Herfst perikelen: hoe krijg ik mijn kind een muts op.

Het is weer herfst! Ja, volgens de kalender al een tijdje maar dat was de instagram herfst. Je weet wel, van die mooie dagen met warm licht en prachtig gekleurde blaadjes overal. De aangewezen tijd om selfies te maken waar je onder schrijft hoeveel je van de herfst houdt.

Nu is het echte herfst. De soort waarbij die mooie blaadjes voornamelijk op de grond liggen en niet meer zo mooi zijn. Waarbij het regent, heel veel regent. Dat geen haar op je hoofd er aan denkt om een herfstwandeling te maken. Die herfst.

(Overigens begint na Sinterklaas ook de instagram winter. Dan maak je selfies met warme chocolade melk, bij gebrek aan sneeuw. Op de eerste dag van januari begint de echte winter pas.)

Met het snertweer komt ook een prachtige, Nederlandse, traditie terug. Elk jaar opnieuw kan je het meemaken. Het worstelen van een onwillig kind in een jas, handschoenen, muts en sjaal. Door heel ons land rennen wanhopige ouders achter hun peuter aan met zorgvuldig uitgekozen wantjes. Hele discussies worden gevoerd met een baby die nog niet kan praten maar op de een of andere manier wel de strakgestrikte muts van het hoofd weet te wurmen….voor de vijfde keer…terwijl je toch al te laat bent.

(En als je me nu zegt dat jouw kind juist graag mutsen draagt, dan vind ik je een vervelend mens en moet je je mond maar houden met je perfecte leven en je perfect gemutste kind. Ga toch een herfstwandeling maken ofzo!)

Door de ogen van een kind.

Ergens snap ik het wel. Die winter accessoires zitten überhaupt al niet heel lekker. Zeker wanten. Oh, ze zijn absoluut warm hoor, maar om nu je hand in te ruilen voor een vormloos pootje…

Wij ouders werken ook graag preventief. De zooi wordt aangehesen op het moment dat het betreffende kind nog lekker warm is. Ik smoor ook zachtjes weg als ik in de huiskamer sta met winterjas al dichtgetrokken. Kinderen zijn nogal van het hier en nu. Die kou ligt nog in de toekomst, toegegeven, het is de nabije toekomst, maar goed, daar heeft de gemiddelde mini burger geen boodschap aan.

Stukje eigen wil komt er ook bij kijken, zeker vanaf de peuter leeftijd. Was je de trotse ouder van een meewerkende dreumes, na de tweede verjaardag kan die sterke persoonlijkheid ineens alle ruimte krijgen.

Hoe harder we als ouder roepen dat iets moet, hoe harder een kind in verzet gaat. Juist op het moment dat we bijna in paniek raken van het idee dat ons kind sjaalloos achterop de fiets zit, worden er kleine hakken stevig in het zand gezet.

Hoe gaat dat bij mij thuis?

Ik ben de trotse moeder van drie hele koppige kinderen. Vind ik meestal erg leuk en als we haast hebben niet. Het hele geen jas/muts/sjaal/handschoenen aan willen is bekende strategie bij mij thuis. Daar heb ik een heel makkelijk antwoord op gevonden. Ok, zit je goed? Komt ie: “Dan doe je geen muts op.”

Het hele idee is dat ik de dwang opgeef en met mijn kind mee beweeg. Klinkt simpel, is het ook. Ik durf te wedden dat ongeveer de helft van jullie nu iets denkt als “Wel..duhhh. Dat is toch gewoon?”. Die groep kan lekker verder lezen terwijl ze geheel gevalideerd worden in hun mening. Dat is af en toe erg fijn.

Ik wil eventjes kletsen met de andere helft. De ouders die nu iets in de trant van “Ja maar dan vriezen de oortjes er van af!!!!11!!! Dat kan toch zomaar niet?!” roepen.

Stukje geruststelling, er is nog een stap in mijn strategie. Ik pak namelijk het afgewezen kledingstuk en stopt het in mijn tas. Zelfs de jas kan opgeborgen als het desbetreffend kind er geen zin in heeft. Zolang ik de boel maar mee neem. Eenmaal buiten en koud vragen ze er meestal zelf wel om. Doen ze dat niet, dan hadden ze het toch niet zo koud als ik dacht.

Want weet je, een gezond kind laat zich echt niet bevriezen. Voordat die vingertjes zwart worden mag er echt wel een wantje om, beloofd. Het is in onze maatschappij helaas een zeldzaam begrip, maar kinderen weten zelf wel wat hun lijf nodig heeft, als we ze maar de kans geven om dat te uiten.

Dat gezegd hebbende wil ik wel waarschuwen. Als er in het verleden dwang is gebruikt, of je gewoon de trotse ouder bent van een extra koppig kind, dan kan de kroost het best lang uithouden met koude oren. Misschien wel tot het punt van traantjes. Dat is niet erg. Mijn taak als ouder is om tranen te troosten, niet voorkomen. Een krachtige ervaring geeft een kind des te meer inzicht. Het vertrouwen wat ik in ze toon, zelfs als ze in mijn ogen een vergissing maken, helpt ze om in hun eigen wijsheid te blijven.

Oh, en de woorden “ik zei het toch” zijn absoluut en te allen tijde verboden. Ik weet dat het moeilijk is. Hou je in.

Grote tassen, grenzen en autonomie.

Nadeel is wel dat ik altijd rondsleep met een grote tas. Gelukkig zijn linnen tassen in. (Eeeehhh, denk ik. Anders begin ik de trend wel..ofzo) De ironie is dat ik mijn eigen moeder ben geworden. (Waar denk je dat ik deze truc heb geleerd?) Ook uit haar tas kwam vroeger alles wat we achteraf toch misten. Hele garderobes en voedselvoorraden sleepte ze mee.

Oh, en omdat mensen altijd de extremen opzoeken…nee, ik laat mijn kinderen niet bloot een sneeuwstorm in lopen. Overigens geldt daar echt wel hetzelfde principe voor hoor. Binnen vijf meter is het niet leuk meer. Punt is dat het ook niet leuk is om een kind in een sneeuwstorm aan te kleden. Voordeel van vertrouwen geven is dat je het ook terug krijgt. Wanneer ik dringend advies geef wordt er eigenlijk altijd wel geluisterd.

In onze maatschappij geven wij kinderen heel weinig autonomie. Volgens de standaard jeugdzorg opvoeding bepaal je eigenlijk alles. Slaap, eten, kleding, the works. Het idee dat een klein mens zelf weet wanneer ze moe, hongerig of koud is lijkt bijna revolutionair. Toch kunnen ze dat net zo goed als jij en ik, sterker nog, ze kunnen dat waarschijnlijk veel beter aangezien het de meeste volwassenen afgeleerd is.

Ook dit is weer zo’n staaltje rare verwachtingen. We willen passieve, meewerkende kinderen die dan assertieve en zelfstandige volwassenen moeten worden. Zo werkt dat niet. Ik wil lastige kinderen, uitdagende en brutale kinderen. Want als mijn kinderen niet tegen mij, hun eigen moeder, in durven, hoe moeten ze later omgaan met een bazige baas of vervelende buur?

Waarom ik overdag op de bank hang (en me daar nog schuldig over voel ook).

Moeders zijn over het algemeen goed in een hoop dingen. Boterhammen smeren, troosten, kinder conflicten oplossen en je schuldig voelen. Zeker dat laatste, dat is echt een speciaal talent. Er zullen vast wat geweldige vrouwen aan die ellende ontstegen zijn, maar de meeste moeders zitten bij tijd en wijle propvol schuldgevoel.

Dat de kinderen er niet als fotomodelletjes bij lopen, dat de lunch geen bento box is, dat je zelf niet als een kekke mamma op het schoolplein staat of dat je huis niet magazine ready is.. Kortom; dat je niet genoeg doet.

Vroeger had ik naast moeder zijn ook een andere baan. Ik mocht lekker in een zwembad werken en dat vond ik heel leuk. In een aantal mappen kon ik heel duidelijk teruglezen wat mijn taken waren, hoe ik die diende uit te voeren en wanneer ik daarmee klaar was. Ik had er lol in om altijd net wat meer te doen dan er op papier stond. Als ik dan een dag wat minder deed voelde ik me daar totaal niet schuldig over en wanneer de dienst er op zat kon ik lekker naar huis.

Mijn bekentenis.

Ik moet jullie iets bekennen. Overdag, als alleen ik en de peuter thuis zijn, zit ik wel eens op de bank. En dan niet even, nee, soms wel twee uur, of (gasp!) drie. Niet dagelijks hoor, dat lukt bij lange na niet. Er zijn nog best wat dagen bij dat ik amper tijd heb om eten in mijn mond te proppen (voor de peuter het steelt). Toch gebeurt het wel eens, dat we zo samen hangen, ieder achter een scherm.

Daar kan ik me erg schuldig over voelen. Alsof ik mijn werk niet doe. Vroeger in het zwembad kon je geen minuut teveel op de wc zitten, laat staan uren rond hangen. Ik word dus regelmatig geplaagd met gedachten over wat ik allemaal wel niet gedaan kan krijgen als ik thuis net zo hard doorwerk als ik in het zwembad deed.

Het helpt als ik mezelf even herinner aan de verschillen. Want naast wat ik dus soms wel doe (bankhangen overdag) zijn er ook een hoop dingen die ik niet doe.

  • Om vijf uur klaar zijn.
  • Überhaupt ooit klaar zijn.
  • Ononderbroken slapen (ik heb al bijna drie jaar achter elkaar nacht dienst).
  • Na het eten de rest van de avond lekker zitten.
  • Een maaltijd lang blijven zitten.
  • Een uur waarin niemand me aanraakt.
  • Extra betaald worden voor avond- en nachtdiensten. (Hahaha! Dat is een grap. Ik word überhaupt niet betaald.)

Oh, en die bankhangtijd mag dan wel lang duren, er gebeurt wel een hoop tussendoor. Tenzij er sprake is van een dutje sta ik alsnog zo om de tien minuten op om aan de een of andere absoluut zeer dringende peuter eis te voldoen. (Een speelgoedje oppakken wat ze voor haar voeten heeft laten vallen ofzo.)

Nu ik er even over nadenk, ik doe helemaal niet niks. Ik beperk me dan tijdelijk tot de taak van opvoeden en laat alleen de huishoudelijke taken voor wat ze zijn. Soort van pauze achter je buro zeg maar.

Kan het ook anders?

Ik heb het in het verleden ook wel eens anders geprobeerd. Dan ging ik dus wel de hele dag door en mocht ik van mijzelf niet langer dan een kwartiertje gaan zitten. Soort toegeven aan dat schuldgevoel.

Grote grap; mijn huis werd er dus amper schoner van. Ja, de keuken kastjes glommen ietsje meer, maar de vloer lag nog net zo vol met speelgoed en koekkruimels. Die worden er namelijk sneller gedeponeerd dan dat ik ze kan weghalen.

Weet je wat ik er wel van kreeg? Een burn-out, dat kreeg ik.

Geestelijke gezondheid.

Dus probeer ik een soort balans te vinden. Genoeg in het huishouden doen om niet te vervuilen, genoeg buitenshuis doen om niet te vereenzamen en genoeg bankhangen om niet gek te worden.

Het lukt niet altijd hoor, dat evenwicht. Ik sla nog al eens de ene of andere kant op door. Maar goed, dat is ook een soort van balans…toch?

Geen klootzak zijn; een handleiding.

Na smeerlap Weinstein hebben onze zuiderburen nu ook een echte, eigen, tv viezerik. Bart de Pauw stuurt al jaren gore smsjes naar vrouwelijke collega’s en wordt daar nu mee geconfronteerd. Tot grote ontsteltenis van mijnheer heeft zijn smeerlapperij nog gevolgen ook en is hij nu zijn baan kwijt. Voorzichtig durf ik te hopen dat het tij gaat keren. Dat we, eindelijk, grensoverschrijdend gedrag gaan aanpakken. En dat maakt nogal wat reacties los.

Droevige reacties van mensen die aan de ontvangende kant hebben gezeten, hoopvolle reacties van mensen die het niet meer pikken en dan de…nou ja….klagende reacties van mannen die liever niet op hun woorden willen letten.

“Je kan ook niets meer zeggen.” en “Moet ik nu op elk woord gaan letten?” Dat soort geneuzel, zeg maar.

Vandaag wil ik deze heren van een reactie voorzien. En die kan best kort: Ja.

Ja, het is inderdaad de bedoeling dat je let op wat je zegt en doet. Daar ben je namelijk verantwoordelijk voor. Heel gek dat.

Nu snap ik dat dat nieuw is voor de heren, maar gelukkig is de kennis in onze samenleving ruim aanwezig. Mocht je moeite hebben met het idee dat je geen ongepaste grapjes en opmerkingen meer kan maken, wend je dan tot een vrouw. Maakt niet echt uit welke, misschien liever eentje die je in het verleden niet hebt beledigd…dus…je moeder ofzo.

Vrouwen letten al lang op.

Zie je, vrouwen zijn al sinds jaar en dag gewend om alles wat ze zeggen of doen op een gouden schaaltje te leggen. Te vriendelijk tegen je mannelijke medemens? Dan ben je aan het flirten en heeft hij alle recht om je te stalken. Doe je te koud dan ben je weer een Bitch. Ergens in het midden moet je dus zijn.

Zelfs als je dan dat fijne, ongrijpbare, middelpunt hebt gevonden, kan je daar niet te lang blijven. Dan heb je namelijk als vrouw een man in de friendzone gezet. (Nu dacht ik dat dat de bedoeling was bij vrienden, maar ja, ik heb een vagina dus wat weet ik er nu van.) De friendzone is een vreselijk plek waar mannen zitten die seks willen met vrouwen die dat niet willen. Dat de betreffende vrouw reageert met vriendelijkheid in plaats van een ferme afwijzing is natuurlijk ontzettend vervelend voor de betreffende man. Dan heeft hij een platonische vriendin en dat was niet de bedoeling.

Oh, maar die afwijzing brengt wel een risico op verbaal of fysiek geweld. Dan ben je immers weer een Bitch. Niet afwijzen is ook weer geen optie. Dan ben je een slet en dat is ‘asking for it’. Voor wat? Verkrachting. Gezellig hè?

Wat doe je aan?

Kleding is weer zo’n puntje. Als vrouw dien je niet alleen constant uiterst bewust te zijn van alles wat je zegt, inclusief lichaamstaal. Ook je kleding is weer zo’n koorddans act.

Niet te kort, niet te lang. Niet te sletterig, niet te preuts. Volgens de laatste mode, maar je moet wel bescheiden blijven. Oh, en natuurlijk op elke gelegenheid exact de geschikte outfit. En nooit twee keer hetzelfde, dat kan echt niet.

Het maakt als vrouw niet uit wat je zegt of doet, het is je uiterlijk waar je op afgerekend wordt. Mannen niet, die kunnen een carrière doorkomen op een enkel pak.

Hoewel onderzoek echt al heel, heel lang heeft uitgewezen dat seksueel geweld niets met uiterlijk te maken heeft, wordt nog steeds van vrouwen gevraagd wat ze aan hadden toen ze werden misbruikt. Verder zijn kledingregels op scholen en in bedrijven vrijwel altijd geschreven voor vrouwen. De boodschap is duidelijk en elke meid staat elke ochtend kritisch voor haar kledingkast.

Wat moeten mannen doen?

Voordat je schrikt, mijn klagende vent. (Klagende vent, wat heeft u nu geleerd!?) Het is absoluut niet nodig dat jij je aan dezelfde, onmogelijke, standaarden houdt. Echt, niemand die dat van je verwacht. Die ellende is gereserveerd voor mensen van de vrouwelijke overtuiging.

Wat je dan wel moet doen? Ok, komt ie: geen ‘grapjes’ maken over vrouwen, toestemming vragen voor alle seksuele handelingen en ophouden als iemand dat van je vraagt. That’s it. Daar komt het op neer. Er zijn zeker punten te verdienen met extra details, maar als je je aan die drie kernpunten houdt dan ben je geen viezerik en gaat het helemaal goed komen.

Ik snap dat je dan op je woorden moet letten. Ik snap zelfs dat je nog af en toe de fout in gaat. Daar heb ik zelfs een plan voor opgesteld. Let op, het is nieuwe kost voor je; sorry zeggen en het niet weer doen. Ik weet…ik weet…dat is totaal onbekend. Verantwoordelijk zijn voor je eigen gedrag is eng, maar ik beloof je, er staat een grote beloning tegenover. Geen egoïstische klootzak meer zijn.

Tadaaaaaaa!

(Oh, en willen de mannen die nu heel hard roepen dat dit niet over hen gaat en dat dit een hetze is en dat ik heeeel oneerlijk ben naar alle mannen toe even dit stukje lezen? Dank je)

Mijn zelf-maak werkt bij alles smeersel recept.

Ken je dat? Dat er ineens een gek plekje op je kind of op jezelf zit? Geen idee wat het is en zeker geen idee wat je er aan kan doen. Ga je naar de dokter, dan krijg je een vaag smeerseltje waarvan je eigenlijk niet goed weet wat het is en hoe het werkt. Oh, en meestal werkt het ook niet zo heel goed.

Dit is mijn smeerseltje. Het werkt bij vrijwel alles en je weet precies wat er in zit. Ik ga zelfs een goede poging doen om je uit te leggen waarom het werkt. En om het helemaal leuk te maken kost het je minder tijd en een stuk minder geld dan een doktersbezoek.

Waar is het voor?

Alle gekke, jeukende, pijnlijke, rode, getatoeëerde, droge of anderszins ongewenste plekken op je huid. De enige voorwaarde is dat de huid dicht moet zijn. Niet gaan smeren op een open wond. Wachten tot er een goede korst op zit en dan mag je los.

Wat heb je nodig?

Een pot kokosvet. Het goede spul. Staat iets van “extra vergine” of “extra vierge” op. Het hoort nog naar kokos te ruiken en als het goedkoop was dan is het verdacht.

Tea tree olie. Nogmaals, goed spul graag. Anders heb je alleen het geurtje en daar doen we het niet voor.

Een aloë vera plant of een tube aloë vera gel. Ik heb een flinke voorkeur voor de plant aangezien je weer niet precies weet hoe die gel is gemaakt.

Optioneel: moedermelk. Als je het direct van de bron kan krijgen is het een super booster. Alleen niet gebruiken wanneer je een schimmel vermoed. Die vindt de suikers in de melk namelijk erg lekker.

Hoe maak je het?

Meng in een potje ongeveer twee eetlepels kokosvet (in de winter eerst even laten smelten) met zes druppels tea tree olie en een eetlepel aloë vera. Het komt niet heel nauw en uiteraard kan je meer of minder maken. Dit zijn zo ongeveer de verhoudingen.

Als je het hebt kan je een spuit moedermelk recht uit de bron in je potje mikken.

Nou, en dan ga je mengen. Eeeennn, dan is het. Als je een min of meer homogeen, maar enigszins slijmerig prutje hebt, dan kun je vrolijk smerend los.

Zonder moedermelk is het een week of twee houdbaar in de koelkast. Met melk een week (ook in de koelkast) maar de effectiviteit gaat dan wel snel achteruit. Als ik moedermelk gebruik doe ik het er meestal bij op mijn hand, vlak voor gebruik.

Waarom werkt het?

Kokosvet bevat Laurinezuur, wat leuk spul is om bacteriën, virussen en schimmels mee te bevechten. Het lost de buitenkant van de micro organismen op, wat niet goed voor ze is, maar wel leuk voor jou. Verder kan het de huid zacht en soepel houden zonder af te sluiten, wat wel gebeurt bij smeersels op basis van minerale olie (vaseline, zeg maar).

Ook tea tree olie heeft een sterk antibacteriële, anti virale en anti schimmel werking. Dat komt vooral door terpineen-4-ol (geen idee hoe je dat uitspreekt joh. Maar het is leuk spul en zit in tea tree olie dus). Het is wat te sterk om zo onverdund op je huid te mikken, dus ideaal om te verwerken in een smeersel.

Aloë vera is leuk spul. Ik kan niet precies vinden wat het actieve deel ervan is, oftewel, het onderzoek spreekt elkaar nogal tegen. Toch heb ik zelf best vaak gezien hoe goed het werkt. Het helpt je huid genezen, zowel bij (dichte) wondjes als bij een verbrande huid.

Moedermelk is echt fantastisch. Ondanks wat mensen tegenwoordig denken is de primaire functie ervan niet voeding (ondanks dat het die rol toch ontzettend goed vervuld) maar bescherming. Kort door de bocht is het anti-alles-wat-je-kwaad-doet. In eerste instantie natuurlijk voor onze kinderen en van binnenuit, maar ook in te zetten op de huid.

Zo bij elkaar gemengd krijg je een krachtige zalf die helpt tegen, nou ja, vrijwel alles dus. Super handig en veel beter voor je dan de dokter versie. Smeer ze!