Ik heb twee moeders; vragen aan de dochter van een lesbisch stel.

Ik als peuter, met moeders en baby zusje.

Ik heb dus twee moeders. Maar ik heb ook een moeder en een vader. Heel tegenstrijdig allemaal. Als mensen naar mijn familie vragen is mijn reactie steevast “Heb je even?”.

Ok, kort overzicht: Ik ben de dochter van een lesbisch stel. Dat was heel leuk. Minder was het toen ze uit elkaar gingen (heel vriendelijk en ik was al een puber, dus uiteindelijk viel het best mee). Eentje bleef alleen, de ander ging (voor de afwisseling) maar eens aan een vent. Die man is dus mijn vader geworden.

Een aantal jaar geleden is mijn moeder (degene zonder vent) overleden. Dat was niet fijn, gaan we nu niet verder op in.

Verder heb ik het een en ander aan zussen, geen enkele gelijk en allemaal anders aan mij verwant. Gaaf joh!

Hoe dan ook, ik kreeg en krijg vaak vragen over mijn ouders. Het leek me dus wel leuk om de meest gestelde op een rij te zetten. Met antwoorden natuurlijk, anders heb je er nog niets aan.

 

Was je ene moeder eerst met een man getrouwd?

Nee.

Hoe hebben ze elkaar dan ontmoet?

Het is een vrij traditioneel verhaal eigenlijk. Ze werkten op dezelfde plek (kindertehuis). Toen is er iets gebeurt met rozen en chocolade en de relatie was een feit. Precies weet ik het niet, ik was er niet bij. Ik ben pas geboren nadat ze een aantal jaar bij elkaar waren.

Hoe ben je dan verwekt?

De ene vrouw wou zwanger worden, de ander niet. Dus dat kwam wel mooi uit. Via kunstmatige inseminatie en een donor kwam ik er. Ik weet wie mijn donor was, maar heb geen contact meer met hem.

Wie is dan je echte moeder?

Dat vind ik altijd de meest vervelende vraag. Ik snap wel wat er mee bedoeld wordt hoor, maar de vraagstelling is nogal kwetsend. Ze zijn namelijk beide mijn echte moeder. Ze waren er bij toen ik mijn eerste adem nam, ze hebben mijn vieze billen verschoond, ze zijn s’nachts wakker geweest en hebben mij mijn eerste woordjes horen zeggen.

Maar goed, wat er gevraagd wordt is wie mij gedragen heeft en hoe je dan die andere kan aanduiden. De niet zwangere moeder wordt vaak de mee-moeder genoemd. Dat vind ik een mooie term. Voor de ander kan je biologische moeder gebruiken. Wie wie is, is in deze context niet belangrijk.

Miste je dan geen vader?

Nou, eeehh, nee. Niet echt nee. Ik ben opgegroeid met twee geweldige ouders, die er altijd voor me zijn en ontzettend veel van me houden. Ik heb het geluk gehad van een prachtige, warme en rijke jeugd. Dat dat helaas een privilege is, was ik me al heel jong van bewust. Dat er in ons huis toevallig geen piemelbezitter woonde was voor mij maar een kleinigheid.

Heb je er dan niets aan over gehouden?

Jawel hoor. Een diep besef dat wat anderen raar vinden meestal heel gewoon is voor de mensen die het meemaken. Dat ‘raar’ dus eigenlijk niet echt bestaat.

Verder kan ik vragen naar iemands moeder en eigenlijk beide ouders bedoelen. Het heeft wat langer geduurd voordat “vader” in mijn spreektaal kwam. Oh, en ik noem mijn ouders bij hun voornaam. Dat is geen teken van afstand, dat is gewoon praktisch. Vroeger riep je “mamma” als het niet uitmaakte en een naam als je een specifieke ouder nodig had.

Ook zou het zomaar kunnen dat mijn feministische inslag iets te maken heeft met opgroeien tussen sterke vrouwen.

Was er een verschil tussen je moeders?

Ja, natuurlijk was er een verschil. Het zijn twee heel verschillende vrouwen. Ze hadden beide een geheel eigen manier van moeder zijn, wat elkaar heel mooi aanvulde. Maar dat is eigenlijk niet wat hier gevraagd wordt. In de lompere vorm wordt me gevraagd of ik toch niet van de een meer hou dan van de ander. Niemand die dat ooit zou vragen bij hetero ouders, maar goed.

Mijn biologische moeder zei het altijd heel leuk tegen mij en mijn zusje: “Ik hou van jullie allebei het meeste.” Er is, in dit soort situaties, geen rangorde. Je houdt van elk van je kinderen met heel je hart en zo houden je kinderen van jou.

Wie was ‘het mannetje’?

…..ja….die vraag dus. Mensen die een cisgender hetero gecentreerd wereldbeeld niet los kunnen laten. Of even in simpele woorden…ze waren beide ‘het vrouwtje’, dat is namelijk het punt van een lesbische relatie.

Door mensen in dit soort categorieën weg te zetten ga je voorbij aan hun unieke persoonlijkheden. Dat is totaal los van hun geaardheid en met wie ze samen leven. Ook in hetero relaties zou er veel gewonnen worden als we die rollenpatronen weglaten.

Wat vond je er van om zo op te groeien?

Ik kijk enorm goed terug op mijn jeugd. Ik heb niets gemist en veel gekregen. Dus ja, ik ben er enorm voorstander van als twee mensen, ongeacht hun geslacht, in liefde een kind krijgen als ze dat willen. Het idee dat een kind een vader en moeder nodig heeft is totale onzin. Een kind heeft een stam nodig, mensen die dichtbij staan en blijven. Wie die mensen precies zijn maakt echt geen reet uit.

Het enige waar ik op tegen ben, en gelukkig gebeurt het niet meer, is anonieme donatie. Ik heb van dichtbij gezien dat het belangrijk is om te weten waar je in genetisch opzicht vandaan komt. Hoe die behoefte zich uit is voor iedereen anders, maar elk kind hoort zelf die keuze te hebben.

Aan de volgende generatie.

Als laatste wil ik me richten tot het jonge homo stel. Twee mensen die misschien overwegen om kinderen te nemen.

Laat je vooral niet aanpraten dat je iets verkeerd doet of je kind iets ontzegd. Hou van elkaar en hou van de kinderen die komen, hoe ze dan ook komen. Dat is uiteindelijk het enige wat er toe doet.

Hoe ga je om met bedtijdstress?

Zeven uur is kinder bedtijd. Door heel Nederland voltrekt zich dan hetzelfde ritueel. Kinderen protesteren en stellen uit waarna ouders tot hun grote frustratie vrijwel de hele avond boven spenderen .

Ik hoor veel moeders klagen dat hun kleine kind niet wil gaan slapen om zeven uur, of in ieder geval niet in de daartoe aangewezen kamer. Er wordt vaak om raad gevraagd. Wat is nu de grote truc om de ellende rond bedtijd op te lossen?

Nou…eeehh…wat dacht je van het afschaffen van het hele concept?

Elk mens, groot of klein, wil op een gegeven moment gaan slapen. Dat gebeurt helemaal vanzelf. Kinderen hebben echt geen instinctieve hekel aan slaap. Waar ze weerstand tegen hebben zijn de moderne, westerse, ideeën van waar, hoe en wanneer die slaap zich nu moet afspelen.

Ik heb het op een gegeven moment los gelaten. Moet ik ook bekennen dat ik nogal een hekel heb aan boven zitten wachten op een kind wat maar niet gaat slapen. Dus deed ik dat gewoon niet meer. Ergens midden in een depressie stopte ik met mijn kinderen naar bed brengen. (Depressies kunnen verrassend leerzaam zijn. Alles wat ballast is valt van je af.) Het resultaat was dat ze, helemaal vanzelf, op de bank in slaap vielen. Na een tijdje kon ik ze dan makkelijk naar boven tillen.

Met de jongste begin ik er helemaal niet aan. Ze heeft geen bedtijd. Ze is bij me en valt vanzelf in slaap. Er zit nooit dwang achter. En nu heb ik een peuter die totaal geen hekel heeft aan slaap. Ik kan met haar overleggen wat ze wil, ze geeft het vanzelf aan. Na twee kinderen die bij het woord “slaap” in totale staking gingen is dat best wel een opluchting.

Veiligheid.

Veiligheid is wel een puntje waar je op moet letten. Een bank is nogal een gevaarlijke plek voor baby’s om te slapen. De kussens en kieren maken het best een risico ding.

Het is dus zaak een veilige slaapplek te creëren in de woonkamer. Wij hebben dat gedaan door deze bank te nemen. Dat is stiekem een bed. Ook super handig als je schoonmoeder komt logeren.

Maar je kan ook een los ledikant matras in de kamer leggen, of zo’n hippe strecher die ze bij kinderdagverblijven gebruiken. Of je houdt je kindje lekker op schoot, dat is namelijk een ontzettend goed excuus om je partner voor alles te laten lopen. Wel van te voren goed plassen.

School.

Toen mijn oudste twee naar school gingen, gooide dat wel een spaak in het wiel. Van nature gingen ze wat later slapen dan optimaal voor een school ochtend. We hebben toen wel weer een bedtijd ingesteld. Maar we blijven er erg relaxed onder. Ik eis ook nooit dat ze gaan slapen. Het enige wat moet is op bed liggen en een beetje rustig doen.

Een kind van vier is ook een stuk prettiger op bed te leggen dan een baby. Met mijn vier jarige zoon kon ik praten, uitleggen waarom het beter is. Tegen een dreumes kan je lullen als Brugman (hahaha, wie weet die nog?) maar ze doen toch lekker wat ze zelf willen (en terecht).

Aangezien ik goede hoop heb om de jongste het school systeem te besparen, ben ik heel nieuwsgierig hoe ze zich gaat ontwikkelen wat bedtijd betreft. Ik heb vooralsnog geen plannen om daarin te gaan sturen. Het lijkt ook totaal niet nodig.

Oh, en mag ik even, heel even, klagen? Het is toch hemeltergend dat we, met al onze moderne vaardigheden, kennis en 24 uurs economie, nog steeds uitgaan van een werk en schooldag die rond 8 uur begint.

Het zou niet eens moeilijk zijn om een school te ontwerpen waar kinderen in hun eigen ritme kunnen werken. Kwestie van digitaal inloggen wanneer je binnen komt en lekker aan je eigen werk. Maar nee! Zeker de helft van de kindertjes zit s’ochtends met een slaaphoofd in de kring. Lekker nutteloos.

Me time!

Nou goed, daar ging het hier niet over. Het ging over bedtijd. En dat je dat eigenlijk prima los kan laten.

Nou, ik heb s’avonds echt even wat ‘me time’ nodig hoor. Ik wil ook met een wijntje op de bank mijn serie kijken.

Ah, ja. Dat had ik kunnen verwachten van je. Maar ok, ik snap het wel. (Ook al heb ik echt een grondige hekel aan te term ‘me time’. Als er ooit een woord verbannen mag……)

Ik wil ergens op de dag ook even zitten met een kop thee en een serie (ik ga na een enkel glas wijn al op tafel dansen). Maar weet je, dat kan ook heel goed met een slapende peuter naast je. Eigenlijk valt zo’n kleintje vrijwel altijd om een schappelijke tijd in slaap. Zeker als er geen druk achter zit. En zolang je geen horror serie kijkt kan je het begin best samen doen. Ik geloof dat de intro van Star Trek zo ondertussen een slaapliedje is voor mijn dochter.

En af en toe houd ze het echt lang vol. Kan. Is op zich wel eens jammer. Maar het grote voordeel is dat ze dan s’ochtends weer wat langer blijft liggen. Dan is die serie ook wel leuk (yay! voor Netflix)

Als het je lukt om al die verwachtingen los te laten, het idee van hoe en wanneer een kind hoort te slapen, dan win je een hele hoop in vrijheid en ontspanning. Zeker s’avonds.

Als er nu iemand nog een oplossing vind voor de stress met avondeten, dan ben ik helemaal gelukkig.

Waarom mijn zonen onbesneden zijn.

Ik heb twee zoons en die zijn onbesneden. Omdat ik het niet ok vind om op cosmetische basis delen van mijn kinderen af te hakken.

Zo, dat was het. Kort blog vandaag. Moet ook wel eens kunnen toch?

Religieuze redenen.

Ja maar je bent Joods! Dan hoort het er nu eenmaal bij. Alle Joodse jongens zijn besneden!

…..Zucht..ok. Een moment. Ik leg het uit.

Ja, ik ben Joods. En ja, het is in het Joodse geloof gebruikelijk om jongens te besnijden. Net zoals het binnen een paar andere geloven gebruikelijk is. Uiteraard zijn niet alle Joodse jongens besneden, ik ken er persoonlijk twee.

Er zijn in het verleden heel veel dingen gedaan uit naam van een religie die we nu niet meer ok vinden. Dat heet vooruitgang en ik ben er erg blij mee. Zo kan ik mijn hoofd onbedekt laten, raak ik vrijelijk mensen aan als ik ongesteld ben en wordt ik gelukkig niet gestenigd omdat ik kleding draag van twee verschillende stoffen.

Er waren ooit, in een ver verleden, een paar hygiënische en sociale voordelen aan besnijden. Maar als die redenen ooit al genoeg waren, nu is het onzin geworden. Het enige wat overblijft is het beeld van een opperwezen wat boos wordt als je het niet doet. Niets van wat ik ooit meegemaakt heb of geloof leidt mij er toe dat er een hogere macht is die wil dat ik de penis van mijn zoon vermink.

Geloof het of niet, ik ben vrij religieus. Ik heb een band met onze schepper en voel me een onderdeel van het Joodse volk. Maar dat betekend niet dat ik elke regel die volgens de geruchten ooit ´van boven´is gekomen ga volgen. Als mijn schepper mij gemaakt heeft, dan is dat inclusief het vermogen om zelf te beslissen wat juist is. Het vermogen om te groeien en te veranderen, ook als spiritueel wezen.

Medische redenen.

Besneden mannen krijgen ander minder snel HIV, ze zijn schoner en houden het langer vol in bed. Het heeft ook voordelen hoor!

Er is hier sprake van een enorme confirmation bias. Een cultuur die aan besnijden doet zal heel gemotiveerd zijn om daar voordelen van te vinden. Laten we even naar elk zogenaamd voordeel apart kijken.

Het is een mythe dat besneden mannen minder snel HIV krijgen. Maar stel nu dat het wel zo zou zijn. We hebben het dan over een lichaamsdeel afhakken om een paar procenten bescherming te verwerven. Iets wat een condoom veel en veel beter kan. Je weet wel, condooms, die dingen die goedkoop zijn en je zo weer af kan doen en niets te maken hebben met het verminken van piepkleine baby penissen!

Een besneden piemel is niet schoner, een schone piemel is schoon. Punt uit. Zo kan je ook wel de nagels uit baby vingertjes gaat trekken omdat er misschien vuil onder kan zitten.

Een besneden eikel is wel ongevoeliger. Dat klopt. En wie er ooit bedacht heeft dat het ongevoelig maken van een prachtig en sensitief lichaamsdeel een voordeel is mag van mij poep eten ofzo. Iedereen die ooit seks heeft gehad met een piemeldragend persoon weet dat gevoeligheid leuk is. Het is snotverdomme de basis van goede seks! Dat argument mag lekker zelf besneden worden!

Zijn we er nu? Mag ik nu ophouden? Het lijkt me nu toch wel door en door duidelijk.

First, do no harm.

Ja, maar het kan ook geen kwaad. Zo’n babietje voelt er niets van, soms slapen ze er zelfs doorheen!

Wacht even….wacht eens heel even…Ik moet even rustig worden. Tel ff tot tien ofzo terwijl ik tegen een deur ga schoppen.

…………..

Ok. Het gaat weer.

Hoe iemand er ooit bijkomt dat het geen kwaad kan om een van de meest gevoelige stukjes huid die een mens heeft er bij een baby of kind af te snijden….ik heb geen idee. Echt.

Wist je dat de voorhuid en de eikel aan elkaar vast zitten bij een kind? Wist je dat die bij een besnijdenis van elkaar af gescheurd worden? En dat is nog voor het snijden.

Bovenstaande is als alles goed gaat….wat het uiteraard niet altijd gaat. Dit is de minst shockerende pagina die ik kon vinden. Er staan geen foto’s, alleen korte beschrijvingen.

Wat betreft het erdoorheen slapen. Dat is geen slaap. Dat is shock of een freeze reactie op een enorme hoeveelheid stress. Het is zelfbescherming.

Er zijn filmpjes op internet te vinden waar je een besnijdenis ziet. Ik ga geen link geven, dat betekend namelijk dat het filmpje gaat spelen en dat kan ik niet aan. Google het op eigen risico en kom me dan vertellen of het geen kwaad kan.

Vrouwen.

En weet je, nu we hier toch zijn, wil ik het ook even over vrouwen besnijdenis hebben.

Ja, maar dat is echt iets heel anders! Je kan die twee dingen niet met elkaar vergelijken hoor. Bij vrouwen is het echt veel erger.

Nou, nee, niet altijd.

En begrijp me niet verkeerd, ik probeer absoluut niets af te doen aan de verschrikking die vrouwenbesnijdenis is. Ik probeer te zeggen dat er wat interessante vergelijkingen zijn.

Ten eerste zijn er verschillende vormen van vrouwenbesnijdenis en mannenbesnijdenis. Ik vind elke vorm verkeerd, maar er is absoluut een verschil tussen het wegsnijden van de uitwendige clitoris en een sneetje maken in een schaamlip. Net zoals er een verschil is tussen het in tweeën splitsen van de eikel met een roestig mes en het gebruik van de Plastibell procedure.

We hebben de neiging om de ergste vorm van vrouwenbesnijdenis te vergelijken met de minst erge vorm van de mannelijke tegenhanger. Dat klopt niet.

Maar nu de interessante vergelijkingen. Het valt namelijk op dat de redenen en voordelen die genoemd worden voor een mannenbesnijdenis exact dezelfde zijn als die worden aangevoerd bij culturen die hun vrouwen besnijden! Toch vinden wij in Nederland de een verwerpelijk en de ander acceptabel. En dat klopt niet.

Mijn huis is een kinderhuis.

Ik heb geen designer huis. In geen enkele hoedanigheid zou een tijdschift over interieuren ooit een reportage doen over mijn huis. Nou ja, misschien als voorbeeld hoe het niet moet.

Er staan wel wat leuke meubels hoor. En de muren zijn ooit heel kek geverfd. Maar er ligt ook een hoop rommel en over die kekke verf staan best veel kinderkrassen.

Ik heb een kinderhuis. Een huis waar alles wasbaar, afneembaar of heel makkelijk te vervangen is.

Ik heb maar heel weinig breekbare spullen en vrijwel niets giftigs in huis. Die ene fles bleek staat zo hoog, dat ik op een kruk moet staan om er bij te kunnen.

Soms ben ik wel eens in hele mooie huizen. Dan kijk ik wat jaloers in het rond. Zo’n hippe kast, waar dan drie welgeplaatste beeldjes in staan, dat wil ik ook wel. Mijn kast staat prop en prop vol. Het is niet dat ik geen mooi huis kan waarderen. Ik kom best graag in mooie huizen.

Toch ben ik blij met mijn kinderhuis. Het is nooit echt opgeruimd, het speelgoed puilt uit de lades. Maar er kan ook eigenlijk niets verkeerd gaan.

Met enige regelmaat zijn er meer dan mijn eigen drie kinderen in huis. Dan trekken ze de hele boel overhoop. Dan rennen ze door de woonkamer. Dan spelen ze met de potten en de pannen in de keuken. En dat is ok.

Dat is het leuke van mijn kinderhuis. Er is maar heel weinig wat niet mag. Op het bed mag gesprongen, de vloer mag vuil. Er is eigenlijk niets wat echt niet vies mag worden. De bank is van hout en plaid. Het kleed stoot vocht af en was niet duur. Peuters rennen lekker billenbloot rond. Ongelukjes zijn sneller opgeruimd dan ik een luier kan verschonen.

Als dan aan het einde van de dag alle kindjes in hun eigen huis zijn, dan ben ik zo trots op mijn kinderhuis. Wat opruimen, afnemen en stofzuigen en alles ziet er weer uit zoals het hoort.

Geen designer die er blij van wordt, maar ik wel.

Ooit, als de kinderen groot zijn, dan wil ik een mooi huis. Met leuke retro meubels en alles op een slimme plek. De verzameling aardewerk die nu goed verstopt staat mag dan in een hippe vitrine. Kan ik er even van genieten.

Totdat ik, met wat geluk, oma wordt. Want zo heel stiekem verheug ik me er al op. Een kleinkinderhuis.