede omdat wij door al onze moderne gewoontes ook echt slecht slapen. Dat is een geruststelling, er is namelijk niets mis met je kind, maar het is ook balen, want uiteindelijk zit je wel met je dooie hoofd aan de ontbijttafel.

Het is tijdelijk. Het gaat over. Ik durf zelfs te beweren dat je deze dagen gaat missen…als ze puber zijn…en tot ver in de dag in hun bed liggen meuren.

Welterusten.

Boef en de Kelder.

Ik ging het niet doen, ik was absoluut van plan om me in te houden met dat hele Boef verhaal. Een jong, dom pikkie die nu keihard de gevolgen voelt van zijn stomme uitspraken. Maar toen ik vanochtend mijn computer opstartte kwam ik dit tegen…..

Ik zou uit eigen ervaring willen zeggen: veel vrouwen dringen bij mij aan verkracht te worden.

Een uitspraak van Jort Kelder in zijn eigen radioshow. Waar ze dus juist gingen praten over dat Boef figuur. Hier zie je de uitspraak in context. Meneer had snel door wat ie zei en probeerde het terug te nemen. Hij had het “hard ingezet”.

….Duuuuusssssss. Maar verder hebben we het goed hier hoor. Verder is het feminisme klaar in Nederland, hebben we gelijke rechten enzo. Kutverdomd klotemannetje! Van de pot gepleurde idioot! Klein, miezerig lulletje dat ie is! Ik kan daar zo pissig, zo giflink om worden.

Zelfs de uitleg van zijn belachelijk uitspraak maakt het alleen maar erger. Vrouwen worden seksueel assertief en daar wordt hij “bang van”. Achossie, arme vent die maar achterna gezeten wordt door hitsige dames. Op de een of andere manier geloof ik er niks van. Wat hij eigenlijk bedoelt is dat de assertieve vrouw haar plaats moet kennen. Dat ze afwachtend dient te zijn totdat dit heerschap haar eert met zijn aandacht. De lul.

Maar goed, de volgende die zegt dat we in 2018 nu eens klaar moeten zijn met dat hele #MeToo en feminisme enzo kan je deze eikel onder de neus douwen. We zijn er nog niet mensen, we zijn er nog lang niet. Want deze meneer is geen uitzondering. Correctie, beide heren zijn geen uitzondering. Een jong jochie wat zich stoer waant en een oude blanke vent die zich onkwetsbaar waant. Ik kan er op een willekeurige zaterdag middag zo een hele bende voor je uit de supermarkt trekken. De een bij de energydrinks en de ander bij de dure koffie, maar van hetzelfde laken en pak.

Ga je schamen Kelder. Dit was je kans om een positief geluid te zijn en je hebt het grondig verpest. In plaats daarvan heb je pijnlijk duidelijk gemaakt hoeveel werk er nog te doen is. En de Boef mag terug naar zijn moeder. Hopelijk kan ze hem nog wat manieren leren.

Het eigenaarschap van het orgasme.

Januari staat algemeen bekend als de saaiste maand van het jaar. Een uitgelezen moment om eens over seks te praten, of specifieker, orgasmes. Die zijn namelijk nogal oneerlijk verdeeld tussen penis en vagina bezitters en daar kan ik me best boos over maken. Heb ik ook gedaan, hier. Lees dat even, dan zijn we bijgepraat.

Voor de luie mensen onder ons (ik zie je!) wil ik nog even een stuk uit een onderzoek quoten. Komt ie:

Heterosexual men were most likely to say they usually-always orgasmed when sexually intimate (95%), followed by gay men (89%), bisexual men (88%), lesbian women (86%), bisexual women (66%), and heterosexual women (65%).

Daar kan ik flink opgewonden over raken en totaal niet op een leuke manier. Het voelt als een genormaliseerd onrecht. Wat blijkt, ik ben niet de enige die er brood in zag.

De oplossing van Durex.

Durex, het bekende merk voor condooms, vond het ook maar niets, of zag er op z’n minst een onaangesproken markt in. Dus deden ze dit. (Ga maar even kijken, is een leuk filmpje, maar niet geschikt voor op werk enzo.)

Maar Dolle Moeder, hoor ik je roepen, daar moet je toch hartstikke blij mee zijn? Was jij het niet die in je vorige stuk klaagzong dat er geen opties zijn voor de orgasmeloze vagina?

Eeeeeh, ja, dat klopt. En ik ben er ook wel een soort van blij mee. En ook een soort van helemaal niet. Dat is nu juist waar ik het gezellig over wil hebben.

Het is absoluut een teken dat wij als samenleving het vrouwelijk orgasme in beeld krijgen als een belangrijke gebeurtenis. Yay, vooruitgang! En mijn naïeve zelf wil heel graag geloven dat de intenties van dit bedrijf in essentie goed zijn. Dat ze vrouwen gewoon orgasmes gunnen. (En zichzelf daarmee ook wat geld. Oh oeps, heb ik dat gezegd?)

Voor mannen die vrouwen orgasmes geven.

Het grootste punt waar ik tegenaan loop is een van de taglines. “Voor mannen die vrouwen orgasmes geven.” Ik vermoed een beetje dat ze hem snel hebben verwijderd, want na een enkele reclame op tv vind ik hem nergens meer. Wel in hun shop de leuke zin: “Het grootste voordeel hiervan is dat alle mannen vanaf nu fantastische orgasmes aan de vrouwen kunnen geven met de Durex Orgasm’Intense Condooms.”

Nou, en dan word ik dus pissig. Snap je waarom? Zal ik wat uitleg geven?

Het kutconcept dat een orgasme iets is wat een actieve man aan een passieve vrouw geeft! Dat je daar dan ligt te wachten op die ene droomprins die jouw kittelaar wel kan vinden! Kloterig, patriarchaal, neerbuigend, betuttelend gedoe! Het is mijn orgasme ja! Daar zorg ik zelf wel voor!

(Momentje, ik ben momenteel niet alleen in huis en men begint me raar aan te kijken. Ik zet even een kopje thee, zo terug..)

Wie zorgt er nu voor het orgasme?

Seks is ingewikkeld, zeker op het morele vlak. Honger bijvoorbeeld is dat niet. Als ik honger heb sta ik op en eet ik wat, daar ben ik zelf voor verantwoordelijk. Ik kan mijn partner vragen om een boterham voor me te smeren, maar ik kan niet van hem verwachten dat hij zonder enige communicatie van mijn kant weet dat ik wat wil en hoe dik de pindakaas dient te zijn. Het blijft overduidelijk een behoefte die ik zelf dien te vervullen.

Seks doe je (masturberen uitgezonderd) samen. Het is een spelletje waarbij je gezamenlijk aan een leuke uitkomst werkt. In theorie dan. In de praktijk heeft jarenlange onderdrukking de vrouw ervan overtuigd dat zij een passief vat dient te zijn. Het is haar partner die haar vult met genot of kind. De gedachte is dat we zo ondertussen verder zijn dan zulk achterlijk gedachtegoed, maar het duurt generaties lang voordat een ingesleten patroon weer uit slijt.

Het beste wat mij overkomen is qua seks is een relatie met iemand die passief was. Verder was het best wel een lul en was de seks echt niet geweldig, maar door zijn passiviteit kwam ik uit de mijne. Ik ging nadenken over wat ik zelf wil in plaats van me voegen naar de behoeftes van een ander. Daar heb ik nog steeds profijt van.

Seks is een samenspel, een dans, een kunstwerk wat je twee (of meer, woohoo!) mensen creëert. Hoe mooi het resultaat is hangt af van de klik tussen de dansers, maar ik neem verantwoordelijkheid voor mijn choreografie.

Genoeg eufemismen, hoe werkt dat dan in de praktijk?

Ok, ten eerste; mam, ik weet dat je mijn blogs leest, maar sla dit stuk even over, wil je?

Ja….is ze weg? Ok, dan kunnen we praten. Ik wil absoluut niet beweren dat ik de ultieme seks guru ben. Het is vooral iets wat ik graag doe en vaak over nadenk. Wel denk ik dat iedere ‘echte’ sekspert het eens is met wat ik voorstel.

Eigenaarschap nemen over je orgasme valt of staat met communicatie. Op een leuke manier duidelijk maken wat je lekker vindt. Dat kan beginnen met sexting…ik ben sowieso enorm fan van sexting. De absoluut beste manier om je dag wat leuker te maken en een uitgelezen kans om te vertellen waar je zin in hebt.

Doe je eenmaal de horizontale tango dan is het tijd om meer directe feedback te geven. Nee, niet als een drilinstructeur. (Behalve als dat je kink is. In dat geval, go for it!) Meer positieve bevestiging en fijne hints.

“Ja, dat voelt goed”

“Doe dat vorige nog eens?”

“Harder/zachtjes/iets hoger” enz

en hopelijk

“Ja! Ga door! Waag het niet om op te houden!”

Het is dan aan je speelmaatje om wat met die informatie te doen, dat stukje heb je niet in de hand. Wat iemand goed maakt in bed is niet een repertoire aan technieken maar communicatieve vaardigheden. De wil om je partner echt waar te nemen en daar wat mee te doen.

Het verschil tussen de vagina en de penis.

Tot nu toe ging het over mannen en vrouwen omdat ik over een sociologisch probleem praat. Het gaat niet om welke onderdelen je hebt, maar om de seksuele boodschap die je mee hebt gekregen (Vrouw is passief, man is actief en daarmee verantwoordelijk). Toch is er ook een vervelende mythe rond de hardware.

Het idee is dat een penis makkelijk klaar komt en een vagina niet. Het vagina orgasme is moeilijk en ongrijpbaar en eigenlijk is het dus de schuld van de bezitter van de vagina dat er zo weinig orgasmes gebeuren. Wanneer je als man de onbedwingbare vagina tot orgasme weet te brengen dan ben je ‘een echte vent’. Dat soort toxisch geneuzel zeg maar.

Verrast het je nog als ik zeg dat daar geen reet van waar is? Op deze pagina wordt gesproken van een gemiddeld verschil van een minuutje ofzo. De penis is net iets sneller, maar niet heel veel. Nou ja, tijdens masturbatie dan hè. Komt er een ander bij kijken dan duurt het een stuk langer. Maar dat heeft dus te maken met al die mythes enzo. Het ligt niet aan de vagina, maar aan de mindset van de mensen die er mee bezig zijn. Concreet gesproken; als je aan een passieve clitoris gaat likken met het idee dat het heel moeilijk gaat zijn, dan is dat ook zo.

Voor alle duidelijkheid; dit zijn gemiddelden. Er is echt niets verkeerd aan om langer bezig te zijn, ook als je het zelf doet. Het kan leuk zijn om het met een partner juist langzaam aan te doen. Mensen…het is geen race.

Het probleem met het penis orgasme is dat we het zien als het absolute doel van seks, het probleem met het vagina orgasme is dat we het zien als iets moeilijks en zeldzaams. Kunnen we als nieuwjaarsvoornemen niet collectief besluiten dat we deze stomme patronen nu eindelijk gaan afbreken?

Kom ze.