De dokter weet raad! Maar is dat wel zo?

Als er iets mis is met je auto, dan ga je naar de garage. Want daar is een monteur en die heeft verstand van motoren enzo. Ik niet, ik weet amper hoe een auto werkt. Dus vertrouw ik op de kennis van de monteur.

Als er iets mis is met je lijf, dan ga je naar de dokter. Want die heeft verstand van lijven…. Of niet?

Ja en nee. Een arts heeft heel lang en heel goed gestudeerd op het gemiddelde lijf. Ook weet een arts heel veel van gemiddelde ziektebeelden en wat daar dan gemiddeld de beste behandeling voor is. Punt is dat de meeste mensen geen gemiddelde zijn.

Er zijn veel verschillende dingen die er mis kunnen zijn met ons lijf. Die uiten zich in nog veel meer symptomen. Eenmaal een diagnose gesteld hangen daar ook nog eens meerdere behandelmethodes aan vast. En om het allemaal echt leuk te maken, veranderd de hele boel ook nog eens constant. Koppel dat aan een zorgsysteem wat amper tijd geeft voor individuele aandacht en presto! er zijn protocollen geboren.

Wat is protocollaire zorg?

Een protocol is een soort stroomschema. Bij symptoom A en B, stellen we eerst diagnose C, om dat te behandelen met medicijn D. Werkt dat niet, dan volgen andere opties.

Een groot, log, langzaam en onpersoonlijk systeem waarbij de arts heel veel te vertellen heeft en de patiënt stil dient te zijn.

Maaaarrrrr!!! De dokter weet toch wel wat ie doet? Die protocollen zijn er met een reden en ze hebben heel lang gestudeerd en ze hebben echt wel het beste met je voor hoor!

Nou…dat valt dus een beetje tegen. Er zijn veel voorbeelden van zorg die volgens protocol wordt toegepast, maar allang achterhaald is. Het wordt gedaan “omdat we het altijd zo doen” of “omdat het voor de artsen prettiger is”.

Een paar voorbeelden.

Neem de barende vrouw. Sowieso een beetje mijn stokpaardje. Is ze eenmaal naar het ziekenhuis gedirigeerd, dan wordt ze meestal aangesloten op het CTG . Een geweldig apparaat dat je precies verteld hoe het met de baby is….of niet?

Het is helemaal niet bewezen dat het gebruik van CTG bij een baring voordeel heeft voor moeder of kind, integendeel. Hier staat een overzicht van meerdere onderzoeken, maar dit artikel leest wat lekkerder weg. Even kort samengevat: het enige wat een CTG doet is zorgen voor meer onnodige interventies, die komen met hun eigen set risico’s. Onder de streep doet het dus meer kwaad dan goed. Dit weten we al heel lang, tientallen jaren, en toch bevallen er nu, op dit moment, vrouwen in ziekenhuizen door heel de westerse wereld aan zo’n apparaat.

Wil je er nog een? Wat dacht je van de richtlijn excessief huilen? Even heel kort: als je baby teveel huilt moet je die inbakeren, RRR toepassen en dan maar laten huilen tot het vanzelf stopt. Lukt het je zelf niet om je kind zo te mishandelen, dan kan het ziekenhuis het voor je doen, met een opname. Kan je lekker bijslapen.

Er is heel veel onderzoek wat heel duidelijk aantoont dat dit soort praktijken schadelijk zijn. Dat kinderen het best gedijen in contact, fysiek en emotioneel. Maar ik moet de eerste arts die een draagdoek voorschrijft nog tegenkomen.

Nog niet overtuigd? Lees dit eens….is een flink stuk, weet ik. Lees even het eerste stuk. 146 Medische handelingen die toegepast worden, maar niets doen of de patiënt zieker maken. Een klein voorbeeld:

Four articles called into question the drug aprotinin, which was widely used in cardiac surgery but found to increase mortality

Dat geloof je toch niet! Een medicijn geven waar mensen dood aan gaan! Er is onderzoek, maar we gaan er lekker mee door!

Gebruik je hersenen.

Maar ja, wat moet je dan? Zo af en toe heb je medische hulp nodig en die artsen kunnen heel overtuigend overkomen.

Use your BRAINS! Een ezelsbruggetje wat je kan helpen een beslissing te maken:

B: Benefit. Wat is het voordeel van deze behandeling?

R: Risk. Wat zijn de risico’s (In echte cijfers graag)

A: Alternatives. Wat zijn de alternatieven?

I: Intuition. Wat zegt mijn intuïtie? Hoe voel ik me bij deze behandeling?

N: Nothing. Wat gebeurt er als we niets doen? Hebben we tijd om even te wachten?

S: ‘Scuse me. Ik ga hier even over nadenken, je hoort nog van me.

Stel deze vragen niet alleen aan degene die voor je zit, maar ook aan jezelf. Google even, trek er een uurtje voor uit. Kennis is zo makkelijk te vinden nu. Wordt je eigen expert!

En kijk eens op social media. Ik ben een enorme fan van de Facebook groepen. Er is er eentje voor elke mogelijke voorkeur of aandoening. Daar kan je je vraag stellen en ervaringsverhalen krijgen.

Op de barricades.

Ik ben van de stellige mening dat artsen en ander medisch personeel een adviserende functie hebben. Net als de aannemer die je inhuurt voor je badkamer. Ze vertellen je over de mogelijkheden, de voor- en nadelen, maar jij beslist waar je de badkuip wil.

Uiteraard zijn veel artsen het niet met mij eens. Het is mogelijk het meest patriarchale beroep wat er is.  Ik ben zelf behoorlijk vaak schofterig behandeld, omdat ik vind dat ik wat te zeggen heb over mijn eigen lijf. Het zal wel even duren voordat er verandering komt.

Maar juist nu ik de ‘oude garde’ in opstand zie komen, voel ik de frisse wind waaien. We hebben het ergste nog niet gehad, maar wel bijna. De barricades liggen in de spreekkamer.

Jouw lijf, jouw verantwoordelijkheid, jouw keuze!

 

 

 

 

Moeders mogen geen seks hebben.

Iets waar ik me echt helemaal dood aan kan irriteren. Dat opgelegde, seksloze image van moeders.

Om een kind te verwekken weet iedereen wat je moet doen, maar als je er eenmaal een hebt is het uit met de pret en aan met de degelijke voedingsbeha.

Elk product gericht op moeders is er van doordrenkt. Elk voorbeeld in de media draagt de boodschap uit: moeders zijn geen seksuele wezens meer! Die tijd behoort nu achter je te liggen. Je hebt je wilde jaren gehad. Nu mag je in je besmeurde yoga broek macaroni voeren aan een onwillige peuter. Wee je gebeente als je de norm uitdaagt, dan ben je ontaard.

Sexy zwanger.

Het begint al bij de zwangerschap. Nog niet zo lang geleden werd het elke vrouw na een paar maanden ontraad om nog toe te geven aan de huwelijkse plicht. Niet omdat daar nou een reden voor was, meer omdat geen arts zich kon voorstellen dat er überhaupt nog iemand zin had om bovenop zo’n hoogzwanger wijf te klimmen.

Persoonlijk vind ik seks tijdens de zwangerschap heerlijk. Een nieuwe gevoeligheid en allemaal nieuwe standjes om te ontdekken. Ik had hele prettige, diepe orgasmes.

Ook kan ik me met zo’n buik heel sexy voelen. Maar daar wordt flink op neer gekeken. Uitgaan, dansen, je uitdagend kleden, dat kan eeeeecht niet hoor! En dan de ultieme zonde; hoogzwanger flirten. Moet je eens proberen, echt, je krijgt blikken, dat geloof je niet.

Enneee..heb je wel eens spannende zwangerschapskleding gezien? Ik niet. Romantisch, degelijk, praktisch, zelfs netjes en stijlvol. Het is er allemaal, maar sexy…nope.

Seks en de dansvloer.

Helemaal vreselijk wordt het als de baby eenmaal geboren is. Op forums en aan artsen wordt de vraag gesteld “wanneer mag ik weer seks hebben?”

Gatverdamme wat kan ik daar pissig om worden. Wanneer mág ik weer seks hebben? Mens! Je bent volwassen, je hebt seks als jij en je partner daar zin in hebben. Je voelt echt wel aan je eigen doos wanneer ze er weer klaar voor is.

Oh en over uitgaan gesproken. Vrijwel elke keer als het me lukt om eens uit te gaan, word me gevraagd waar mijn kinderen dan nu zijn. In de garderobe, nou goed! Met die vraag wordt heel duidelijk gemaakt dat ik hier eigenlijk niet hoor, tussen de feestvierende mensen. Uitgaan is seksualiteit pur sang. Mooie kleren, zweterig dansen op een lekkere beat. Niemand heeft me ooit gevraagd waar de kinderen nu zijn als ik in de supermarkt sta.

Een ander venijnig puntje…ik moet de eerste vader nog horen die deze vraag heeft gekregen….maar ik zal mijn feministische mond verder dicht houden.

De luie daad.

Natuurlijk veranderd er een hoop als je eenmaal moeder bent. Officier Pappa en ik hadden het laatst nog over de zaterdagmiddagen waarop we uuuuuren in bed lagen. Elke keer stellig bewerend dat we zo toch echt iets nuttigs gaan doen, om dan toch weer lekker te gaan vozen. Dat kan nu niet meer. Als we nu op bed gaan liggen komt er een peuter bij. Nu vozen we op zaterdagmiddag wat sneller, tijdens het middagdutje. En dat heeft ook wel wat. Seks als een gestolen moment, stil en een beetje stiekem. Meteen to the piont en af en toe op het kleed tussen de duplo.

Maar weet je, daar gaat het niet eens om. Of je nu de daad wel of niet doet, qua uitstraling heb je afgedaan. Het idee dat moeders de vrouw met baby in de zomer een kort rokje draagt. Zie je het voor je? Een lekker uitdagend geklede vrouw met een kind er bij? Dan zie je vast ook meteen het oordeel wat haar volgt. Want dat kan eeeeecht niet hoor.

Laat staan de moeder van oudere kinderen. Daar worden hele tv programma’s over gemaakt. Dat die vrouwen zich toch maar naar hun leeftijd moeten kleden enzo. Op het schoolplein is dan ook weinig spannends te zien.

Seksloos mag ook.

En nu even voor alle duidelijkheid; het móet niet hè. Er zit geen verplichting op. Aan de andere kant verwachten dat vrouwen tot in het absurde een seksuele functie vervullen is ook weer onzin. Beetje jaren 50 gedoe.

Ik heb er gewoon een probleem mee dat het bijna niet kán. Er zijn geen voorbeelden in de media, geen producten voor de sexy moeder. Er is geen platform voor die vrouwen die zich toevallig wel aantrekkelijk voelen in de moeder-fase.

Dus bij deze maak ik ruimte. Voor de wulpse moeder, de spannende moeder, de -ik-heb-gewoon-zin moeder. Ik vind je leuk, ik vind je mooi, ik vind dat je er absoluut mag zijn.

Komende zomer trekken we de rokjes weer uit de kast. Leuke kousjes aan, kind mee en op naar het schoolplein. Lekker flaneren.

Over brave kinderen en zelfstandige volwassenen.

Niet zo lang geleden en niet zo ver hier vandaan praatte ik eens met een groep kinderen. Eigenlijk was ik de juf en stonden we in een zwembad, maar zo af en toe zijn kleine gesprekjes, mijns inziens, noodzakelijk om de band te smeden waar vanuit je les kan geven.

Er werd mij gevraagd wat voor soort kinderen ik leuk vind. “Ik hou van brutale kinderen.” verklaarde ik. Grote ogen. “Eeeecht??” “Ja, echt. Ik hou van brutale kinderen.”

Het stille jongetje van de groep, niet degene die de vraag stelde, kreeg glimmende oogjes. De rest van de les, en alle lessen daarna, durfde hij een beetje brutaal te zijn. Genoeg om te zeggen wat hij wel en niet durfde. Genoeg om een bommetje te maken in het diepe.

Brutale kinderen.

Een uitspraak waarmee ik iedereen doodgooi is:

Je kan brave, makkelijke kinderen hebben, òf kritische, zelfstandige volwassenen, maar niet allebei.

En daar sta ik achter. Het is best raar, dat we van kinderen wensen dat ze gehoorzaam zijn, niet terug praten, leiding accepteren en stil zijn. Om dan vervolgens te verwachten dat ze opgroeien in volwassenen die initiatief nemen, voor zichzelf op komen, leiding geven en voor groepen spreken.

Mijn kinderen zijn niet braaf, ze zijn eigenlijk best brutaal. Ze geven hun mening, ook aan mij en zeker als ze het niet met me eens zijn. Ze zijn regelmatig luid en druk. Ze verzinnen hun eigen spel en durven ruimte te claimen.

Ik ben er wel eens van beschuldigd dat ze losgeslagen zijn. Daar ben ik het niet mee eens. Ze zijn namelijk niet agressief, gevaarlijk of grenzeloos. Ze kunnen iets niet leuk vinden, en dat laten weten ook, maar als ik vertel dat het echt niet kan en de reden uitleg, dan wordt dat geaccepteerd. (Soort van, voor vijf minuten, om dan met nieuwe argumenten te komen)

We leven nu in een samenleving waarin hetzelfde gedrag wat wordt gewaardeerd in volwassenen, bij kinderen wordt gezien als losgeslagen.

Brave kinderen.

Dat de kinderen van de Dolle Moeder nogal wild zijn is….nou ja, oorzaak en gevolg zullen we maar zeggen. Maar er bestaan ook kinderen die van nature ‘braaf’ zijn. (Wat een naar woord eigenlijk..braaf..alsof je het over een hond hebt. Het impliceert controle, misschien zelfs eigenaarschap.)

Er zijn ook volwassenen die van nature liever volgen, liever stil zijn. En dat is maar goed ook. Als we met z’n allen als een stel alfa wolven tegen elkaar op gaan bieden krijgen we niets gedaan.

Dus wat doe je als je zo’n kind hebt? Nou…eeehhh…naar het strand ofzo? Duplo bouwen als het regent? Waar je maar zin in hebt eigenlijk.

Een kind wat van nature volgt is uiteraard niet verkeerd, we moeten niet doorslaan in de andere richting.

Net zoals je het luide kind aanmoedigt om soms te luisteren kan je het stille kind de ruimte geven om te spreken. Verder zou het zo leuk zijn als kinderen hun eigen karakter kunnen ontdekken, zonder dat daar een volwassene lekker vormend staat te zijn.

Vrouwen.

Het ‘brave kind syndroom’ (zojuist verzonnen. Goed hè. Ga ik straks de geschiedenis in als de ontdekker van een syndroom. Zou er ook een Dolle Moeder syndroom zijn?) treft vrouwen buitenproportioneel harder dan mannen. Jongetjes mogen, in de ogen van de maatschappij, nog enigszins wild doen. Boys will be boys enzo.

Maar meisjes, jaaaa, meisjes. Die moeten stilzitten, met strikjes in hun haar en schone rokjes aan.

Ik ken zo ontzettend veel vrouwen die niet durven. Niet durven spreken, argumenteren, boos doen, een mening hebben, die gewoon snotverdomme niet eens durven zíjn! En ik snap best waarom.

Weet je al los te komen van je kinderlijke inprenting (wat dus echt niet makkelijk is), wordt je, eenmaal wat luider, weggezet als “losgeslagen”, “emotioneel” (nee jij bent gewoon een gevoelsmatig dode lul!) of “irrationeel”. Lekker dan.

Maar goed, dat is een feministisch zijspoor. Even terug naar mijn originele stelling.

Zelfstandige volwassenen.

Eigenlijk is het heel makkelijk. Als je het idee hebt dat je opgegroeide spruiten beter af zijn met enige mate van zelfstandigheid dan begin je daarmee als ze nog kind zijn. Hoef je ook niet zoveel voor te doen. Zeer luie-ouder-vriendelijk. Kinderen ontdekken van nature hun eigen vaardigheden. Als je daar nu eens niet de hele tijd nee-roepend achteraan schuift, dan komt het wel goed. Ga maar op de bank zitten, pak een kop thee en laat dat kind toch lekker springen ofzo.

Zijn ze eenmaal iets ouder dan vraagt het wel wat meer diplomatieke vaardigheid. Dan gaan ze namelijk terug praten. En dan moet je iets doen wat je eigenlijk de hele dag door al naar andere volwassenen doet; luisteren. Niet dat “Ik heb nee gezegd dus het blijft nee” gedoe. Misschien hebben ze wel een heel goed argument. Effetjes overleggen, wie weet kom je op je standpunt terug. En als ze dan jaren later vertellen hoe ze hun manager tóch hebben omgepraat voor die loonsverhoging mag je innen. (ja…trots en hopelijk wat waardering, naar geld kan je fluiten)

En laat die oude tang van drie huizen verder maar lekker lullen. Het oordeel van anderen doet er niet toe. Geniet van je brutale, losgeslagen, opgroeiend voor galg en rad, maar toch vooral zelfstandige kinderen.

 

Lieve Vegetariër, eieren zijn ook zielig.

Vegetariër ben je, in veruit de meeste gevallen, omdat je het niet ok vind dat er dieren dood moeten zodat jij ze op kan eten. Ben ik het helemaal mee eens. Honderd punten, je mag door naar de volgende ronde.

Uiteraard kunnen er andere redenen zijn waarom je vega eet, maar vandaag wil ik me even richten op de eerste (en grootste) groep mensen. De ethisch vegetariër.

Ergens in je leven maakte je de keuze dat er niemand dood moet voor jouw honger. Punt is, en nu wil ik je heel voorzichtig uitdagen, dat je die filosofie niet helemaal doorvoert. Eigenlijk ben je nu halverwege. Dat is al een stuk verder dan de meeste mensen dus wat dat betreft hulde, maar je bent er nog niet.

Ja waar dan? Waar moet ik zijn? Wat is dan dat einddoel waarvan jij claimt dat ik nu pas halverwege ben?

Eigenlijk zei ik dat net al. Het idee dat er niemand dood moet ten bate van jou.

Kijk, de link is bij een biefstuk makkelijk gelegd. Dat stuk spier had die koe nodig, zonder functioneert ie niet zo goed meer. Die koe is dood. Dus vervang je dat met een omelet, of een kaasschnitzel. Lekker en makkelijk.

Probleem is dat er voor dat ei of dat stuk kaas ook iemand dood moest.

Volledige uitleg hier, en hier.

Even kort: een ei komt van een kip. Weten we allemaal wel. Hanen leggen geen eieren. Dus de broer van die kip die jouw ei heeft gelegd, moest dood. Haantjes zijn de eerste slachtoffers van de ei industrie. En dan heb ik het niet over zo’n beest met een kam en veren, nee, dit betreft kleine kuikentjes, die gele. Die dan levend worden versnipperd ofzo.

Kaas wordt gemaakt van melk. Eigenlijk is het hier hetzelfde verhaal. Melk wordt gemaakt door de koeien, stieren doen dat niet. De broertjes van jouw melkkoe moeten dood. De zoontjes van die koe overigens ook, want om melk te geven moeten er wel baby’s zijn.

Jamaaaarrrrrr! Dat is heel wat anders. Er hoeft niet voor elk pak melk of eieren een dier dood. 

Klopt. Maar het valt wel mee hoe anders dat is. Er hoeft ook geen koe dood voor elke gehaktbal. De vraag is dus waar de de grens trekt. Is het wel ok als er een half dier sterft voor jouw maal? Of een kwart? Welk deel dood dier is gerechtvaardigd?

Ik zeg dus geen. In elke tak van de dierenindustrie worden er dieren gedood. Kuikentjes voor een ei, kalfjes voor de melk, bijen voor hun honing, allemaal slachtoffers en allemaal onnodig.

Dus lieve vegetariërs, ik vraag je om je hart open te stellen. Niet alleen voor het volwassen dier, maar ook voor de kinderen die het bijproduct zijn. Ik wil je uitdagen om de waardes die je uitdraagt ook echt te volgen.

 

 

Reactie op het artikel van Fed is best.

Open je nietsvermoedend je Facebook app, kom je dit tegen. Een artikel over een baby die dood is gegaan door exclusief moedermelk te geven.

 

………

 

…….ok…..suuuurree….even op onderzoek.

Qua bron kom ik niet verder dan deze blogpost, van een nogal twijfelachtig instituut. Er is ook een YouTube video met een hoop plaatjes. Wat ik kan concluderen is dat er een baby is geweest, en dat die gestorven is. We gaan er nu even voor het gemak vanuit dat het verhaal uit het blog ook echt bij deze baby hoort.

Deze moeder, en de stichting met haar, waarschuwt voor de gevaren van exclusief borstvoeding geven. Dat je niet kan zien of het kind wel genoeg binnen krijgt. Eigenlijk wordt de sfeer geschapen dat als je exclusief borstvoeding geeft je baby na een paar dagen wel eens zomaar dood neer kan vallen. Zonder waarschuwing.

Want deze baby maakte genoeg plas luiers, gaf geen ander signaal dan huilen en het medisch personeel vond ook niets aan de hand.

En dat is dus waar ik argwaan krijg……

Kijk…het kan gebeuren dat borstvoeding niet goed op gang komt. Deze dame had een keizersnede gehad en dat is een behoorlijke risico factor voor melkproblemen. So far geloofwaardig.

Maar een baby die langzaam uitdroogt heeft een aantal symptomen, die, zeker door professionals, goed herkenbaar zijn.

Volgens het CJG:

• Onvoldoende melkinname;
• Inadequate groei;
• Klassieke dehydratie (onder andere verminderde turgor, ingezakte fontanel);
• Extreme lusteloosheid (lethargie);
• Geelzucht (icterus);
• Te lage lichaamstemperatuur.

Overigens komt daar nog bij dat er echt geen dikke plas luiers uit een uitgedroogd kind kunnen komen. Sterker nog, dan gaat een baby een soort urine kristallen plassen, nog een zichtbaar symptoom.

Even kort door de bocht kunnen hier dus twee dingen aan de hand zijn:

Optie 1, Dit verhaal klopt niet. Er was wel een kind, maar dit is niet hoe hij geleefd en gestorven is.

Optie 2, Na 2.5 dagen in het borstvoeding gespecialiseerde ziekenhuis te verblijven, waarbij meerdere verpleegkundigen, kinderartsen en lactatiekundigen de baby hebben gezien, waarbij een gewichtsafname van bijna 10% is vastgesteld, heeft niemand  van het medisch personeel door dat deze baby uitgedroogd is en mogen ze gewoon naar huis.

Snap je dat ik naar de eerste optie neig? Er bestaan echt wel medische missers hoor, maar dit klopt gewoon niet.

Maar goed, ik heb daar geen bewijs van, dus we gaan met optie twee.

Weet je, als ik mijn dementerende oma naar een ziekenhuis breng, alwaar ze haar maaltijden niet eet en uitgehongerd sterft…op wie ben ik dan boos? De kok of het personeel? Het probleem zit hem dan niet in de maaltijden, maar in de mensen die niet zagen dat mijn oma verhongerde.

Nu snap ik best dat een baby aan de borst wel wat anders dan een boterhamweigerende oma is, maar daarom hebben we ook geriatrische en pedriatische specialisaties.

Kortom, een verhaal met een luchtje…en het ruikt naar……..gedehydroliseerde en kunstmatig bewerkte koemelk!

En als je niet gelooft dat bedrijven tot zoiets in staat zijn? Lees dit dan maar eens.

Al met al kan ik me behoorlijk pissig maken over dit soort dingen. Want hoeveel moeders geloven dit en geven als gevolg geen borstvoeding? Daar gaan dus echt kinderen aan dood.

En natuurlijk komt er een soort excuus artikel op RTL de dag erna. Maar die gaat niet viral en de schade is al gedaan. Helaas.