Genoeg gezwegen

genoegezwegen

1 maart 2008. Prachtig en afgrijselijk in dezelfde dag.

Het hele verhaal is wat lang voor hier en de kernpunten staan op de foto. Komt er op neer dat ik voor niets naar het ziekenhuis ben gestuurd en aldaar vooral als een object ben behandeld. Iets wat in de weg stond van de geboorte van mijn zoon. Zowel het litteken op mijn ziel als het litteken op mijn vagina zijn pas verdwenen na de geboorte van Lilly, mijn dochter. Zeven jaar is lang om dat te dragen.

Ik ben niet de enige. Bij lange na niet. Naar schattig lopen in Nederland elk jaar ongeveer 2000 vrouwen PTSD op ten gevolge van een baring. 2000 Vrouwen…zie je ze voor je?

Weet je wat het overgrote merendeel van die vrouwen te  horen krijgt als proberen te praten?

Je hebt toch een gezond kind? Baren is nu eenmaal moeilijk, daar moet je niet over zeuren. De dokter weet wat goed voor je is dus alles wat er gebeurde was nu eenmaal nodig. Vrouwen roepen tegenwoordig wel heel snel dat ze een trauma hebben hoor.

Yeah…..klinkt het een beetje bekend…? Gaan we zo op in.

De Geboortebeweging is een actie gestart om obstetrisch geweld zichtbaar te maken.  Om vrouwen te laten zien dat ze niet alleen zijn, om de aandacht te vestigen op een groot, maar verborgen probleem. Ben ik het helemaal mee eens, vandaar dat je mijn foto er ook terugvind. In 2008 was ik een van die vrouwen…in 2009 trouwens ook hoor. Toen werd de volgende geboren…even heel kort; mijn zus heeft een verpleegkundige van me af getrokken terwijl ik riep dat ze me niet mocht aanraken tijdens een wee. Good times….

Maarrr, waar ik dus even op in wil gaan is het waarom van een trauma. Even korte uitleg qua  bron. Hier is bij mijn weten geen onderzoek naar gedaan, dit zijn de observaties van mij en van anderen die nauw betrokken zijn bij veel getraumatiseerde vrouwen.

Aan puur de medische handelingen kan je het ontstaan van trauma niet voorspellen. Ja, de kans wordt groter naarmate er meer interventies zijn, maar dat is wel een beetje een inkopper. Punt is dat niet elke keizersnede, knip of kunstverlossing psychisch leed veroorzaakt. De gemene deler is controleverlies…oftwel, consent.

Ik ga de vergelijking trekken met seks. Ik vind namelijk dat seks en baren veel meer met elkaar gemeen hebben dan oorzaak en gevolg. Baren is een seksuele daad. Maar dat is weer zo’n puntje waarop mensen wel eens boos op me worden. Kan. Mag. Ik ga het toch doen.

Punt is namelijk dat in beide gevallen consent zo belangrijk is. Wat seks betreft zijn de meest mensen het daar wel over eens. Als ik aan mijn gynaecoloog uitleg dat een jongen ooit zonder mijn toestemming zijn vingers in mijn vagina heeft gestoken krijg ik waarschijnlijk een hoop medeleven. Toch is de kans best aanwezig dat diezelfde arts tijdens een baring haar vingers zonder mijn toestemming in mijn vagina steekt…….en dat klopt natuurlijk echt van geen kanten.

Betekend niet dat ik nooit vingers in mijn vagina wil. Mijn partner steekt ze er met enige regelmaat in, en dat heeft hele leuke momenten tot gevolg. Ook een arts friemelt wel eens wat rond in mijn doos. Tijdje geleden nog een spiraal laten plaatsen. Viel hartstikke mee joh.

Zie je het verschil? Jawel hè. Niet zo moeilijk. Toestemming, consent.

Wettelijk gezien zijn artsen verplicht om informed consent te verkrijgen voor ze ergens met hun poten aankomen. Houdt in dat de voor en nadelen van de voorgestelde ingreep besproken moeten worden waarna de patiënt te ja of te nee mag zeggen.  Ja….dusss…. heb je de teksten gezien van die actie? Hier is ie nog een keer. Ga even lezen. Ik wacht wel.

Ja, maar het gaat hier om het kind! Wordt er dan geroepen. Het kind is in gevaar en er moet ingegrepen worden! Die dokter moet een leven redden!

Eeeehhh…nee. Ten eerste. Er is vrijwel altijd tijd om te overleggen. Echt waar. Al is het maar even kort. Ten tweede zijn het overgrote deel van die ingrepen ofwel niet evidence based (en dus niet in het belang van moeder en kind) ofwel is de ‘noodsituatie’ veroorzaakt door de artsen zelf. (Korte uitleg: een ogenschijnlijk onschuldige interventie als CTG bewaking leidt tot steeds meer en grotere ingrepen.)

Maar zelfs als er uitleg gegeven is en de interventie is evidence based, dan nog baart daar een vrouw, geen statistiek. Zij hoort het laatste woord te hebben want zij, en alleen zij, kan voor het welzijn van haar en haar kind spreken.

Trauma’s ontstaan daar waar een ander controle neemt over jouw lijf. Dat is namelijk nooit, maar dan ook echt nooit, ok.

In het geval van seksueel geweld wordt er veel te vaak aan victim blaming gedaan. Dat ze uitdagende kleding droeg, of dat een erectie altijd betekend dat een man seks wil, dus ze hebben het over zichzelf afgeroepen.

Bij obstetrisch geweld lijkt hetzelfde te gebeuren. De actie #genoeggezwegen is nu ik dit schrijf nog geen dag oud. Toch hoor ik al heel veel dat vrouwen niet zo moeten zeuren. Ze heeft toch een gezond kind? Vrouwen zijn tegenwoordig nooit tevreden. En wie zegt dat ze niet overdrijven met al die verhalen? Mag ik even bekennen dat ik dat echt goed kut vind? Daar horen we al voorbij te zijn mensen!

Zeven jaar heeft het geduurd voordat mijn trauma heelde. Tijdens mijn derde zwangerschap heb ik eindeloos gepraat over wat er gebeurde. Opnieuw en opnieuw en opnieuw moest het er uit. Tijdens de derde baring verloor ik de laatste restjes angst en kon ik eindelijk voelen hoe sterk ik kan zijn, hoe mooi bevallen is.

Toch greep het me weer naar de keel vandaag. Toen ik mijn papier volschreef voor de foto. Het is genezen, maar nooit weg, voor altijd onderdeel van mijn geschiedenis.

2000 Vrouwen per jaar. 2000 Kinderen die hun eerste, kwetsbare, tijd doorbrengen met een moeder die de scherven van haar ziel wanhopig bij elkaar probeert te rapen. Het is zo onbeschrijfelijk belangrijk dat we ze zien, dat we naast ze staan. Dat we erkennen dat wat hun is overkomen er toe doet.

En dat het nu kutverdomme eindelijk een keertje afgelopen mag zijn met dat misbruik!

 

…..was ik toch bijna het hele stuk doorgekomen zonder te schelden…

Natuur, Nabijheid en Veiligheid

nnvIn mijn vorige stuk heb ik verteld over de oorsprong van Rust, Reinheid en Regelmaat. Oh ja, en ik heb mijn afkeer ervan flink duidelijk gemaakt.

Nu wil ik een alternatief bieden voor ouders van een prikkelgevoelig kind. In tegenstelling tot RRR is deze aanpak vanuit de natuurlijke behoeftes van het kind ontworpen. Zo kost het minder energie en wordt de band tussen ouder en kind sterker.

Goed, zit je dus op de bank met je prikkelgevoelige kind. Waarschijnlijk is dat een flink jonge baby en is een van jullie dus ook net bevallen. Ook heel waarschijnlijk is dat eerdergenoemd prikkelgevoelig kind al een tijdje flink huilt. Oftewel, naar alle waarschijnlijkheid ben je nogal moe. (En nu zeg ik het even heel voorzichtig)

Net als met slaapproblemen  is stap 1 dus slaap. Regel slaap. Neem beide vrij en slaap om de beurt, vraag familie om een middag oppas en ga naar bed, huur iemand in. Dit is echt belangrijk. Doe dit meer dan een dag, beter nog, doe dit structureel.

Nadat je uitgeslapen bent kan je aan de slag. Ik ga hier wel uit van een kind wat verder gezond is en geen pijn heeft. Allergieen, geboorte trauma’s, Kiss-syndroom  en andere fysieke oorzaken kan je beter eerst uitsluiten. Het is nogal zielig om eindeloos met een kind te gaan prutsen wat uiteindelijk vooral pijn blijkt te hebben.

Natuur

Daarmee bedoel ik zowel dat groene spul om je heen als onze eigen biologische afkomst. Onderzoek heeft aangetoond dat in de natuur zijn stress reduceert. We voelen ons beter, rustiger, kalmer. Wacht niet op mooi weer en ga naar buiten, elke dag, zoveel mogelijk. Een echt bos is geweldig, maar al het groen voldoet.

Denk ook eens na over wat een baby vanuit onze biologie nodig heeft en verwacht. In de buik weet een kleintje nog niets van onze moderne tijden. Alle instincten en de verwachtingen die daarmee komen zijn gevormd in onze oertijd. Borstvoeding is een groot deel daarvan. Mocht dat niet gelukt zijn, overweeg dan eens te relacteren of donormelk te geven.

Verder hadden we in de oertijd geen: kunstlicht, chemische luchtjes, kunstmatige kleding, bewerkt voedsel, moderne geluiden, tv enz enz. Niemand verwacht dat je in een grot gaat wonen, maar kijk eens wat er wel kan. In de avond het licht dempen, je deo en parfum weglaten, puur eten en de tv uit laten is wellicht best haalbaar. Het is allemaal maar tijdelijk hè. (Tenzij het bevalt. Joh, voor je het weet sta je in een thuisgesponnen jurk je eigen groenten in te maken.)

Nabijheid

Van alle verwachtingen die een baby heeft is de nabijheid van een ouder wel de belangrijkste. De eerste maanden heeft je kleintje eigenlijk constant contact nodig met een ouder of verzorger. Dit kan je bieden door samen te slapen, liefst in hetzelfde bed (kijk hier hoe dat veilig kan) en door te dragen in een doek of ergonomische drager. Wees niet bang om je kindje het grootste deel van de dag te dragen. Dat is helemaal prima en de absoluut beste manier om prikkels te reduceren. Weet je, eigenlijk verdient dit meer aandacht dan het midden van een alinea. Een moment…

Je kind het grootste deel van de dag dragen is helemaal prima en de absoluut beste manier om prikkels te reduceren.

Daar. Da’s beter. Groot bijkomend voordeel is dat je zo makkelijk enthousiast bezoek kan weren (je kindje kan niet zomaar opgepakt) en je en heel goed excuus hebt om heul veel doeken en dragers te kopen. (Zoals deze….en deze…oh, en deze en deze)

Veiligheid

De grootste veiligheid voor een baby zijn fysiek en emotioneel aanwezige ouders. Dat laatste hoef je niet enorm moeilijk mee te doen, maar als er bij jou of je partner nog dingen spelen is dit misschien het moment om daar mee aan de slag te gaan. Ruzie, onrust en spanning is niet chill nu.

Maar veiligheid is ook voorspelbaarheid.

Ha! Komt ie toch, die ene R van Regelmaat. Hahahahaha! Ik wist het wel!

Eeehh, nee. En wie ben je eigenlijk? Wat doe je hier? Wegwezen!

Voorspelbaarheid betekend niet je kind in een kunstmatige routine dwingen, maar rituelen, dat je de dingen vaak hetzelfde doet. Zo wordt de wereld herkenbaar voor een kind. Kies bijvoorbeeld een liedje en zing dat vaak en op dezelfde momenten. Een troost- en slaapliedje kan heel fijn werken. Ik zeg zelf tijdens het verschonen altijd hetzelfde versje op. Dat helpt. Weggaan kan ook met een ritueeltje, thuiskomen ook.

Probeer ook bepaalde situaties te mijden. Drukke bijeenkomsten en veel vreemde mensen. Een overprikkeld kind kan een prachtig excuus zijn om onder alles uit te komen. (“Sorrie tante, ik zou graag op de bingo middag komen, maar helaas, de baby trekt dat niet”) En ja, soms moet je ook dingen opgeven die je graag zou willen. Niet altijd leuk, maar daarna thuis zitten met een krijsend kind is dat ook niet.

 

Mocht dit als veel klinken, het valt echt mee. Het komt neer op: slinger je kind in een draagdoek, ga wandelen en slaap samen. Hou het simpel, want dat is nu juist wat je kleintje nodig heeft.

Het wordt beter, dat beloof ik. Vaak duurt het maar een paar maanden, en als het toch langer is, je went er aan, je wordt er goed in. Heel veel succes!

Rust, Reinheid en aaaahhhhrrrgg!

11990423_437526189766343_3458890823143070900_nIk heb een beetje een speciale hekel aan het adagium Rust, Reinheid en Regelmaat. Ik krijg er de kriebels van, wordt spontaan opstandig en voel in mij een onweerstaanbare drang opkomen om samen met de kinderen een voedselgevecht te houden…midden in de nacht…met luide muziek…

Toch was ik wel eens benieuwd waar het vandaan komt en wat ooit de bedoeling is geweest van deze kreet. Dus ben ik wat op onderzoek uitgegaan. Heel interessant.

Naar alle waarschijnlijkheid is het een vertaling van de zes speerpunten van Florence Nightingale. In haar boek: Notes on nursing noemt ze het belang van:

  • Licht en lucht
  • Eten en drinken
  • Slapen en waken
  • Beweging en rust
  • Afscheiding en uitscheiding
  • Gemoedsbewegingen

In Nederland werd dat ergens in de 19e eeuw overgenomen als Rust, Reinheid en Regelmaat. En in die context begrijp ik dat. Een ziekenhuis vaart er wel onder, rust op de gangen, uiteraard moet alles schoon zijn en een voorspelbaar dagritme…ja, die vat ik wel.

Maar goed, komt rond 1916 Aafke Gesina van Hulst aanzetten met een leuk idee. Reinheid, Rust en Regelmaat (ja, in die volgorde) in het gezin. Om het karakter van het jonge kind te vormen tot een gehoorzaam en volgzaam kind. Dat specifieke boekje kon ik niet digitaal vinden, maar De ontwikkeling van het kind naar lichaam en geest, geschreven in 1881 door dr G.A.N Allebé, geeft dezelfde sfeer. Mocht je een uurtje over hebben kan ik het echt aanraden om er eens wat in te lezen. Er wordt een groot belang gesteld aan het vormen van de jonge geest door discipline en orde. De moeder die te zorgzaam is zal haar kind verpesten.

Aldus wordt het opvoeden van kinderen strenger en strenger. Een baby wordt geboren als zondig, of op zijn best als leeg vat, en het is de taak van de ouders om het kind met strikte hand tot volgzaam staatsburger te kneden.

Gelukkig komt daar in 1946 Dr Spock (ik zie echt altijd een Vulcan in een labjas met een baby voor me. Als je dat niet begrijpt ben je geen nerd ;-), in dat jaar publiceert hij The Common Sense Book of Baby and Child Care. Daarin zegt hij ouders op hun instincten te vertrouwen en elk kind te behandelen als een individu.

Aangezien het…nou ja…common sense is om je kind vriendelijk te behandelen sloeg het boek erg goed aan. De manier waarop men naar kinderen keek veranderde.

Vandaag de dag zijn er veel stromingen in het opvoeden van kinderen. Toch zijn we nog niet helemaal van die drie ellendige R-en af. Ten tonele verschijnt…Ria Blom. (En ik ga geen link vuil maken aan dat mens. Nope, google het zelf maar als je wilt kijken. Ik gun haar het verkeer op haar website niet.)

Mevrouw Blom bedacht in 2003 dat we maar eens terug moeten naar de RRR opvoeding. En omdat kinderen daar niet bij meewerken moeten ze maar vastgebonden…en omdat kinderen vastbinden illegaal klinkt noem je het inbakeren.

Full disclosure: ik heb mijn oudste zoon zelf een tijd ingebakerd. Ik wist niet beter. Dit was voor de tijd van forums en facebook, voor de digitale stam, dus mijn enige bron was het consultatieburo. Waar ze bijna van hun stoel afgleden als de naam Ria valt.

Mijn zoon was rusteloos, sliep moeilijk omdat hij zichzelf wakker bewoog. Nu weet ik dat ik het joch in een draagdoek had moeten slingeren en lekker s’nachts bij me in bed nemen. Hij heeft nog steeds problemen met inslapen en ik heb nog steeds spijt.

Anyway…dat was mijn ervaring. Terug naar jullie en de huidige tijd.

RRR wordt nog steeds aangeraden als prikkelreductie maatregel. Er zijn kinderen die de drukte van deze wereld niet goed aankunnen. Vind ik niet zo gek, die kleintjes komen met hele andere verwachtingen op de wereld. Wordt je door je genen voorbereidt op natuur, schone lucht, donkere nachten en familie altijd om je heen, lig je daar ineens in een kinderwagen naast de A12. Zou ik ook van gaan huilen.

Dat prikkel reductie soms nodig is ben ik het helemaal mee eens. Dat je dat via bondage en dwang moet doen niet. Ik wil een ander voorstel doen. Volgende week een stuk over Natuur, Nabijheid en eeehh…Veiligheid. Allitereert niet zo lekker, maar het voed wel fijn op.

Familieruzie

familieruzieEen van de meest gehoorde klachten van mijn mede hippie-ouders is ongeveer dit:

Mijn moeder/broer/oma/tante/goede vriendin weet dat we samen slapen/dragen/borstvoeding geven en daar heeft hij/zij kritiek op en nu hoor ik dat elke keer als ik hem/haar zie.

Bekend? Best kans van wel. En dat is heel jammer. Het oordeel van familie (en nu reken ik goede vrienden daar ook bij) kan hard aankomen. Zeker als ze na een uitleg niet ophouden. Aan de ene kant kan het best goed bedoelt zijn. Vaak hebben ze hele andere dingen geleerd, dat je baby in bed gevaarlijk is bijvoorbeeld, en maken ze zich oprecht zorgen. Soms is het wat minder altruïstisch van aard. Angst om van de norm van te wijken of een eigen niet vervulde behoefte gaan opspelen. Dat kan nare taferelen opleveren.

Bij deze dus eerst een hart onder de riem. Je bent echt niet alleen. Heel veel ouders, door alle tijden heen, maken dit mee. Het hoort bij volwassen worden eigenlijk, het is een losmaak proces waar je doorheen moet.

Ook heb ik wat praktische tips. Over de jaren heb ik, als veganistische, feministische hippie-moeder, vaak mijn keuzes moeten verdedigen, dus enige praktijkervaring heb ik wel.

Eerst is het belangrijk om te analyseren wie je precies lastig valt, en waarom. Dat maakt uit voor je reactie.

Wie

Is het iemand die dicht bij je staat of niet? Hoe vaak zie je diegene eigenlijk? Als het antwoord “nee” en “niet vaak” is, neem dan de makkelijke weg: één keer uitleggen, voor het geval het een oprechte interesse is, en daarna reageren met humor. Een standaard grapje in je arsenaal is handig.

“Maar we willen juist dat ze altijd bij ons blijft slapen. We zijn nu al aan het kijken naar grote studentenkamers” (Kijk even hier)

“Ik voed gewoon omdat ik lui ben, flesjes geven afwas”

Beetje van dat nivo. De truc is om erna snel van onderwerp te veranderen of ineens naar de wc te moeten.

Staat de criticus je nabij dan kom je er misschien niet zo makkelijk vanaf. Dan ga je kijken naar het..

Waarom 

Wat ik al zei, soms hebben mensen het echt anders geleerd. Dan kunnen ze bezorgt zijn. Hier zijn goede artikelen van een betrouwbare bron op hun plaats. Probeer weg te blijven van opiniestukken, maar een link naar het borstvoedingsadvies van de WHO, of het werk van Dr McKenna is wel een goed idee. Vaak is dat voldoende om gerust te stellen.

Tja, en dan blijft de moeilijkste categorie over. De mensen bij wie het persoonlijk is. Dat kan doordat ze verandering moeilijk vinden (“wij deden het ook zo en dat was prima”), doordat ze zelf iets hebben gemist (“nou, ik werd ook niet rondgedragen als kind hoor”) of omdat het als kritiek wordt opgevat (“mijn kinderen zijn er ook niet verkeerd van geworden”).

Weet je, soms voelen mensen zich om uiteenlopende redenen naar. Alsof ze een hele zware koffer dragen. En sommige mensen proberen die koffer aan jou te geven. Dat hoort niet, het is hun koffer en totdat ze beseffen hoe ze die neer moeten zetten zullen ze die zelf moeten dragen. Probeer voor jezelf die last af te wijzen, te realiseren dat ie niet bij jou hoort. Dat geeft je de ruimte om vanuit evenwicht te reageren.

Ik ben er ook geen voorstander van om met deze categorie in discussie te gaan. Kijk, je kan altijd proberen om een artikel of wat te sturen. Om eens rustig te praten. Maar het zeer zit hem eigenlijk niet bij wat jij doet, dus daar over praten zal het ook niet oplossen.

Maar goed, wat kan je wel doen.

Grenzen stellen. En dat is lastig. We hebben namelijk al bepaald dat het gaat om iemand die dichtbij je staat. Best kans dat je nu tegen lang gevestigde patronen ingaat.

Probeer kort te zijn. “Ik wil het hier niet meer over hebben.” Probeer duidelijk te zijn “Dit zijn onze keuzes, niet die van jou.” Maar vooral, probeer bij jezelf te blijven. Dat is niet makkelijk, maar je groeit hier wel van. Het geeft je een kans om los te komen van je verleden en zelf verantwoordelijkheid te dragen voor jouw toekomst.

Verwacht ook geen verandering. Als dat al komt duurt het lang, dus probeer het los te laten. Je kan van iemand houden en het toch niet met elkaar eens zijn. Dat is ok.

Als laatste wil ik nog een trucje meegeven. Toepasbaar in alle categorieën, bij die mensen die maar niet op willen houden:

Kies één zin en herhaal die. Ad infinitum, ad nauseum. Het stopt de discussie en benadrukt de belachelijkheid van de situatie. Bijvoorbeeld “Ik vind jouw obsessie met mijn borsten erg ongepast.” of “Wij hebben deze keuze gemaakt, niet jij.” Iets simpels.

Heel veel succes, en als echt niets werkt…..dan dit.