Een gezond dieet beginnen.

Tja, en dan is het straks nieuwjaar en dan heb je van die nieuwjaarsvoornemens. Statistisch gezien zal je willen afvallen, of gezond worden, wat meestal redelijk hand in hand gaat.

Mag ik, voordat je een duur sport abonnement afsluit, heel even mijn mening spuien? Ik beloof je dat het een lieve mening is.

Voordat we van start gaan wil ik duidelijk maken dat ik geen professional ben wat betreft voeding, wel wat betreft sport, maar ik wil nu juist het stukje eten bespreken. Ik weet best waar ik het over heb, maar ik heb geen duur diploma om in je gezicht te zwaaien. (ok, dat is niet waar, ik heb een heel duur diploma maar daar staat fotograaf op en daar hebben we nu even niets aan.)

Waarom een grote verandering niet werkt.

Hoe het meestal gaat is dat je ergens in december omlaag kijkt naar je pepernoten buik en besluit dat je er nu echt iets aan gaat doen. Na de oliebollen ga je alleen nog maar gezonde dingen eten en raak je van je lang-zal-ze-leven geen koekje meer aan.

De eerste januari ga je dan dapper de kastjes langs en verdwijnen alle chips resoluut in de vuilnisbak, waarna je vol goede moed een cracker met een slablaadje weg kauwt. Dat hou je een week of drie vol om dan te realiseren dat het echte leven geen inspirerende montage heeft en het harde werk vooral heel saai is. Waarna je jezelf maar beloont met een koekje…of zeven. Bekend?

We zijn niet gemaakt voor grote, plotselinge veranderingen. Onze psyche gedijt op bekende patronen en wijkt daar niet graag van af. Tel daarbij de intens verslavende werking van suiker (en de enorme verkrijgbaarheid van suikerige producten) bij op en je snapt waarom het zo irritant moeilijk is.

Eigenlijk hebben we ook niet echt een heel goed idee wat gezond eten nu precies is. Chocoladekoekjes zijn het niet, dat is duidelijk, maar moet je nu paleo, low fat, calorieën tellen of had Sonja Bakker toch gelijk?

Wat zegt de wetenschap?

Ok, de grote, heilige wetenschap zal het antwoord toch wel weten? Hoe val je nu echt af? Daar is vast onderzoek naar gedaan toch?

Eeeeh, ja, op zich wel. Maar het spreekt zichzelf zo tegen. Punt van onderzoek is namelijk dat het duur is. Dus moet iemand het betalen en dat gaat de overheid niet zijn. Die hebben toch heeeelemaal geen belang bij gezonde burgers? (Voelen we het sarcasme allemaal druipen?)

De meeste wetenschappelijke onderzoeken worden betaald door bedrijven die een product willen ontwikkelen. Een bedrijf wat suikerige dieetrepen maakt zal liever geen resultaten zien die suiker aanwijzen als de schuldige. Die roepen dat vet je vet maakt. Maar een dieetpillen pusher heeft andere belangen, en een maagband producent wil weer iets anders. Het is best klote, maar wetenschap is behoorlijk bevooroordeeld.

Het beste wat ze kunnen zeggen is dat elk dieet werkt, min of meer, omdat je op gaat letten op wat je eet. Maar het is ook allemaal vrij tijdelijk. Veruit de meeste mensen komen weer aan wat ze met een dieet kwijt zijn geraakt. Duusssss, je bent best wel genaaid, zeg maar.

Het Dolle Moeder dieet.

Nou, en daar kom ik dus met een voorstel. Het Dolle Moeder dieet. Wat dus vooral geen dieet is. Die werken niet, dat hebben we net vastgesteld.

Wil je een permanente verandering van je lijf, dan zal je dus een permanente verandering moeten maken in hoe je leeft. Niks geen dieet van zes weken, maar iets wat je echt voor altijd vol kan houden.

Dat gaat niet snel, in het begin riep ik al dat wij als soort niet zo gediend zijn van het stuur resoluut omgooien. Kleine stappen en geduld werkt beter.

Wat ik wil voorstellen is om in januari te beginnen, maar dan niet door te schrappen. Begin eens andersom, met wat je wèl eet. Zoek fijne, gezonde recepten en producten op. Probeer dingen uit en raak gewend aan water drinken. Pas als je een mooi repertoire hebt kan je de ongezonde dingen gaan schrappen.

Door de focus te leggen op wat je wel mag, ipv wat je niet mag doe je twee dingen; ten eerste vermijd je de cracker met sla. Je gunt jezelf tijd om met lekker en voedzaam eten te oefenen. Ten tweede ga je vanzelf toch al wat vervangen. Als je een heerlijke maaltijdsalade voor lunch hebt gegeten is er minder plek voor de witte boterhammen met kleffe kaas.

Na een tijdje kan je dan regels opstellen voor jezelf en bepalen wat je niet mag. Ik ben zelf nogal fan van een cheat dag. Niet dat je je meteen elke zondag moet volproppen, maar het idee dat je echt nooit, nooit, nooit meer vanille ijs mag eten is zo ontmoedigend.

Het idee is dat je langzaam patronen op gaat bouwen, zodat je er aan went en het onderdeel van je leven wordt. Nadruk op langzaam. Als de experimenteer fase afgelopen is kan je beginnen met snacks en drinken vervangen. Dat zijn meestal de grootste boosdoeners. Wanneer je gewend bent aan fruit, noten en water, dan begin je aan de lunch. Zo kan je verder tot je al je eetmomenten hebt aangepast.

Ik weet dat ik het nu nogal vaag zeg. Punt is dat er geen universele methode is. Het is een concept wat aangepast dient te worden aan het individu. Maar voor de duidelijkheid pruts ik aan het einde van mijn geklets een tabelletje in elkaar. Als overzicht, zeg maar.

Wat is gezond eten dan?

Dan volgt nog de hamvraag; wat is gezond eten dan precies? Omdat ik geen zin heb om een kookboek te schrijven, heb ik een makkelijke vuistregel bedacht. Eet zo min mogelijk producten met een ingrediënten lijst. Koop alles zo dicht mogelijk bij zijn natuurlijke vorm. Dus aardappels in plaats van aardappelkroketjes, tomaten in plaats van pastasaus en water of thee in plaats van limonade of frisdrank.

Als je een ingrediënten lijst niet kan vermijden, kijk dan goed wat er op staat. Zijn het dingen die je oma zou herkennen als voedsel dan is het goed, klinkt het als een chemisch experiment, dan liever niet. (Overigens zeg ik hier niet dat dingen met een moeilijke naam per se slecht voor je zijn, maar als vuistregel kom je zo wel bij gezonder eten.)

Het idee is dat je dan voedsel eet waar ons lijf op gemaakt is, wat we, min of meer, al duizenden jaren eten en niet wat de afgelopen decennia in een laboratorium is gemaakt.

Als je dat ongeveer aanhoudt, het kan weerstaan om overal suiker op te gooien en regelmatig van je luie reet af komt, dan zal het wel goed komen met je. Bodybuilder wordt zo niet, maar gezonder wel. Maar nogmaals, niet alles in één keer willen doen. Het heeft even geduurd voordat het er aan zat, dus het mag even duren voor het er af is.

Tabelletje en samenvatting:

Eerste maand (januari bijvoorbeeld). Experimenteren. Nog niet schrappen maar recepten zoeken en uit proberen.
Tweede maand. Snacks en drinken vervangen.
Derde maand. Lunch en ontbijt vervangen.
Vierde maand. Avondeten vervangen.
Voor altijd. Zo doorgaan. Dit is geen dieet, dit is je leven.

Regels: Zo min mogelijk ingrediëntenlijsten, zo veel mogelijk zelf maken en nergens zoetmakers (ja, alle) overheen gooien. Per week heb je één cheat dag waarbij je gematigd mag zondigen. Ergens in de derde of vierde maand zoek je een sport die je leuk vind, blijf die doen totdat je viral gaat als dansende bejaarde.

Boek: The Power.

Een tijdje geleden werd mij het boek “The Power” door Naomi Alderman aangeraden. En met “aangeraden” bedoel ik dat een of ander social media algoritme dacht dat ik een dystopische , feministische roman wel kon waarderen.

Nu hebben die algoritmes lang niet altijd gelijk, maar dit keer absoluut wel. The Power is een fascinerend boek wat heerlijk wegleest en je achterlaat met een aantal diepe vragen over onze maatschappij.

Samenvatting.

Vrouwen over de hele wereld komen er in korte tijd achter dat ze, via een nieuw orgaan, elektriciteit uit hun handen kunnen schieten. Heel snel heeft vrijwel elke vrouw dit overwicht over mannen, waardoor de machtsbalans verschuift. Een revolutie is het gevolg waarbij in hoog tempo nieuwe wereldmachten en een nieuwe religie ontstaan.

Via een raamvertelling volgt het boek een jonge vrouw die een heilige wordt, een jonge man die journalist wordt, de dochter van een maffiabaas die haar kracht vindt en een vrouw die politieke macht verwerft. Over heel de aarde zien we de diepe verschuiving die fysiek overwicht met zich mee brengt.

In plaats van het cliché dat een wereld geregeerd door vrouwen zachtaardig zou zijn, zien we geweld, misbruik, angst en de vreselijke gevolgen daar van. Toch is het geen horror verhaal. Uiteindelijk is het liefde wat de karakters voortdrijft, liefde voor familie, land of kennis. Alderman weet zo het boek licht en leesbaar te houden.

Willen feministen fysieke macht?

Laten we eerst even duidelijk maken dat dit boek absoluut niet bedoeld is als een feministisch wensenlijstje. The Power is een parodie, een wisseling van rollen die een fel licht zet op de scheve patronen in onze huidige maatschappij.

Waar de revolutie eerst een gevoel van hoop geeft, ontaard het snel in wreedheden die heel bekend zijn, maar nieuw vormgegeven door dader en slachtoffer om te wisselen. Zo is het land waar mannen niet meer alleen mogen reizen, een vrouwelijke voogd nodig hebben en onderdanig dienen te zijn maar al te herkenbaar.

Ook onze, westerse, maatschappij ontsnapt niet aan kritiek. Met name de verhaallijn van de oudere politicus toont de subtiele maar verwoestende onderdrukking die we hier kennen. Hoe ze (je dacht aan een man hè? Ik ook. Dat zegt wat over ons) door de interne realisatie van haar fysieke macht de overhand krijgt op een mannelijke concurrent wordt heel treffend beschreven.

Toch is mijn favoriete rode draad die van de verslaggevers. Het typisch Amerikaanse team van een jonge, aantrekkelijke vrouw die een aangever is voor een oudere man veranderd langzaam. Wanneer zij wordt gevraagd haar bril te dragen om er geleerder uit te zien en hij vervangen wordt door een jonger exemplaar is de transformatie compleet.

Is het wel fictie?

Voor mij dreunde de laatste zin van het boek (die ik hier niet ga onthullen maar het lezen zo ontzettend waard is) de waarheid op zijn plek; niets van dit boek is fictie. Vervang vrouw door man en elektriciteit door spiermassa en je hebt een samenvatting van de opkomst van ons politieke en religieuze systeem. Alles in dit verhaal is ergens in de wereld of geschiedenis wel gebeurt. Sterker nog, het meeste gebeurt nu nog. We zijn er alleen zo aan gewend dat het amper meer nieuwswaardig is.

En dat is de briljante vondst van Alderman. Door de rollen om te keren toont ze de belachelijkheid, maar ook de onvermijdelijkheid, van overheersing door fysieke macht. Ze steekt de woede om het geweld waar we zo aan gewend zijn met een simpele wisseling weer aan. Maar belangrijker nog, ze toont de subtiele manier waarop macht zich verschuilt achter betutteling.

Tja, en wat moet je dan, als je de laatste pagina hebt omgeslagen. The Power liet me met een diep gevoel van onbehagen achter, maar dat is absoluut geen kritiek. We zijn te comfortabel, te gewend geraakt. Alderman schokt je met een elektrische stoot uit je comfortzone en daar ben ik haar zeer dankbaar voor.

Zoals altijd; als je het boek via een link uit mijn blog koopt (deze bijvoorbeeld), krijg ik een beetje geld. Kost jou niets extra, maar het is wel erg leuk voor mij. Zo kan ik sparen voor een nieuwe winterjas. Mijn klappertanden zijn je dankbaar.

Consent is meer dan de afwezigheid van “nee”.

Time Magazine heeft recent de mensen van de #MeToo beweging aangewezen als People of the year 2017 en dat zegt wel iets over de aardverschuiving die het veroorzaakt. Er is eindelijk een platform voor slachtoffers om naar voren te komen.

We praten nu, seksueel misbruik is onderwerp van gesprek. In plaats van een schaamte die begraven dient te worden is er een conversatie en dat is waar echte verandering begint. Die conversatie is, zeker in het begin, niet altijd makkelijk. We kennen de taal nog niet, worstelen met beschroomdheid en zeggen soms pijnlijke dingen die achteraf toch heel belangrijk blijken.

Zo stond ik laatst, wijntje in mijn hand, een beetje te kletsen met mensen die mij een paar uur geleden nog totaal onbekend waren. Via het onderwerp seks (want wat is er verder nog interessant in de wereld) kwamen we bij #MeToo. Naast mij stond een man van de alpha overtuiging. Geen klassiek haantje, maar toch wel erg zeker van zichzelf. Niet geheel beseffende naast wat voor feminist hij stond begon hij het “ja maar sommige situaties zijn ook erg verwarrend” verhaal. Je kent het wel, dat idee dat de dader toch eeeecht dacht dat het slachtoffer de betreffende daad wel ok vond, omdat er niet luidkeels “Neeeeeeee!” geroepen werd.

En daar brengt meneer alpha een belangrijk punt op. (Oh, had je verwacht dat ik hem aan literaire stukjes ging scheuren?) We weten niet echt wat consent is.

Wat is consent dan?

Consent is gewoon het Engelse woord voor toestemming. Toch vind ik het ook een term op zichzelf. In dit geval gaat het namelijk om toestemming geven voor een seksuele of medische handeling.

Hopelijk kennen we dit filmpje ondertussen allemaal. Hier wordt seksuele consent uitgelegd met thee. Dat doen ze heel goed en heel grappig maar toch mist er wat mij betreft een punt. Wat consent allemaal niet is en het enige wat het wel is. Ik snap dat dat onduidelijk is, geef me effe.

Consent is niets minder dan een enthousiast, duidelijk en overtuigd “Ja!” Echt letterlijk dat. “Ja, ik heb echt zin in seks met jou, lijkt me heerlijk!” Niets minder dan dat voldoet.

Consent is niet:

  • Misschien
  • Meh
  • Eeeehhh
  • Nou…
  • Ik denk..
  • Als jij dat zegt…

En het is snotverdulleme zeker geen stilte!

Over echte consent bestaat geen verwarring. Als je in de war bent was er dus geen consent.

Consent is niets minder dan een enthousiast, duidelijk en overtuigd “Ja!” Echt letterlijk dat. “Ja, ik heb echt zin in seks met jou, lijkt me heerlijk!” Niets minder dan dat voldoet.

Waarom doen we het dan zo?

De volgende tegenwerping van meneer alpha was het spelletje. “Ja maar vrouwen willen het spelletje spelen.” Nogmaals vind ik dat meneer hier een goed punt had.

Met dat spelletje wordt het idee van veroveren bedoeld. Ergens zijn we vrouwen als bezit gaan zien, en bezit kan veroverd worden. In dit geval behoort dat bezit ook nog eens onwillig te zijn en zo is de schadelijke mythe van “No means yes”geboren.

Oh, en voor wie denkt dat we daar nu wel voorbij zijn als cultuur, ga eens een film kijken. Het is nog steeds overal om ons heen. Van James Bond tot 50 tinten grijs, overal de sterke man die de initiële onwil van de schone dame overwint.

Niet alleen leren jongens zo dat ze over de grenzen van vrouwen kunnen en zelfs moeten gaan, ook het kleine prinsesje leert te hopen op haar vasthoudende prins. In een samenleving waar we kinderen dit soort beelden met een Disney lepel ingieten kunnen we niet verbaasd zijn wanneer we volwassenen creëren met ongezonde verwachtingen.

Volwassen zijn betekend verantwoordelijkheid nemen. Bewust worden van de patronen uit je jeugd en ze kritisch sorteren. Dit is een patroon wat direct de prullenbak in mag. Stop met veroveren en stop met wachten op een veroveraar!

Wordt flirten dan niet saai?

Stel je eens voor dat je niet meer kan Ganzenborden. Ga je dan maar saai op de bank zitten? Natuurlijk niet! Dan ga je Monopoly spelen, of Mens Erger Je Niet, of…nou ja, je snapt het.

Juist waar seksuele partners elkaar gelijkwaardig benaderen ontstaan de beste spelletjes. Hoe geweldig is sexting! Of alleen al oogcontact maken.

Wel zit er een voorwaarde aan die gelijkwaardigheid. De laagdrempelige mogelijkheid om nee te kunnen zeggen. Het is niet erg om afgewezen te worden. Ok, niemand vind het leuk, maar het hoeft niet persoonlijk te zijn. Juist als we die verover mentaliteit los laten is een afwijzing geen falen meer. Het is gewoon iemand die op dat moment geen thee met je wil drinken.

Ik ben zelf altijd een assertieve flirter geweest. Buiten dat je dan als vagina bezitter een dikke huid moet hebben (want je krijgt een hoop commentaar) ontstaan er hele leuke ontmoetingen. Je geeft degene tegenover je de mogelijkheid om eens uit het bekende te stappen. Niet iedereen kan of wil dat, maar als de klik er is wordt het wel extra leuk.

Wat ik eigenlijk, met heel veel woorden, probeer te vragen is of we nu alsjeblieft die doortastende prins en onwillige maagd achter ons kunnen laten. Of we elkaar op het seksuele vlak nu eindelijk als gelijkwaardig kunnen benaderen. Weet je wat je daar namelijk van krijgt? Betere seks. Nee, niet alleen betere seks, heerlijke seks. Ik stem voor een wereld met heerlijke seks.

Ziekmelden voor moeders.

Ik en mijn zieke aapje, midden in de nacht.

Uuuuhhhhhhggggnnnnn….dus. Ik ben ziek. Al een hele tijd, het doet pijn en de dokter weet niet wat het is. Nogal klote zeg maar.

Maar goed, met de hulp van wat niet hippie-proof pijnstillers kan ik weer aardig functioneren. Uiteindelijk zou die huisarts van me toch wel over de goede diagnose struikelen…toch?…

Dan leef je dus al een paar weken (ok, maanden) op dat punt waar je het allemaal nog net volhoudt. Het jongleren ziet er niet heel mooi meer uit, het circuspak is ongewassen, maar de ballen zijn nog in de lucht. En dan wordt je peuter ziek….

Ja, kan dat arme kind ook niets aan doen. Gewoon ziek, zoals kleine kinderen dat zijn. Koorts die komt en gaat, af en toe wat spugen, maar verder niet echt een virus of bacterie. Meestal zijn dat soort ziektes een teken van groei. Komen ze er eenmaal uit, dan mag je grotere kleren kopen en hebben ze ineens nieuwe vaardigheden. Kortom, niet geheel een negatief iets..voor haar dan.

Voor mij betekend het dat er een warm, slap, aapje over me heen hangt, dag en nacht. Een aapje wat het liefst de hele tijd aangekoppeld aan de borst langzaam slokjes melk en mijn geduld wegzuigt. Echt waar, ik neem haar niets kwalijk, ze doet gewoon wat ze moet doen, maar lieve mensen..waar kan ik me ziekmelden?

Het is teveel werk.

Daar kletteren de jongleer ballen op de grond. De show is over, het publiek teleurgesteld. Ik kan veel, maar echt niet alles. Dan voel je weer even heel goed wat ik, als een gebroken plaat, maar blijf herhalen. Het is nooit de bedoeling geweest dat je dit alleen (of met z’n tweeën) doet. We horen een stam te hebben. Bij een stam kan je je ziekmelden. Dan heb je familie om je heen die eventuele zieke aapjes kunnen overnemen. Of je op z’n minst kopjes thee brengen terwijl ze je was doen ofzo.

Niet dat ik mag klagen hoor. Officier Pappa doet zijn best met het aapje en de thee. Maar de generaal op zijn werk kan hem niet eindeloos missen en aangezien de borstvoeding bij hem niet zo wil lukken, hangt de peuter toch liever op mij. Daarbij wordt hij ondertussen ook best moe, zelfs stoere officieren hebben wel eens rust nodig.

Nou, en daarom hebben jullie vandaag dit blog. Geen inzichtelijke geschiedenis van Sinterklaas tradities, geen feministisch relaas over een nieuw boek. Nope, jullie mogen het doen met een lekkere klaag tirade. Schrijft ook wel fijn weg zo.

Ziekmeldlijn.

Zo af en toe fantaseer ik over een ziekmeldlijn voor ouders. Dat je die kan bellen als je het niet meer trekt. En dat er dan een uurtje later een liefdevolle maar kordate dame op de stoep staat, die je dan naar bed stuurt en alles van je over neemt en je thee brengt. Wat lijkt me dat heerlijk.

Kunnen we dat niet opzetten met z’n allen? Als ik de minister president niet aan het verstand krijg dat dit in de basis verzekering moet, dan praat ik wel even met zijn moeder. Zij snapt het vast wel. (En als ik dan toch heel eventjes feministisch mag zijn, wordt het snotverdulleme nu niet eens hoog tijd voor een vrouwelijke minister president!)

Als je er even over nadenkt is het totaal belachelijk dat we werkomstandigheden kneiter hard vastleggen in een CAO en ARBO wetten, maar thuisblijfouders maar aan laten modderen. Natuurlijk kan je geen verplichte pauze tijden voor moeders afdwingen, maar het zegt iets over de waardering van arbeid buitenshuis vs binnenshuis. Er is niet eens echt begrip voor de oververmoeide en zieke ouder, laat staan dat we er een oplossing voor verzinnen.

Heb ik met mijn vermoeide hoofd toch nog een maatschappij kritisch blog geschreven…huh….wat zeg je daar van. Mag ik nu mijn multitasking diploma?